Seremity czyta

Podsumowanie roku 2011

2011-12-31T18:23:00.002+01:00

W tym roku napisanie podsumowanie jest o tyle prostsze, że prowadziłam częściowe statystyki, które wystarczy teraz zsumować :) Tak więc liczymy:
W tym roku przeczytałam 92 książki, z których opisałam 90. Porównując do 155 zeszłorocznych nie ma się czym chwalić, ale ilość czasu na lekturę zdecydowanie mi zmalała.
Z 90 opisanych książek czternastu wysłuchałam (z czego trzech niedosłuchałam), 19 było książkami recenzenckimi od wydawnictw, zaś jednej bibliotecznej książki nie udało mi się doczytać do końca.

Bezkonkurencyjnie książką roku zostają Prawa i powinności Kariny Pjankowej, które to w ciągu tego roku przeczytałam już dwa razy i za drugi razem także bardzo mi się podobały.
Moim zdaniem na większą uwagę zasługują także książki: Diuna Herberta, Której imię wymazano Woolfolk-Cross oraz Milczące słowa Jagody Wochlik, a także cykl Miecz prawdy Goodkinda jako całość.
Antyksiążką roku zostaje Krucjata Bourne'a.

Pod koniec roku udało mi się nadrobić zaległości recenzenckie, atak więc w nowy rok będę wchodzić bez balastu zaległych recenzji XD

To jak już się podsumowałam, to czas teraz na życzenia :)
Życzę Wam wszystkim, aby ten nadchodzący rok był dla Was lepszy niż ten odchodzący, aby było w nim więcej czasu na czytanie i więcej satysfakcjonujących lektur. Szczęśliwego Nowego Roku! A na dzisiaj, życzę jeszcze miłej zabawy :)

Podsumowanie IV kwartału 2011

2011-12-31T18:04:00.003+01:00

W tym kwartale było zdecydowanie lepiej niż w poprzednim, bo opisałam 22 książki. Z czytaniem nie było aż tak dobrze, bo 6 z nich to zaległości z poprzednich kwartałów. No, ale na powrót do zeszłorocznych statystyk, przestałam już dawno temu liczyć :)

Z tych 22 opisanych pozycji pięciu wysłuchałam (z czego dwóch niedosłuchałam, ale i tak postanowiłam o nich napisać), trzy książki były recenzenckie, zaś 10 z nich to kontynuacje wcześniej zaczętych serii.

Książka kwartału zostaje bezkonkurencyjnie Diuna, która jest powieścią genialną.
Także bezkonkurencyjnie, antypowieścią kwartału zostaje Krucjata Bourne'a przez którą wysłuchałam zdecydowanie za mało audiobooków.

Carol Berg: Odrodzenie

2011-12-31T18:04:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: ISA
Rok wydania: 2006
Objętość: 464 stron, 156 tys. słów
Cykl: Rai-Kirah (tom 3)
Tytuł oryginału: Restoration
Tłumaczenie: Anna Studniarek

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5+/6
stopień wciągania: 6/6
uczucie własne: 5+/6

Seyonne po otwarciu bramy Kir'Navarrin i wpuszczeniu tam rai-kirah nadal sam nie ma odwagi wkroczyć do tej krainy. Udało mu się praktycznie zdusić osobowość Denasa i odciąć się od jego myśli. Mimo to czasem traci kontrolę nad swoim ciałem i zmienia się w potwora niszczącego wszystko w koło.
Tymczasem Aleksander powoli traci cesarstwo. Możnowładcy są coraz bardziej niezadowoleni z jego rządów. W wyniku spisku cesarz ginie, zaś wina za jego śmierć obarczany jest syn. Seyonne ratuje go z objęć śmieci i pomaga w pierwszych tygodniach życia na wygnaniu. W końcu jednak czuje się zmuszony do przejścia przez bramę i spotkania z nieznajomym z fortecy. Od jego decyzji i czynów będą zależeć losy świata.

Odrodzenie czytałam w podobny sposób jak Objawienie, czyli omijając wszelkie opisy. Dzięki temu udało mi się je przeczytać w jeden dzień :) Powieść bardzo mi się podobała i ponownie wszystkich miłośników fantastyki zachęcam do zapoznania się z tą trylogią.

Książkę czytałam na czytniku.

Ursula K. Le Guin: Tehanu

2011-12-31T17:58:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 1991
Objętość: 58 tys. słów
Cykl: Ziemiomorze (tom 4)
Tytuł oryginału: Tehanu
Tłumaczenie: Paulina Braiter

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Tehanu to opowieść o Therru - strasznie okaleczonej przez ludzi dziewczynce, którą przygarnia Goha - wdowa po Krzemieniu, znana nam z Grobowców Atuanu jako Tenar.
W Ziemiomorzu wszystko się zmienia. Na tronie w Havnorze znów zasiada król i tylko magowie na wyspie Roke nie mają arcymaga. Ogion wzywa Gohę do siebie i ta pomaga mu umrzeć. Później broni jeszcze jego prawa do pochówku w ukochanej przez niego ziemi.
Na Gont na grzbiecie Kalessina przybywa Ged, któremu nie została już ani odrobina magii. Próbuje on odnaleźć się w świecie, w którym jest tylko człowiekiem. To będzie tym bardziej trudne, że nie całe zło zostało wyplenione ze świata.

Książka mi się podobała. Mogę nawet rzec, że podobała mi się bardziej niż poprzednia część. Choć czytając ten cykl cały czas mam wrażenie, że coś mi umyka. Nie wiem jakie te książki mają głębsze przesłanie, być może jeszcze do nich nie dorosłam. Mimo tego, czyta się je całkiem nieźle ;)

Książkę czytałam na czytniku.

Jacques Spitz: Wojna z muchami i inne powieści

2011-12-31T17:36:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: ALFA
Rok wydania: 19994
Liczba stron: 374
Tytuł oryginału: La Guerre des Mouches, L`Oeil du Purgatoire, L`Homme elastique
Tłumaczenie: Andrzej Tołłoczko

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Pół roku zbierałam się do napisania tej recenzji i zebrać się nie mogłam. Zapewne zbierałabym się jeszcze trochę, ale postanowiłam sobie nie zostawiać zaległych recenzji na kolejny rok, więc usiadłam i spróbowałam coś napisać :)

Wojna z muchami i inne powieści to zbiór trzech krótkich powieści francuskiego pisarza. Przyznać muszę, że pierwszy raz czytałam książkę fantastyczną autora tej narodowości. Lektura ta była inna niż większość przeczytanych przeze mnie książek science-fiction i uważam, że warto ten inny punkt widzenia poznać. Dlatego też bardzo zachęcam do zapoznania się z tą pozycją.

Wojna z muchami (4/6) to powieść o walce ludzi z wielką plagą much, których nieprzeliczone roje lęgną się w Afryce i wielkimi chmarami spadają na miasta zmuszając ludzi do ich opuszczenia i oddania im pola. Sytuację poznajemy z perspektywy młodego naukowca, asystenta słynnego francuskiego badacza, którego poproszono o zbadanie tej strasznej plagi. Jednak właśnie do naszego głównego bohatera będzie należeć ostatnie słowo, choć triumf ten będzie bardzo gorzki.

Eksperyment doktora Flohra (5/6) podobał mi się z tych trzech powieści najbardziej. Powieść jest podzielona na dwie części, z których pierwsza (większa) jest pamiętnikiem tytułowego doktora, druga zaś relacją jego córki. Myśli Flohra podobały mi się bardziej.
Głowy bohater książki wynalazł metodę, dzięki której potrafi zmniejszać i powiększać przedmioty. Eksperyment udaje się także z organizmami żywymi, choć początkowo powoduje to ich obumieranie. Stopniowo doktor udoskonala swój wynalazek i staje się bardzo sławny, jednak to, do czego doprowadza, nie śniło mu się w najśmielszych snach.

Oko Czyśćca (3/6) bardzo przygnębiające i podobało mi się najmniej. Opowiada o kiepskim malarzu, który spotyka pewnego ekscentrycznego naukowca. Ten starszy już człowiek jest zafascynowany przyczynowością. Kiedy malarz postanawia popełnić samobójstwo, naukowiec, nie uprzedzając artysty, wysyła go w podróż w przyczynowość.
Malarz, który w ciągu nocy zmienił zdanie i jednak chce żyć, początkowo myśli, że ma chore oczy. Potem jednak odkrywa co naprawdę się stało...

Książkę dostałam od Kaliny.

John Grisham: Rainmaker

2011-12-31T16:17:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 1995
Objętość: 162 tys. słów
Tytuł oryginału: The Rainmaker
Tłumaczenie: Andrzej Leszczyński

Ocena: 3/6

Rainmaker to trzecia książka Grishama, którą słuchałam. Poprzednie to Frima i Klient. O ile dwie poprzednie bardzo mi się podobały, o tyle Rainmaker bardzo mnie rozczarował.

Książka opowiada historię kończącego studia prawnika, który przypadkiem trafia na sprawę rodziny, której agencja ubezpieczeniowa odmówiła sfinansowania przeszczepu szpiku u chorego na białaczkę syna.

Wyznam szczerze, że wysłuchałam około połowy książki i stwierdziłam, że dalsze słuchanie nie ma sensu. Główny bohater mnie irytował, książka zaś była totalnie nie wciągająca. Zdecydowanie odradzam.

Książki słuchałam.

Terry Goodkind: Pożoga

2011-12-29T21:38:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2005
Objętość: 181 tys. słów
Cykl: Miecz Prawdy (tom 9)
Tytuł oryginału: Chainfire
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 6/6
uczucie własne: 5/6

Na obozowisko ludzi Victora napadają przeważające siły Imperialnego Ładu. Richard rusza im na pomoc, w wyniku czego zostaje śmiertelnie ranny. Szczęściem w pobliżu znajduje się Nicci, która, w przypływie desperacji, leczy go przy użyciu obu dostępnych jej magii. Nie wie, że dzięki temu potwór wysłany przez Jagang posmakuje krwi swego celu.
Richard odzyskawszy zmysły próbuje dowiedzieć się co się stało z Kahlan. Ku jego niedowierzaniu, irytacji i przerażeniu, okazuje się, że nikt nie pamięta jego żony, ani nawet tego, że był on żonaty. Wszelkie próby przypomnienia Nicci i Carze wydarzeń z udziałem Matki Spowiedniczki uświadamiają Richardowi, że one mają inne związane z nimi wspomnienia. Co gorsza otaczający go ludzie zaczynają mieć wątpliwości, co do jego zdrowych zmysłów. Są przekonani, że stracił je w wyniku odniesionej rany. Tymczasem Nathan odkrywa, że księgi proroctw zawierają mnóstwo pustych stron, co nie wydaje się być normalne.

Po raz kolejny książka z tego cyklu okazał się dla mnie bardzo wciągająca. Mimo denerwującej maniery Goodkinda, polegającej na wplataniu w tekst streszczeń wydarzeń z poprzednich części (co może jest dobre jak ktoś robi sobie roczne przerwy między książkami, ale przy kilkumiesięcznych nie jest fajne), znów zarwałam przez jego książkę noc. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak po raz kolejny zachęcić was do tego cyklu, samej zaś w niedługim czasie sięgnąć po kolejny jego tom.

Książkę czytałam na czytniku.

Carol Berg: Objawienie

2011-12-29T21:15:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: ISA
Rok wydania: 2006
Objętość: 464 stron, 151 tys. słów
Cykl: Rai-Kirah (tom 2)
Tytuł oryginału: Revelation
Tłumaczenie: Anna Studniarek

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5+/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 5+/6

Objawienie to druga część trylogii Rai-Kirah, o pierwszej części pisałam tu.

Seyonne uwolniony z niewoli jest teraz jednym ze Strażników Ezzarii. Jednak jej mieszkańcy nie zapomnieli jego lat spędzonych w niewoli i nadal podejrzewają go o skażenie. Z tego powodu każdy jego krok śledzi Fiona - Aife, z którą co gorsza Seyonne musi odbywać swoje walki z demonami, bo jego żona jest w ciąży i nie może tkać portali.
Pewnego dnia Seyonne spotyka demona innego niż wszystkie. Ten nie chce z nim walczyć i próbuje przekonać go, że nie wszystkie demony są złe. Seyonne, sprzeciwiając się przysiędze Strażnika, puszcza go wolno. W niedługim czasie skutkuje to usunięciem go ze stanowiska Strażnika, co go całkowicie załamuje.

Książka bardzo mi się podobała, choć muszę się Wam przyznać, że tak gdzieś od połowy przeskakiwałam wszelkie opisy. Tak więc dla kogoś, kto postanowi czytać każde słowo, wciągalność będzie zapewne trochę mniejsza. Mimo wszystko, wszystkim miłośnikom fantastyki, trylogię tę serdecznie polecam :)

Książkę czytałam na czytniku.

Anne Bishop: Przymierze ciemności

2011-12-27T21:28:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Initium
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 352
Cykl: Czarne Kamienie (tom 7)
Tytuł oryginału: The Shadow Queen
Tłumaczenie: Monika Wyrwas-Wiśniewska

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 5/6

Przymierze ciemności ma wielu bohaterów. Z jednej strony jest to opowieść o Theranie Szarym - potomku Jareda i Lii - ostatniej Szarej Pani, których poznajemy w Niewidzialnym pierścieniu, z drugiej jest to historia Cassidy - niepozornej Królowej, która swoim zapałem stara się przezwyciężyć wszelkie trudności.
Wydarzenia w powieści dzieją się kilka lat po burzy mocy, która spustoszyła terytoria. Ważnymi, choć drugoplanowymi postaciami, są tu Jaenelle i Daemon, a także jego brat Lucivar i ojciec Saetan.

Książka bardzo mi się podobała. Nie była tak porywająca jak Królowa Ciemności, ani tak wzruszająca jak Serce Kaeleer, ale była zdecydowanie lepsza od Splątanych sieci. Wszystkim miłośnikom Bishop Przymierze ciemności serdecznie polecam :)

Książkę czytałam na czytniku.

Ursula K. Le Guin: Najdalszy brzeg

2011-12-26T16:04:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok pierwszego wydania polskiego: 1991
Objętość: 33 tys. słów
Cykl: Ziemiomorze (tom 3)
Tytuł oryginału: The Farthest Shore

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4+/6

Najdalszy brzeg to opowieść o wymieraniu magi, o czarodziejach którzy utracili swoją moc, o problemach z prawdziwymi słowami. Z całego Ziemiomorza na Roke spływają takie właśnie wieści. Jednym z posłańców jest książę Arren z Enladów, potomek legendarnego Morreda, który po poznaniu Arcymaga zaczyna czuć z nim szczególną więź.
Po jego przybyciu mistrzowie Roke zbierają się i próbują dociec źródła problemu, nic jednak nie potrafią wymyślić. Krogulec postanawia wyruszyć i odszukać to co powoduje zanik magi. Jako swojego towarzysza Arcymag wybiera Arrena nie zgadzając się na towarzystwo żadnego z czarodziejów.
Droga jest daleka i niepewna. Uczucia Arren do Geda zmieniają się od uwielbienia w niedowierzanie i zwątpienie. W pewnym momencie książę przestaje nawet wierzyć w zdrowe zmysły swojego towarzysza. Ten zaś sam nie do końca wie, gdzie powinien podążyć; jest przekonany, że to Arren jest kluczem do znalezienia odpowiedniej drogi...

Szczególnie początkowo książkę czytało mi się dość ciężko. Cały czas miałam wrażenie, że duża część przesłania mi umyka, sama historia zaś nie była jakoś bardzo porywająca. Końcówka była lepsza i podwyższyła moją ocenę całości, więc książkę umiarkowanie polecam.

Książkę czytałam na czytniku.

Philip K. Dick: Prawda półostateczna

2011-12-26T15:11:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 1998
Objętość: 61,5 tys. słów
Tytuł oryginału: The Penultimate Truth
Tłumaczenie: Jarosław Jóźwiak

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Prawda półostateczna to książka dość pokręcona, jak chyba każda z czytanych przeze mnie powieści tego autora. Wrzuciłam ją do kolejki, bo stwierdziłam, że muszę się nie zgodzić z autorką bloga Mikropoliss, która to pisze o tej książce tu. Przyznaje przystąpienie do polemiki zajęło mi rok, ale tak Kornwalio nie zgadzam się z Tobą :)

Zapewne na moją ocenę wpływa fakt, że prawie wcale nie znam Lema (bodajże czytałam tylko coś o Pirxie), więc nie jestem w stanie porównać tej książki z Solaris, która być może jest bardziej filozoficzna, ale Prawda półostateczna jest taka także i zdecydowanie nie jest książką sensacyjną. Owszem pod koniec jest dość mocno wciągająca, aczkolwiek początek mnie dość mocno zanudził.

Rzeczywiście Dick skupia się na przemyśleniach bohaterów, ale trudno mówić o braku opisywania relacji między ludzkich skoro te przemyślenia dotyczą problemu zdobycia sztucznego narządu dla członka grupy, bez którego człowiek ten umiera. Moim zdaniem jest tam także wiele przemyśleń filozoficznych i rozważań co do ludzkiej natury, chociażby u Adamsa, czy też Nicholasa.

Powyżej była część polemiczna, to może teraz w końcu napiszę o czym ta książka właściwie jest. Dick opisuje świat po wojnie totalnej, w której wyniku nastąpiło wielkie promieniowanie i ludzkość schowała się pod powierzchnię ziemi.
Wojna jednak szybko się skończyła, napromieniowanie zaś okazało się nie tak wielkie jak sądzono. Nikt jednak nie informuje schowanych pod ziemią ludzi o zawarciu pokoju i ustaniu zagrożenia. Garstka mieszkających na powierzchni osób pielęgnuje w reszcie populacji przeświadczenie o trwającej wojnie i niebezpieczeństwie przebywania na powierzchni. Sami tym czasem mieszkają w wielkich willach obsługiwani przez armie produkowanych pod ziemią robotów.
Taki właśnie stan zastaje na powierzchni prezydent jednej z podziemnych osad, który podjął się bohaterskiej misji wyjścia i zdobycia sztucznej nerki dla jednego z mieszkańców. Okazuje się, że w istniejącym stanie chwiejnej równowagi władzy, coś zaczyna się właśnie psuć. Czy w końcu wszyscy Ziemianie dowiedzą się o faktycznym stanie planety?

Książka podobała mi się umiarkowanie. Początek był dość nużący i trudny do przejścia, końcówka był zdecydowanie bardziej emocjonująca, ale także znacząco bardziej zakręcona i niezrozumiała. Polecam umiarkowanie.

Książkę czytałam na czytniku.

Žamboch Miroslav: Krawędź żelaza t. 2

2011-12-06T20:09:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2008
Objętość: 86,5 tys. słów
Cykl: Koniasz
Tytuł oryginału: Ostří oceli
Tłumaczenie: Anna Jakubowska

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4+/6

Drugi tom Krawędzi żelaza składa się z czterech opowiadań: Pustynny Skorpion, Ostra gra, Wysoki przypływ i Koniec wilka samotnika, z których najbardziej podobały mi się dwa ostatnie, choć sądzę, że mężczyźni mogą mieć inne zdanie na ten temat ;)

We wszystkich oczywiście występuje stary dobry Koniasz, który nadal zdecydowanie ma za dużo uczuć jak na zwykłego rozrabiakę. Z drugiej jednak strony trudno nazwać go zwykłym najemnikiem, w końcu zwykły żołdak nie kupuje ksiąg, a już zwłaszcza nie za sto sześćdziesiąt złotych i to bez targowania. W końcu jednak mało który najemnik jest szlachcicem...

Wszystkim tym, którym ten twardziel o złotym sercu przypadł do gustu, książkę serdecznie polecam, choć takich osób zapewne nie trzeba już namawiać. Wszystkim innym polecam sięgnięcie po pierwszy tom opowiadań o Koniaszu, potem zaś po powieść Na ostrzu noża a dopiero później po opisywany przeze mnie właśnie drugi tom opowiadań. Mam nadzieje, że tak jak ja, polubicie tego najemnika. Mnie zaś czeka jeszcze Wilk samotnik, po którego zapewne za jakiś czas sięgnę.

Książkę czytałam na czytniku.

Jeffrey Archer: Kane i Abel

2011-12-04T20:46:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 1991
Objętość: 160 tys. słów
Tytuł oryginału: Kane and Abel
Tłumaczenie: Wiesław Mleczko, Danuta Sękalska
Czytał: Leszek Teleszyński*

Ocena*
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Kane i Abel opowiada o życiu dwóch całkowicie różnych od siebie mężczyzn: Williama Kane'a i Władka Kostkiewicza. Pierwszy z nich jest jedynym synem znanego amerykańskiego finansisty, któremu talent matematyczny pozwala spełnić wszystkie pokładane w nim nadzieje. Drugi jest sierotą, którą przygarnęła biedna chłopska rodzina w porozbiorowej Polsce.
I wojna światowa każdemu z nich zabiera bardzo wiele, choć ich straty są nieporównywalne. Ich losy splatają się wiele lat później w USA, gdzie Wiliam powoli buduje swoje imperium, Władek zaś, w nowej ojczyźnie zwany Ablem, stara się zrealizować amerykański sen.

Książkę Kane i Abel słuchało mi się bardzo dobrze. Po raz kolejny przekonałam się, że bardzo lubię styl Archer'a. Dowiedziałam się także, że nie prawdą jest to, co do tej pory sądziłam o moich czytelniczych preferencjach. Uważałam mianowicie, że nie lubię, kiedy autor prowadzi kilka nie powiązanych wątków na raz. Okazało się, że to nie to mi właściwie przeszkadza, a przeskakiwanie między wątkami w najciekawszych momentach. U Archer'a nie mamy czegoś takiego. Wątki Williama i Władka prowadzone są równolegle, jednak autor dba, aby przed zmianą wątku, dojść do jakiegoś zamykającego momentu, aby czytelnik ze spokojem przyjął chwilowe porzucenie danego bohatera.

Książkę bardzo serdecznie polecam wszystkim, choć wiem, że mój entuzjazm w stosunku do tego autora, nie jest podzielany przez wszystkich moich czytelników. Pamiętam, że to zarzuty Kalio w stosunku do tej książki, spowodowały, że przesunęłam ją na początek mojej listy książek do słuchania. Niestety nie pamiętam jakie to były zarzuty, więc nie byłam w stanie odnieść się do nich w recenzji. Jeżeli zarzuty zostaną mi przypomniane to z radością odniosę się do nich w komentarzach :) A ja osobiście jeszcze raz Archer'a wszystkim bardzo serdecznie polecam :)

*Książki słuchałam.

Michael J. Sullivan: Królewska Krew. Wieża elfów

2011-12-04T15:32:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 736
Wymiary: 125 x 195 mm
Cykl: Odkrycia Riyrii (tom 1)
Tytuł oryginału: The Crown Conspiracy; Avempartha
Tłumaczenie: Edward Szmigiel

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Królewska Krew. Wieża elfów jest chyba pierwszą z czytanych przez mnie książek, która w polskim wydaniu zawiera w jednej pozycji dwa tomy wersji oryginalnej. Nie jest bynajmniej tak, że oryginalne tomy są jakoś przesadnie cienkie. Pierwszy tom w wersji polskiej kończy się na 350 stronie, więc spokojnie oba tomy można by wydać jako osobne pozycje. Nie wiem czemu Prószyński podjął taką decyzję, ale każdy kupujący powinien się cieszyć, bo nabywając jedną książkę uzyskuje dwa tomy bardzo przyjemnego cyklu. Gorzej, jeżeli tę powieści, tak jak ja, czyta w tramwaju, bo waga tej pozycji mała nie jest, no ale nie można mieć wszystkiego... ;)

Cykl Odkrycia Riyrii opowiadają o przygodach dwóch sławnych złodziei: Hadriana i Royca, duetu nazywanego "Riyria". Hadrian jest mistrzem miecza, natomiast Royce jest świetny w skradaniu się i otwieraniu zamków. Na ich koncie jest wiele spektakularnych sukcesów, ich klientami są osoby z wyższych sfer, którzy bez szemrania płacą żądane stawki, mimo, że te nie należą do małych.

W Królewskiej krwi Riyria, z powodu miękkiego serca Hadriana, pakuje się w wielkie tarapaty. Złodziejski duet zostaje niesłusznie oskarżony o zabicie króla i skazany na śmierć. Dzięki niespodziewanej pomocy udaje im się uciec, przy okazji porywając następce tronu...

W Wieży elfów Riyria wyrusza na ratunek wiosce nękanej przez złą bestie, którą pokonać może tylko oręż ukryty w sąsiadującej z osadą wieży zbudowanej przez elfy wiele wieków temu. Kiedyś do wieży prowadził most, teraz zaś jest ona niedostępna ze względu na otaczające ją spienione wody wodospadu. Dodatkowo utrudniają wszystko machinacje kościoła, który dąży do przywrócenia Imperium i osadzenie na jego tronie marionetkowego władcy.

Oba tomy bardzo mi się podobały. Fabuła nie była schematyczna i wielokrotnie zaskakiwała. Bardzo polubiłam złodziejski duet i z niecierpliwości czekam na kolejne części ich przygód. Książkę czytało mi się bardzo dobrze i wszystkich serdecznie zachęcam do lektury. :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Kupię w Łodzi małe 2-pokojowe mieszkanie

2011-12-01T16:04:00.005+01:00

Temat jak na ten blog nietypowy, ale stwierdziłam, że takie ogłoszenie w szukaniu może mi tylko pomóc, a w najgorszym przypadku nic nie zmieni ;) Ponieważ zamierzam edytować ten wpis i dodawać kolejne punkty do specyfikacji, w najgorszym razie posłuży jako miejsce zbierania informacji o tym czego szukam, a co mi przeszkadza, które będę uzyskiwać w trakcie poszukiwań.

Kupię małe 2-pokojowe mieszkanie w Łodzi, chętnie do remontu.

Najlepiej (czyli fajnie by było gdyby):
-> na Górnej (najlepiej okolice Chojen lub Dąbrowy).
-> z max godzinnym dojazdem* do centrum (przyjmijmy tu róg Kościuszki i Zielonej)
-> ciepła woda jako medium, brak konieczności używania bojlerów
-> nie bezpośrednio nad dużą ulicą (nawet gdy okna są super ciche)

Poza tym:
-> powierzchnia do 50 m2 (chce brać kredyt w "singlu na swoim", więc jest to metraż nieprzekraczalny), aczkolwiek na 50 m2 i tak pewnie mnie nie stać ;)
-> nad powierzchnia minimalną się nie zastanawiałam, zależy jak to wszystko będzie wyglądać, myślę, że min jakieś 30 m2, ale nie dyskwalifikuje mniejszych mieszkań
-> większy pokój może być (czyli nie przeszkadzałby mi ten fakt) przechodni
-> kuchnia musi być osobna i mieć okno (chociażby małe - możliwość wietrzenia)

*jako czas dojazdu liczę czas potrzebny na dojście do przystanku MPK + czas podróży autobusem/tramwajem

ostatnia aktualizacja 01-12-2011

Michael Crichton: Linia czasu

2011-11-23T23:37:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 2000
Objętość: 123 tys. słów
Tytuł oryginału: Timeline
Tłumaczenie: Andrzej Leszczyński

Ocena*
ocena ogólna: 3/6
fabuła: 2+/6
stopień wciągania: 3+/6
uczucie własne: 3/6

Linię czasu poleciłam mi koleżanka z pracy. Blurb brzmiał ciekawie i miałam akurat audiobooka, więc postanowiłam go przesłuchać. Na początku było całkiem fajnie. Interesujące było oglądanie tych samych wydarzeń z dwóch perspektyw i obserwowanie jak autor przechodzi do setna, czyli kwestii podróży w czasie... Niestety czym dalej tym było gorzej...

Jak wiadomo podróże w czasie to bardzo trudny temat, z którym naprawdę niełatwo sobie poradzić. Autor poszedł w pseudonaukowe wyjaśnia oparte o jakieś fizyczne teorie. Zgodnie z nimi nie były to właściwie podróże w czasie, a raczej podróże do równoległych światów, które to światy współzależały od siebie. W każdym razie dla mnie z tego pseudonaukowego wywodu wynikało, że działania bohaterów w jednym świecie nie powinny mieć wpływu na ich świat (który był w późniejszym momencie czasowym), ale autor myślał inaczej. I to był pierwszy zgrzyt, które w takiej lub innej formie spodziewałam się w powieści o podróżach w czasie i który mnie tylko troszeczkę zniesmaczył.
Niestety o wiele ważniejszą wadą tej powieści było to, że czytając miałam wrażenie, że wszystkie przygody bohaterów wymyślane są jakby na siłę. Bo już znaleźli osobę, którą mieli znaleźć, już mogą wracać do domu, no ale przecież to ma być powieść a nie opowiadanie, więc coś oczywiście musi się stać. I potem znowu i znowu na tej samej zasadzie.

Generalnie w tej książce podobał mi się początek i koniec (bo ten akurat też był ładny), środek zaś moim zdaniem nadaje się do zasadniczego skrócenia i może w wersji bardzo mocno okrojonej można by uznać tę powieść za dobrą. Zaś w wersji obecnej jest to raczej przeciętne czytadło, którego nikomu nie polecam.

*Książki słuchałam.

Orson Scott Card: Ender na wygnaniu

2011-11-18T22:17:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2010
Objętość: 100,5 tys. słów, 400 stron
Wymiary: 142 x 202 mm
Cykl Ender (tom 9)
Tytuł oryginału: Ender in Exile
Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Ender na wygnaniu opowiada o losach Endera bezpośrednio po wojnie. Ze względów politycznych nie może on wrócić na Ziemię. Początkowo przebywa na Erosie, gdzie po kolei żegna śpieszących do domu przyjaciół, aby w końcu zostać jedynym dzieckiem, które jeszcze nie wróciło.
Ender cały czas próbuje się zmierzyć z brzemieniem tego co zrobił i szuka odpowiedzi na pytanie dlaczego Formidy mu na to pozwolili. Jest przekonany, że Robale nie wykorzystały wszystkich swoich możliwości obrony i wywołuje to w nim obsesje poszukiwania coraz większej ilości informacji na ich temat.
W końcu Ender odlatuje do koloni, gdzie ma zostać gubernatorem, choć kapitan statku, który go wiezie ma co do tego inne plany. Wiggin ma więc do rozegrania inną bitwę na nieznanym sobie zupełnie polu…

Endera na wygnaniu zdecydowanie należy czytać po całym podcyklu o Groszku, którego ostatnim tomem jest Cień olbrzyma, ponieważ w listach z Ziemi przewijają się informację na temat dziejących się tam wydarzeń i występuje kilkoro wprowadzonych tam bohaterów. Natomiast można czytać go spokojnie przez Mówcą umarłych bo ten dzieje się wiele lat później.

Powieść mi się podobała, ale brakuje w niej elementów, które pozwoliłyby się nią zachwycać. Nie czułam się porwana przez dziejące się wydarzenia i nie cierpiałam, kiedy nie miałam czasu czytać książki. Dla osoby, która tak jak ja, przeczytała wszystkie poprzednie książki z cyklu o Enderze jest to oczywiście pozycja obowiązkowa, ale nikogo innego właściwie nie zachęcam. Dużo tracicie nie czytając Gry Endera, ale Endera na wygnaniu już nie.

Książkę czytałam na czytniku.

Frank Herbert: Diuna

2011-11-17T21:05:00.000+01:00

Informacje ogólne
Objętość: 182 tys. słów
Cykl: Kroniki Diuny (tom 1)
Tytuł oryginału: Dune
Tłumaczenie: Marek Marszał

Ocena*
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5+/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5+/6

Zabierałam się do tej książki jak pies do jeża. Już nie pamiętam od jak dawna mam ją w kolejce i od jak dawana biblionetka poleca mi ją na 90 parę procent. I pewnie ten stan utrzymywałby się nadal, gdyby nie zaczęła grać w RPG w Gasnące Słońca. Koledzy, wyjaśniając mi w jakim świecie to się dzieje, mówili właśnie o Diunie i byli prawie zszokowani, że ja tego nie czytałam, bo jest to klasyka gatunku. W końcu, kiedy znalazłam audiobooka z tą książką, ugięłam się pod tą gremialną presją i postanowiłam spróbować. I muszę przyznać, że zdecydowanie dobrze się stało :)

Akcja powieści dzieje się w odległej przyszłości, w której ludzkość skolonizowała wiele planet i podróże między nimi są rzeczą normalną aczkolwiek bardzo kosztowną. Zrzeszenie wielu planet tworzy Imperium, którym włada Imperator przy pomocy przedstawicieli Wysokich Rodów. Poza tym mamy także Gildię, która kontroluje wszystkie podróże międzyplanetarne i z którą każdy z władców Imperium musi się liczyć.
Jednym z Wysokich Rodów jest ród Atrydów, którego losy opisuje właśnie Diuna. Akcja zaczyna się w momencie, kiedy Książę Atryda, wraz z piętnastoletnim synem Polem, oficjalną konkubiną i wszystkimi ludźmi przenosi się właśnie z Kaladanu, którą to planetą dotychczas władał, na Arrakis, która ma objąć w posiadanie z rozkazu Imperatora.
Arrakis zwana także Diuną to planeta bardzo niegościnna dla wszelkiego życia. Całą planetę pokrywa pustynia, rodowici mieszkańcy cały czas chodzą w specjalnej odzieży (filtrfrakach), która pozwala odzyskać wodę normalnie wydalaną przez organizm. Naturalne jest także dla nich "odzyskiwanie" wody od zmarłych: To jest ślub wody. Znany obrządek. Ciało człowieka stanowi jego własność; woda należy do plemienia. Arrakis ma jednak coś, co powoduje, że jest ona bardzo cennym lennem. Diuna to jedyna planeta, na której wydobywa się melanż - substancję, od której uzależnione jest całe Imperium, a której nie można uzyskać z żadnego innego miejsca.
Można się wydawać, że książę Atryda jest w łaskach u Imperatora, na prawdę jednak, że ten wraz z zagorzałym wrogiem księcia - baronem Harkonnenem, planuje usunięcie całego rodu Atrydów, w czym dopomóc ma zdrajca umieszczony w ich domu. Próba wykonania tego planu okazuje się mieć nie przewidziane przez nikogo konsekwencje, które na zawsze zmienią oblicze Imperium...

Diuna to powieść imponująca. Jestem pod wielkim wrażeniem wyobraźni autora, któremu udało się stworzyć kompletny świat, na którym opisał wszystko o cokolwiek czytelnik mógłby zapytać. Herbertowi udało się to połączyć z nie banalną i wciągającą fabułą, co w efekcie dało książkę genialną! Wszystkim Diunę serdecznie polecam!

*Książki słuchałam.

Siergiej Łukjanienko: Labirynt odbić

2011-11-15T20:03:00.000+01:00

Informacje ogólne
Rok wydania: 1997
Objętość: 84 tys. słów
Liczba stron: 412
Wymiary: 125 x 195 mm
Cykl: Labirynt odbić (tom 1)
Tytuł oryginału: Лабиринт отражений (fon. Labirint atrażjenij)
Tłumaczenie: Ewa Skórska

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 5-/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5-/6

Łukianienko jest autorem, którego polubiłam od pierwszej książki i na razie moja sympatia do niego się nie zmniejsza. Dlatego też z przyjemnością przedstawiam Wam kolejną książkę jego autorstwa :)

Głębia to wirtualna rzeczywistość. Każdy człowiek podłączony do Głębi ma wrażenie, że wszystko co go otacza jest rzeczywiste. Praktycznie każdy kto zanurzy się w Głębi, nie może z niej samodzielnie wyjść, dlatego istnieje wbudowany mechanizm odłączający człowieka po określonym czasie. Z tego rozwiązania nie korzystają tylko nurkowie, jedyni ludzie którzy są w stanie wyjść samodzielnie z Głębi. Są oni w stanie zrobić nawet więcej, pozostać połączonym z Głębią, ale kierować swoją postacią tak, jak robiło się to dawniej w zwykłych grach komputerowych.
Lonia jest nurkiem. W realnym świecie niczym się nie wyróżnia. Jednak dzięki swoim umiejętnością w Głębi zarabia krocie. Osób o jego umiejętnościach jest bardzo mało, zaś zapotrzebowanie bardzo duże. Tylko nurek jest w stanie wyciągnąć człowieka z uszkodzonym timerem i wykonać wiele innych czynności niedostępnych normalnemu użytkownikowi.

Powieść bardzo mi się podobała. Trudno się było od niej oderwać, co niezbyt dobrze wpłynęło na moje wyspanie ;) Pewnie oceniłabym ją trochę lepiej gdyby nie zakończenie, które mnie troszkę rozczarowało. Powieść polecam serdecznie wszystkim miłośnikom fantastyki, a szczególnie tym kochającym także gry komputerowe :)

Książkę czytałam na czytniku.

Anna Brzezińska: Opowieści z Wilżyńskiej Doliny

2011-11-06T09:24:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Runa
Rok wydania: 2002
Objętość: 75 tys. słów
Cykl: Wilżyńska Dolina (tom 1)

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4+/6

Opowieści z Wilżyńskiej Doliny to zbiór powiązanych ze sobą opowiadań opisujących różne perypetie Babuni Jagódki, czyli wiedźmy z Wilżyńskiej Dolny. Wzajemnie powiązanie między opowiadaniami jest różne, aczkolwiek sądzę, że warto czytaj je w takiej kolejności, jak zostały umieszczone w zbiorze.

Babunia Jagódka to wiedźma wiekowa, w Wyżlińskiej Dolnie otaczana powszechny szacunkiem i respektem. Nawet pleban i władyka biorą od niej lekki. Ona zaś opiekuje się mieszkańcami sąsiadującej z jej domkiem wioski i, oczywiście za odpowiednią opłatą, robi dla nich drobne czary.
Wraz z kolejnymi opowiadaniami dowiadujemy się trochę o przeszłości Babuni Jagódki, która nie jest jakąś tam zwykłą wiedźmą.
Babunia Jagódka jest osobą starą, ale często można ją spotkać w zupełnie innej postaci, bo dzięki zaklęciu "młoda i piękna" przemienia się w młodą dziewczynę. Wielokrotnie przelatuje w tej postaci nad wioską na swojej ulubionej sztachecie od płotu, albo swawoli z jakimiś mężczyznami. Wiedźma jest postacią srogą, ale moim zdaniem, ma bardzo miękkie serce. Wielokrotnie pomaga ludziom praktycznie za nic, albo za coś, co jest tak naprawdę dobre dla nich.

Książka mi się podobała. Opowiadania czytało się dobrze, aczkolwiek momentami dość ciężko, ze względu na język stylizowany na średniowieczny, co mi osobiście minimalnie przeszkadzało w odbiorze. Na pewno za jakiś czas sięgnę po kolejny tom opowiadań o Babuni Jagódce, a także przeczytam opowiadanie Płomień w kamieniu, które należy do cyklu, ale nie zostało opublikowane w żadnej z książek i jest publicznie dostępna on-line tu.

Książkę czytałam na czytniku.

Peter V. Brett: Wielki Bazar. Złoto Brayana

2011-11-05T09:40:00.002+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 224
Wymiary: 125 x 205 mm
Cykl: Trylogia Demonów (dwa opowiadania)
Tytuł oryginału: Great Bazaar; Brayan's Gold
Tłumaczenie: Marcin Mortka

Ocena
ocena ogólna: 4+/6

Ze względu na osobę autora, książkę tę musiałam koniecznie przeczytać. Dwie powieści Bretta: Malowany człowiek i Pustynna Włócznia tak mnie zachwyciły, że nie było dla mnie po prostu innej opcji. Na podstawie blurba właściwie nie wiedziałam czego się spodziewać i najbardziej przewidywałam, że będzie to zbiór opowiadań, co niestety nie jest do końca prawdą.

Mam co do tej książki bardzo mieszane uczucia. Składa się ona właściwie z dwóch długich opowiadań (chyba jeszcze nie można ich nazwać mini powieściami), scen usuniętych z powieści o Arlenie oraz słownika krasjańskiego i grymuaru runicznego.

Opowiadania są bardzo dobre. Pierwsze z nich - Wielki bazar mówi o wyprawie Par'china do zniszczonej wioski znanego garncarza oraz sposobie w jaki wszedł w posiadanie mapy do Słońca Anocha i dzieje się w czasie jego wypraw do Krasji. Drugie opowiada o wcześniejszym okresie, kiedy Arlen był jeszcze początkującym posłańcem i miał właśnie wyruszyć na swoją pierwszą wyprawę wymagającą rozłożenia przenośnego kręgu. Okazało się jednak, że inny posłaniec zaniemógł i opiekun Arlena musiał odbyć dziesięcionoclegową wyprawę na dodatek z ładunkiem piorunowych patyczków, czyli środka, który może wybuchnąć przy każdym większym wstrząsie. W trakcie tej wyprawy młodzieńca spotykało wiele przygód, których ukoronowaniem było zetknięcie ze śnieżnym demonem, o którym do tej pory słyszał tylko legendy.

Usunięte sceny to część która mi się nie podobała. Zawiera ona dwie usunięte sceny - pierwsza mówi o dzieciństwie Arlena i tę czytało się dobrze. Druga - Pobita Brianne - opowiada o konfrontacji Leeshy z Brianne i czytało mi się ja bardzo słabo. Jest to scena usunięta z rozdziału trzynastego Malowanego człowieka, którą to powieść czytałam półtora roku temu. Oznacza to, że nie pamiętałam jej na tyle dokładnie, aby wiedzieć kto to jest Brianne, nie wspominając już nawet o jej konflikcie z Leeshą. Czytanie tej sceny w oderwaniu od powieści było dość nieciekawym doświadczeniem i lepiej by było, jakby to był dodatek do Malowanego, który czytelnik mógłby sobie doczytać (lub nie) zaraz po lekturze powieści, nie zaś fragment osobnej książki wydanej sporo później niż proza, z której został wycięty.

Reasumując książkę polecam dość umiarkowanie i tylko miłośnikom Bretta. Można ją spokojnie przeczytać przed Pustynną włócznią (nie zdradza nic z jej fabuły) i jest to miła lektura na jeden wieczór i co jest w sumie chyba główna wada tej książki: jest po prostu bardzo krótka ;)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Kira Izmajłowa: Mag niezależny Flossia Naren: Część 1

2011-10-27T15:31:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Objętość: 86 tys. słów, 400 stron
Wymiary: 125 x 205 mm
Cykl: Mag niezależny Flossia Naren (tom 1)
Tytuł oryginału: Случай из практики
Tłumaczenie: Ewa Białołęcka

Ocena
ocena ogólna: 3+/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 3/6
uczucie własne: 3+/6

Właściwie to nie wiem dlaczego sięgnęłam po tę książkę. Wiem, że od dawna w kolejce miałam inną pozycję tej autorki Wyższą magię i miałam zakodowane, że mam to koniecznie przeczytać. Niestety Mag niezależny jest książką bardzo przeciętną i musiałabym naprawdę nie mieć co czytać (co jest raczej nierealne), aby sięgnąć po drugą część tej powieści. Tu dochodzimy do tego, że właściwie przeczytałam tylko połowę powieści (jak wiadomo Fabryka często dzieli książki, czego ja u nich mocno nie lubię) i uważam, że i tak było to za dużo. Gdyby nie mój ostatni brak czasu na czytanie, to pewnie nie doczytałabym tej książki, ale w tej sytuacji stwierdziłam, że nie warto zaczynać niczego bardziej interesującego, bo będę się denerwować, że nie mogę tego czytać, a tak tylko czytanie było mniej przyjemne ;)

Mag niezależny... opowiada o magu śledczym na usługach króla Arneliusza. Flossia Naren pochodzi z rodziny, w której tytuł maga justycjariusza przechodzi dziedzicznie już od czterech pokoleń. Ponieważ tylko nieliczni rodzą się z talentem do magicznych dochodzeń, to są bardzo dobrze opłacani i mogą sobie na wiele pozwolić nawet w stosunku do władców.
Książkę tę trudno zaklasyfikować, bo choć opisana jest jako powieść, to tak naprawdę jest czymś pośrednim pomiędzy powieścią a zbiorem powiązanych ze sobą opowiadań. O ile dobrze pamiętam definicję Anny Brzezińskiej z Polkonu, to Maga można chyba nazwać powieścią epizodyczną (proszę, niech mnie ktoś poprawi, jak źle zapamiętałam). W części pierwszej panna Naren rozwiązuje kilka niepowiązanych ze sobą spraw, z których najbardziej podobały mi się chyba pierwsza i ostatnia. Plusem powieści jest spora porcja komizmu, zaś minusem mało wciągająca akcja. Polecam bardzo umiarkowanie.

Książkę czytałam na czytniku.

Martyna Raduchowska: Szamanka od umarlaków

2011-10-18T22:28:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 392
Wymiary: 125 x 195 mm

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4+/6

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na blurba:
Medium ma w życiu przerąbane.
Medium, które nie chce być medium, ma przerąbane w dwójnasób.
Medium bez powołania, za to z awersją do duchów, ma przerąbane wzdłuż, wszerz i naokoło.[...]
Postawmy sprawę jasno - Ida nie ma Pecha. To Pech ma Idę.
oraz przeświadczenia (nie pytajcie mnie skąd ono mi się wzięło, bo nie wiem), że jest to proza rosyjska, co jest dla mnie ostatnio argumentem "za". Książka okazała się powieścią polską, ale było to jedyne rozczarowanie jakiego doznałam w jej przypadku :)

Szamanka od umarlaków opowiada o przygodach Idy - dziewczyny pochodzącej z magicznej rodziny, która sama jednak czarownicą nie jest. Ida pragnąc prowadzić w końcu normalne życie, wyprowadza się na studia do Wrocławia. Niestety zaraz po przyjeździe do akademika jej talent medium znów się ujawnia, potem zaś jest tylko gorzej... Z pomocą przychodzi jej, mieszkająca w tym mieście, ciotka, która zostaje jej nauczycielką. Ida musi się naprawdę jeszcze wiele nauczyć, a czasu jest mało, bo krewna kiedyś w końcu musi odejść. Kiedy zaś okazuje się, że Ida jest szamanką od umarlaków, jej życie staje się jeszcze ciekawsze...

Szamankę czytało mi się bardzo dobrze. Jest to fantastyka humorystyczna, a ja generalnie lubię tego typu pozycję. Styl narracji sprawia, że trudno się przy niej nie uśmiechać. Książka kończy się w taki sposób, że aż się prosi o kontynuację, która prawdopodobnie będzie. Wydawca napisał mi, że autorka aktualnie pisze, tak więc do wydania zapewne jeszcze daleko, ale szanse na to są :) Ja z chęcią po nią sięgnę, kiedy się ukaże. Zaś Szamankę polecam wszystkim, którzy lubią fantastykę humorystyczną oraz rozmowy z duchami, bo tych w tej książce jest co niemiara :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Terry Goodkind: Bezbronne imperium

2011-10-11T21:08:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2004
Objętość: 544 stron, 168 tys. słów
Cykl: Miecz Prawdy (tom 8)
Tytuł oryginału: Naked Empire
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 5=/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 5/6

Richard i Kahlan wracają od Filarów Świata, kiedy spotyka ich samotny wędrowiec, który prosi ich o udzielenie pomocy jego ludowi, który dostał się pod władanie Imperialnego Ładu. Okazuje się, że Owen pochodzi z ludu, który wieki temu wyrzekł się przemocy i szuka lorda Rahla, aby wygnał najeźdźców z jego kraju, ponieważ walka kłóci się z zasadami jego ziomków.
Richard jest przekonany, że śledzi ich stado chyżolotów, gdyż ptaki te nie powinny się w ten sposób zachowywać. Dodatkowo ponownie cierpi on na migreny prawdopodobnie znów spowodowane darem, zaś w okolicy nie ma nikogo, kto mógłby mu pomóc. Szybko okazuje się jednak, że to nie są wszystkie jego problemy...

Książkę czytało mi się dobrze. Po słabej poprzedniej części (u Goodkinda oznacza to 4/6) jest to zdecydowanie powrót do formy, ale jeszcze nie do końca. Na pewno sięgnę po kolejne części i mam nadzieję, że teraz będzie już tendencja zwyżkowa. Wszystkim miłośnikom książkę polecam i zapewniam, że tom ten jest lepszy od poprzedniego, który niestety trzeba przemęczyć.

Książkę czytałam na czytniku.

Robert Ludlum: Krucjata Bourne'a

2011-10-07T19:48:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Amber
Rok wydania: 1991
Objętość: 216 tys. słów
Cykl: Jason Bourne (tom 2)
Tytuł oryginału: The Bourne Supremacy
Tłumaczenie: Zdzisław Nowicki

Ocena*
ocena ogólna: 2+/6
fabuła: 2/6
stopień wciągania: 3/6
uczucie własne: 2+/6

Krucjata Bourne'a to kontynuacja książki Tożsamość Bourne'a. Ponieważ tamta mi się podobała, to postanowiłam w końcu posłuchać kontynuacji i to był błąd. Audiobooka z tę książką zaczęłam słuchać w połowie czerwca i skończyłam (a raczej nie skończyłam, ale o tym za chwilę) wczoraj. Co daje prawie cztery miesiące, co jest strasznie dużo nawet biorąc pod uwagę, że jest to książka stosunkowo długa (ok. 32 h nagrania).
Do wczoraj usprawiedliwiałam ten długi okres słuchania remontem, brakiem czasu, brakiem robótkowej weny** i wszystkim czym się tylko dało. Po tym jednak, jak wczoraj, kiedy miałam usiąść do robienia zakładki (powstaje na prezent, więc nie mogłam już tego odwlekać) naszła mnie myśl "No nie, trzeba włączyć tę Krucjatę Bourne'a, bo kiedyś ją trzeba w końcu skończyć... To może ja przy tej zakładce niczego nie będę słuchać, tylko sobie porozmyślam..." Po chwili refleksji stwierdziłam, że ja chyba chora jestem! Nie ma obowiązku dosłuchiwania do końca, nawet jeżeli (jak w tym przypadku) brakuje mi 10% procent. Przecież to nie o to chodzi, abym ja się przy książce męczyła i robiła wszystko, aby jej nie słuchać! Po czym "zmieniłam płytę" i od razu zaczęło mi się chcieć robić! Wniosek jest więc prosty: to nie remont, brak czasu, czy też robótkowej weny jest winien, tylko ta książka. Szkoda tylko, że doszłam do tego tak późno :/ Gdybym wpadła na to wcześniej, to może mimo braku czasu jakieś robótki by powstały, ale to są już chyba dywagację na innego mojego bloga ;)

To sobie pomarudziłam, a teraz przejdę może do meritum, czyli o czym właściwie jest tak książka. Więc ta książka jest... ok, chyba jednak mi się nie uda. Ta książka jest tak pokręcona, że ja nie umiem opisać o czym ona jest. Jak dla mnie jest o totalnie nieprawdopodobnej historii, w której główny bohater stawiany jest w sytuacji bez wyjścia, po to, aby znaleźć kogoś, kto mógłby zabić kogoś innego, aby uniknąć politycznego konfliktu. Pierwsza część była pokręcona, ale nosiła choć ślady prawdopodobieństwa i konsekwencji działań, druga niestety została tego pozbawiona. Ja wiem, moja opinia wyłamuje się z ochów i achów (ta książka ma średnią 4,6 w biblionetce przy 812 ocenach, więc oceniana jest naprawdę dobrze), ale po prostu mi osobiście się nie podobała. Ta powieść o przeżyciach schizofrenika (dobra, dobra on nie jest schizofrenikiem, ale tak to wygląda) po prostu mnie do siebie nie przekonała i żałuję straconego przez nią czasu. Zdecydowanie nie polecam!

*Książki słuchałam.
**Ja słucham głównie przy robótkowaniu.

Podsumowanie III kwartału 2011

2011-09-30T22:01:00.000+02:00

Chyba czas na jakieś podsumowanie. Z miesięcznych zrezygnowałam i postanowiłam przerzucić się na kwartalne. I pomysł był całkiem słuszny, bo przy mojej ostatniej antywenie do prowadzenia bloga, w innym przypadku w ogóle nie byłoby co podsumowywać.

No, ale dość tego marudzenia, lecimy:
W tym kwartale opisałam 9 książek (no, normalnie jakaś masakra), 6 z nich to kontynuacje zaczętych serii, trzy nie były recenzenckie. Dla odmiany udało mi się ustanowić rekord książek czekających na recenzję - w chwili obecnej takich pozycji jest aż 8! Jak tylko złapię moją wenę za ogon, to... strzeżcie się! ;)
Książką kwartału bezkonkurencyjnie zostaje powieść, która dopiero wyjdzie drukiem, czyli Milczące słowa Jagody Wochlik

To by było na tyle. Należy mieć nadzieję, że następny kwartał będzie dla mojej weny łaskawszy i uda mi się choć te zaległe recenzje napisać ;) Trzymam za siebie kciuki :P

Simon R. Green: Łabędzi śpiew

2011-09-29T15:33:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 228
Wymiary: 125 x 205 mm
Cykl: Nightside (tom 3)
Tytuł oryginału: Nightingale’s Lament
Tłumaczenie: Mateusz Repeczko

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła i pomysł: 5-/6
stopień wciągania: 5-/6
styl narracji: 5/6
uczucie własne: 4+/6

Łabędzi śpiew to kolejna część przygód Johna Taylor - prywatnego detektywa, który ma dar odnajdywania rzeczy i bardzo potężnych wrogów. Początkowo Taylor ma położyć kres sabotażom w największej elektrowni zasilającej Nightside. Można powiedzieć, że mu się to udaje, aczkolwiek sam przez to pakuje się w niezłe kłopoty.
Jednak problem w elektrowni to tylko prolog. Prawdziwym zadaniem dla naszego detektywa jest upewnienie się, że córka pewnego bankiera jest bezpieczna i szczęśliwa. Zadanie wydawałoby się zdecydowanie za proste dla Taylora, gdyby nie to, że dziewczyna jest wschodzącą gwiazdą sceny, przez której śpiew ludzie popełniają samobójstwa! Zdecydowanie coś jest tu nie tak, nawet jak na standardy Nightside.

Łabędzi śpiew czytało mi się bardzo dobrze. Po tym jak sprawa elektrowni zakończyła się po jednym rozdziale, trochę się bałam, że będzie to zbiór opowiadań, a nie powieść, ale na szczęście okazało się inaczej. Uważam, że ten rozdział powinien być zatytułowany jako prolog i wtedy nikt nie miałby takich jak ja wątpliwości.
Sprawa Rossignol, która zajmuje resztę książki, jest mocno pokręcona, ale dzięki temu bardziej interesująca. Czytelnik zdobywa kilka kolejnych informacji na temat Nightside, a także samego Johna Taylora... i trzeba przyznać, że jest on coraz bardziej interesującą osobą.
Wszystkim, którzy polubili tego detektywa o bardzo złej reputacji, książkę serdecznie polecam, zaś wszystkich innych ponownie zachęcam do sięgnięcia po Coś z Nightside.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Jagoda Wochlik: Milczące słowa

2011-09-22T18:45:00.001+02:00

Ta recenzja jest dla mnie recenzją szczególną. Pierwszy raz zdarza mi się pisać recenzję powieści osoby, którą poznałam osobiście, dziewczyny, z którą jadłam nawet obiad, nie przeczuwając nawet, że tak zachwyci mnie jej książka.
Jagoda jest studentką polonistyki, znaną części z Was jako autorka bloga recenzenckiego - biblioteka Edgara. Na blogu pisze co nieco o swojej książce i linkuje także inne jej recenzję, więc jakbyście chcieli coś jeszcze o niej przeczytać, to zapraszam. Poznałam ją, w sumie całkowicie przypadkowo, zaczepiając, jak to ja czasem mam w zwyczaju, na przystanku tramwajowym, ośmielona tym, że podobnie jak ja, miała na ręce polconową opaskę.

Jagoda przedstawiła mi swoją powieść jako romans paranormalny. Właściwie to nie wiem jak wygląda książka tego typu. Może się mylę, ale nadal twierdzić będę, że nigdy jeszcze takiej powieści nie czytałam. Może kiedyś spróbuje, ale chyba jeszcze nie teraz.

Ciężko opisać o czym jest ta książka. Czy jest ona o miłości? Tak, trudno zaprzeczyć. Czy zawiera elementy nadprzyrodzone? Także zaprzeczyć się nie da. Jednak z całą mocą twierdzić będę, że romansem ona nie jest! A romanse (nie paranormalne) jakieś w życiu już czytałam. Jest to chyba ten typ książki, który wymyka się klasyfikacji, uznałabym to jednak zdecydowanie bardziej za zaletę niż wadę. Ta książka jest po prostu niesamowita!

Historia zaczyna się niewinnie. O tyle oczywiście, o ile taka historia może zaczynać się niewinnie. Henry Got ratuje od śmierci dziewczynę, która przypadkiem znalazła się tam, gdzie nie powinna.
„Kiedy dziewczyna ruszyła w stronę oświetlonej klatki schodowej Henry Got pogratulował sobie, że zdążył przed Panem Bogiem. Lubił te gierki z wszechmocną antropomorficzną istotą, bo tak wyobrażali Go sobie ludzie. Niezmienny Pierwszy Poruszyciel, jak nazywał go Arystoteles, już dawno zapomniał o świecie, w którym żył Henry Got.”
Okazuje się, że Zuzanna pod jakimś względem nie jest zwykła dziewczyną. Ma w sobie coś co potrafi w jakiś sposób zmienić wampira. Bo tak, Henry Got jest wampirem. Bardzo starym wampirem. I chce wykreślić ją ze swego życia. I początkowo wydaje się, że mu się udaje. A potem okazuje się, że wszyscy chcą ją zabić. No dobrze, nie wszyscy. Tylko inne wampiry. Tylko te, które się boją.

Ta książka jest bardzo złożona. Kiedy już wydawało mi się, że już zrozumiałam pomysł Jagody, okazywało się, że jednak nie miałam racji. Pewne wątki, początkowo niezrozumiałe, ba! nawet denerwujące, w dalszej części ładnie zazębiły się z całością i nawet przestawały mnie denerwować.
Nie wiem, co jeszcze mogłabym napisać, nie zdradzając za dużo z treści. Wiedzcie tylko, że ja osobiście jestem pod wrażeniem. Pod ogromny wrażeniem. Właśnie przeczytałam książkę znanej mi osoby, która była zdecydowanie lepsza o wielu książek uznanych pisarzy. I nie chodzi tu tylko o pomysł, wykonanie także było o wiele lepsze.

Ta książka ma jedną, ale zasadniczą wadę. Tak naprawdę nie ukazała się jeszcze drukiem. Jagoda wydała ją co prawda na własny koszt w liczbie 100 egzemplarzy, ale nie można tego przecież uznać, za prawdziwe opublikowanie. Tak więc nie mogę was w tej chwili odesłać do księgarni ani biblioteki, abyście na własne oczy przekonali się jak dobra jest to powieść. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że niedługo książka ta będzie mieć szansę zyskać szersze grono czytelników. Jak tylko się to stanie, na pewno poinformuję Was o tym. Tymczasem zaś możecie napisać do Jagody i poprosić ją o uwzględnienie was na liście osób, do których ma trafić wędrujący egzemplarz tej powieści. O szczegółach tej akcji możecie poczytać na jej blogu.

Mark Del Franco: Rzeczy niekształtne

2011-09-09T22:31:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 384
Wymiary: 125 x 195 mm
Cykl: Connor Grey (tom 1)
Tytuł oryginału: Unshapely Things
Tłumaczenie: Jarosław Grzędowicz

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4/6

Rzeczy niekształtne dzieją się w świeci, na którym na początku XX w. pojawiły się magiczne istoty m.in. wróżki, elfy, chochliki i druidzi. Akcja dzieje się w Bostonie, przede wszystkim zaś w Weird - jego dzielnicy zamieszkiwanej głównie przez fata (wspólna nazwa dla wszystkich magicznych istot). Głównym bohaterem jest Connor Grey - druid, niegdysiejsza gwiazda Gildii, czyli instytucji zajmującej się przestępstwami pomiędzy fata. W wyniku nieszczęśliwego wypadku stracił on większość swoich zdolności i teraz jest policyjnym konsultantem do spraw magicznych istot (zwykła policja zajmuje się tymi sprawami fata, którymi nie chce zajmować się Gildia).

Rzeczy niekształtne opowiadają o śledztwie w sprawie cotygodniowych morderstw wróżek z Weird. Connor podejrzewa, że jest to jakiś rytuał, jednak nie umie znaleźć żadnego pasującego do zgromadzonych śladów. Psychiczny zapach unoszący się nad miejscem zbrodni jest dziwny i niepasujący do żadnego rodzaju fata, pewne tropy wskazują nawet na człowieka, ale wydaje się to mało prawdopodobne.

Gdybym czytała tę książkę przed Czymś z Nightside pewnie oceniłabym ją wyżej. Styl narracji jest jednak z jednej strony jakby podobny, z drugiej zaś do pięt nie dorasta powieści Greena i dlatego mając ją świeżo w pamięci nie byłam w stanie postawić wyżej oceny.
Jest to książka, którą czyta się dobrze. Istoty paranormalne przedstawione są w nietypowy sposób, zakończenie zaś jest dość zaskakujące. Osobom lubiącym urban fantasy i paranormalne śledztwa umiarkowanie polecam.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Judith Merkle Riley: Wodny diabeł

2011-09-06T23:27:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Książnica
Rok wydania: 2008
Objętość: 72 tys. słów
Cykl: Księga Małgorzaty (tom 3)
Tytuł oryginału: The Water Devil
Tłumaczenie: Maria Grabska-Ryńska

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 5=/6

Z pewną obawą sięgałam po Wodnego diabła, ponieważ poprzednie tomy trylogii Księga Małgorzaty słuchałam i bałam się trochę, że ze względu na szczególny sposób narracji, jako książka czytana może nie być już taka przyjemna. Rzeczywiście początkowo było mi trudno przyzwyczaić się do tego stylu, który pasuje idealnie do słuchanej gawędy, ale kiedy to już nastąpiło, książkę czytało mi się bardzo dobrze.
Książka opowiada dalsze losy Małgorzaty, a dokładniej Małgorzata opowiada dalsze swoje losy. Początkowa część książki to okres, w którym bohaterka cierpi rozłąkę z mężem i zadręcza prośbami o koniec wojny boga, który tłumaczy jej, że więcej jest modlitw o wojenną sławę niż o zakończenie waśni. Potem za sprawą ojca Gilberta akcja przenosi się na wieś, gdzie rodzina walczy z opatem o własność pewnego kawałka ziemi. Dodatkową atrakcją jest szaleństwo żony Hugona, która opętana jest myślą o dziecku, choć bynajmniej nie ze swoim mężem.
Książka czytało się naprawdę dobrze, ale miałam spory problem pisząc powyższy akapit, bo choć książkę przeczytałam i to w sumie nie wiem o czym ona właściwie jest. Może powodem tego wrażenia jest fakt, że miałam sporą przerwę w jej czytaniu po dojściu do 3/4 objętości, ale mam odczucie, że autorka nie do końca miała spójny pomysł na całości fabuły i jest ona składana z dwóch oddzielnych historii.
Trochę żal, że jest to już ostatnia książka o Małgorzacie, bo bardzo polubiłam tę postać. Z drugiej strony chyba powinnam się cieszyć, bo wydaje się, że autorka straciła już na nią pomysł. Już druga część nie była tak dobra jak pierwsza, zaś trzecia jest niestety jeszcze słabsza. Dlatego też Księgę Małgorzaty serdecznie polecam, zaś kolejne części cyklu już zdecydowanie bardziej umiarkowanie.

Książkę czytałam na czytniku.

Simon R. Green: Istoty światła i ciemności

2011-09-04T16:06:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 218
Wymiary: 125 x 205 mm
Cykl: Nightside (tom 2)
Tytuł oryginału: Agents of light and darkness
Tłumaczenie: Mateusz Repeczko

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła i pomysł: 4=/6
stopień wciągania: 4+/6
styl narracji: 5+/6
uczucie własne: 4+/6

Druga część przygód Johna Taylora, nie urzekła mnie aż tak, jak pierwsza. Nadal zachwycał mnie styl narracji, jednak historia już zdecydowanie mniej. Jakoś nie spodobał mi się pomysł z Nieświętym Graalem i mieszaniem w to wszystko boga, aniołów i ich upadłych przeciwników.
Tym razem Taylor ma za zadanie znaleźć Nieświętego Graala, czyli puchar, z którego pił Judasz podczas ostatniej wieczerzy. Kielich został wyniesiony ze swojego ukrycia pod Pentagonem i trafił do Nightside, co grozi całkowitą zagładą tego miejsca, ponieważ w jego posiadanie chce wejść zarówno armia aniołów jak i diabłów. Oczywiście jest jeszcze wiele innych osób, które pragną go mieć z uwagi na jego potężną moc.
Jeżeli pominiemy kwestie pomysłu, to fabuła prowadzona jest sprawnie i książkę czyta się szybko i z przyjemnością. Dowiadujemy się kolejnych faktów z życia i przeszłości Taylora i razem z bohaterem czujemy frustrację, że tych informacji jest tak mało. Poznajemy bliżej jego tajemnicze możliwości, a także, nie do końca zasłużoną, złą sławę.
Dla wszystkich, którym spodobało się Coś z Nightside, Istoty światła i ciemności są zapewne i tak pozycją obowiązkową, zaś wszystki innym serdecznie polecam pierwszą część tego cyklu. Ja z niecierpliwością oczekuje kolejnej części cyklu, czyli Łabędziego śpiewu, który ma się ukazać jeszcze w tym miesiącu.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Ogłoszenia różne

2011-08-23T22:38:00.000+02:00

Ostatni wpis ponad miesiąc temu, na pisanie recenzji weny brak, choć ostatnio chyba bardziej czasu niż weny.
Na przełomie lipca i sierpnia dopadł mnie jakiś czytelniczy kryzys i nie miała ochoty na kompletnie żadną nową książkę. W tym czasie miałam jeszcze czas, więc ponownie przeczytałam Prawa i powinności, które ponownie bardzo mi się podobały (co jak najbardziej pozytywnie świadczy o tej książce) oraz Trylogię Czarnych Kamieni, choć w dość dziwnej kolejności, bo najpierw Córkę Krwawych, potem Królową Ciemności a na końcu Dziedziczkę Cieni, a potem jeszcze na dokładkę opowiadanie Serce Kaeleer ze zbioru o tym samym tytule. Całość ponownie bardzo mi się podobała.
Po tej kuracji byłam w końcu gotowa, aby wziąć się za jakąś nową książkę. Na pierwszy ogień poszła ostatnia książka z fabrycznego stosiku (recenzja zarówno tej jak i poprzedniej zapewne dopiero we wrześniu), potem zaś Labirynt odbić Łukajenki. Aktualnie zaś czytam ostatnią część trylogii Księga Małgorzaty.
W między czasie przestałam mieć czas na cokolwiek. W ramach zmniejsza sobie ilości wolnego czasu* (z którym i tak było ostatnio krucho), zapisałam się na kurs rosyjskiego. Można powiedzieć, że zaczynam umieć przełożyć te dziwne znaczki na ludzką (co nie znaczy, że zrozumiałą) mowę, w większości bez ściągi (mam jeszcze problemy z "g", "c" i "ć" i czasem mylę miękki znak z "y"). Generalnie jest ciekawie i nawet mi się podoba, a najbardziej literka л, czyli coś pomiędzy naszym "l" a "ł", które za każdym razem z uporem maniaka staram się wymawiać, choć trochę sobie można na tym język połamać ;)
Efekt jest taki, że już nie pamiętam kiedy po pracy wróciłam do domu o 18 czy 19, średnio wychodzi mi jakaś 21, co powoduje, że zamiast iść spać o 22 (tak, kiedyś tak wcześnie chodziłam spać), chodzę spać o 24 albo i trochę później (i chyba muszę się już do tego przyzwyczaić, choć nie wiem czy zdołam).
W ramach zwiększenia swojego osłuchania z językiem zaczęłam w pracy słuchać rosyjskiego radia internetowego. Nie wiem, czy mi to pomoże, ale zawsze można mieć nadzieję ;) W związku z tym zaczęłam do pracy nosić słuchawki, co spowodowało, że wypróbowałam słuchanie audiobooka w tramwaju. Musze powiedzieć, że myślałam, że będzie gorzej, więc może się okazać, że zamiast w tramwaju czytać (co ostatnio i tak mi nie wychodziło) będę słuchać (co ma tę zaletę, że można to robić także idąc do oraz z tramwaju. Choć sądzę, że tak całkiem literek w podróży nie porzucę, no, ale pożyjemy zobaczymy...
Jeżeli ktoś** jeszcze nie nominował, to zachęcam do wzięcia udziału w nominacjach do Złotej Zakładki, czyli nagrody książkowej przyznawanej przez blogerów. Ja wysłałam maila już jakiś czas temu, nominowałam co prawda tylko dwie książki, ale aż w trzech kategoriach. Niech się organizatorzy martwią, jak mi odpisała Kalio ;)
W czwartek i piątek mam wolne i jadę na przedłużony weekend do Poznania na Polcon. Pierwszy raz będę na takim konwencie, więc nie wiem co będzie, ale mam nadzieję, że będzie fajnie :) Trzeba przyznać, że ilość punktów programu jest imponująca :) Oczywiście nie ma to jak być nieprzygotowanym do wyjazdu... wyjazd w czwartek rano (zdecydowałam się jechać pociągiem wyjeżdżającym z Łodzi o 9 i być tam na 12 ale bez przesiadki zamiast jechać osobowym do Kutna i tam się przesiadać w coś przyspieszonego), a ja dzisiaj po pracy byłam sobie kupić klapki pod prysznic, bo niestety w trakcie przeprowadzki mi takowe wcięło :( Potem była jeszcze wyprawa na pocztę i tym sposobem znów tak naprawdę byłam w domu po 20. No nic, tak już pewnie musi już być...
Reasumując. Zaległe recenzję będą. Kiedy to już całkiem inna sprawa ;) pewnie we wrześniu, a dokładniej mam taką nadzieję. Aktualne też będą, ale ich ilość zmniejszy się jeszcze bardziej. Będę z siebie dumna, jak będę wyrabiać się na 5 miesięcznie. Przy jeszcze niedawnych 15 jest to zasadniczy spadek, no, ale zawsze jest coś za coś. U mnie aktualnie spadek ilości czytanych (słuchanych) i opisywanych książek w zamian za zwiększoną aktywność towarzysko-(m.in. zaczęłam grać w RPG)-dokształcającą (wspomniany już kurs rosyjskiego).

*czyli takiego w którym mogę sobie poczytać
**z posiadających czytelniczego bloga min. od stycznia tego roku.

Terry Pratchett: W północ się odzieję

2011-07-17T14:15:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 302
Wymiary: 140 x 200 mm
Cykl: Świat Dysku (tom 105)
Podcykl: Tiffany Obolała (tom 4)
Tytuł oryginału: I Shall Wear Midnight
Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4+/6
humor: 5/6
uczucie własne: 4+/6

Tiffany Obolała jest czarownicą Kredy. W związku ze swoją funkcją ma mnóstwo obowiązków, przez co lata (na miotle oczywiście) wiecznie niewyspana i częstokroć głodna. Wokół zaś zaczynają się dziać dziwne rzeczy - ludzie bardziej niż zwykle nienawidzą czarownic. Wkrótce okazuje się, że wszystkiemu winny jest widmowy mężczyzna bez oczu, którego dwa lata wcześniej niechcący przywołała Tiffany. Teraz będzie musiała się z nim rozprawić.

Do lektury tej książki podchodziłam z lekkim niepokojem. Jak pisałam w poprzedniej notce lubię Pratchett'a, ale akurat ten podcykl Świata Dysku podobał mi się najmniej, więc miałam spore wątpliwości. Z drugiej jednak strony, skoro już napisałam do wydawcy i dostałam od niego książkę, to trzeba się było w końcu za nią wziąć. Cieszę się, że udało mi się zmobilizować, bo książka jest lepsza niż sądziłam :)

Chyba za dawno nie czytałam Pratchett'a, bo zapomniałam jakie jego książki potrafią być zabawne. Właśnie humor jest tym, co ratuje w moich oczach początek tej książki, bo początek moim zdaniem nie jest zbyt wciągający. Potem coś w opowieści przeskakuje i tak mniej więcej od połowy człowiek zaczyna czytać z zapartym tchem, zastanawiając się co jeszcze autor wymyśli. I zakończenie mi się bardzo podoba. Może ja romantyczką jestem, ale mi się podoba i już. Jest wręcz takie, że z niecierpliwością będę czekać na kolejną część z tego pod cyklu.

Generalnie polecam, ale jednak po przeczytaniu poprzednich części o Tiffany, które są... cóż... będę próbować je czytać jeszcze raz w przekładzie Cholewy, może w tym wydaniu nie będą takie złe...

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Świat Dysku i ja

2011-07-17T11:52:00.004+02:00

Fanką Pratchett'a zaczęłam być w liceum i chyba wtedy też przeczytałam większość jego książek z serii Świata Dysku wydanych po polsku. Będąc na studiach jakiś czas kupowałam kolejne ukazujące się tomy i czytałam je na bieżąco. Potem któryś kolejny z nich tak mnie rozczarował, że przestałam kupować i zaczęłam czekać, aż pokażą się w bibliotece (mieszkałam wtedy w Warszawie, więc nie trwało to znowu tak długo), zaś rok temu kupiłam sobie czytnik ebooków i postanowiłam nie kupować już żadnych więcej książek.
W chwili obecnej przeczytałam prawie wszystkie powieści z serii Dysku, brakuje mi do kompletu tylko Maurycego i Niewidocznych Akademików. Tą drugą książkę nawet zaczęłam jakiś czas temu, ale chyba nie miałam totalnie wtedy ochoty na Pratchett'a, bo nie przebrnęłam przez nią. Faktem jest że nie należy ona jednego z mniej przeze mnie lubianego podcyklu serii.
W "Świecie dysku" można wyróżnić sześć podcykli*: o Rincewindzie, o czarownicach, o Śmierci o straży miejskiej, o Moiście von Lipwigu i o Tiffany Obolałej (jakby się człowiek uparł, to pewnie można i więcej, ale podział na te sześć jest najpopularniejszy). Moim ulubionym cyklem jest ten o straży, ja po prostu kocham Marchewę! Niestety w ostatnich książkach tej serii jest zdecydowanie więcej Vimesa niż Marchewy i choć Vimes też jest fajny, to jednak cierpię, że jest tak mało mojego ulubionego bohatera.
Drugim w kolejności lubienia podcyklem jest ten o Śmierci. Ten żywy szkielet mówiący WIELKIMI LITERAMI jest postacią genialną. Często występuje także w książkach spoza swojego podcyklu, jako postać epizodyczna.
Pozostałe podcykle lubię chyba podobnie. Najmniej chyba podoba mi się ten o Tiffany Obolałej, ale po przeczytaniu W północ się odzieję (recenzja w najbliższym czasie) uważam, że na moją ocenę mógł mieć wpływ fakt, że ja pierwsze dwie części tego cyklu czytałam w wydaniu tłumaczonym przez Dorotę Malinowską-Grupińską a nie Piotra W. Cholewę, który tłumaczył całą resztę cyklu, i który dla tego cyklu jest tłumaczem genialnym.
Jeżeli miałabym wybrać moje ulubione książki z serii Świata Dysku, to zdecydowanie najwięcej z nich będzie z cyklu o straży, można chyba wręcz powiedzieć, że wszystkie. Zaś najbardziej naj z tych naj są Straż! Straż, Zbrojnymi i Na glinianych nogach. Z pozostałych cykli najlepsze moim zdaniem są: Ciekawe czasy, Kosiarz, Mort i Równoumagicznienie, a przynajmniej tak to w tej chwili pamiętam ;) Jest dość prawdopodobne, że za jakiś czas spróbuję wrócić to niektórych części tej serii i wtedy okaże się jak odbierać je będę w kolejnym czytaniu ;)

*Istnieją pojedyncze książki z serii, które nie należą do żadnego z wymienionych podcykli

Terry Goodkind: Filary świata

2011-07-05T22:50:00.004+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2002
Objętość: 508 stron, 167 tys. słów
Cykl: Miecz Prawdy (tom 7)
Tytuł oryginału: Pillars of Creation
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 3/6

Jak już pisałam przy recenzji poprzednich tomów, mi w książkach Goodkinda najbardziej podobają się przygody Richarda. Pod tym względem Filary świata były dla mnie książką okropną, bo z przygód Richarda jest tam praktycznie jeden rozdział!
Zresztą jakoś tak od początku ta książka mnie denerwowała. Ja rozumiem, że ci źli chcą zrobić Richardowi krzywdę, ale żeby dobrzy też chcieli mu zrobić krzywdę w przekonaniu, że to on odpowiada za całe zło tego świata, to dla mnie już przesada. Ja wiem, to jest kwestia pomysłu na fabułę, ale mnie się ten konkretny pomysł nie podoba i nic nie jestem w stanie na to poradzić.

Kolejnym minusem Filarów świata jest postać pewnego zboczeńca (podobnego w zachowaniu do tego z Świątyni wichrów), który wymyślił sobie, że jest pępkiem świata. Ja nic nie mam do jego mani wielkości, akurat ona dla fabuły była dość istotna, ale całą resztę autor mógł sobie darować, zostając co najwyżej przy jego brutalności

Jak już sobie ponarzekałam, to przejdę teraz może do jakiegoś opisu. ;)

Filary świata opowiadają o dwójce, całkowicie pozbawionych daru, rodzeństwa Richarda. Główną bohaterką jest Jennsen, jej brat jest postacią ważną, aczkolwiek bardziej marginalną.
Jennsen przez całe swoje życie kryła się wraz z matką przed lordem Rahlem, który pragnął jej śmierci. Od kilku lat żyły spokojnie w odosobnieniu, ich spokój jednak zmąciło znalezienie prze Jennsen zmarłego żołnierza. Czyżby wysłannicy władcy D'Hary pochwycili ich trop? Wszystkie przesłanki wydają się na to wskazywać, zaś ważnym sprzymierzeńcem okazuje się spotkany przypadkiem podróżny z dalekiego południa. Czy jednak wszystkie jego słowa są prawdziwe?

W Filarach świata widzimy jak przeinaczając i zatajając fakty, można łatwo manipulować uczuciami i czynami ludzi. Jennsen daje się przekonać, że Richard jest odpowiedzialny za całe zło tego świata i ignoruje przeczące temu przesłanki. Ta jej postawa spowodowała, że po kilku rozdziałach nie wytrzymałam i przeczytałam zakończenie, a dopiero później doczytałam resztę.

Generalnie jestem tą książką mocno zawiedziona. Pomijając już pomysł, który sam w sobie mi się nie spodobał, to mam wrażenie, że fabuła miała sporo nie załatanych dziur, choć może jest to moje subiektywne odczucie. Mam nadzieję, że następne tomy, z których kolejny zamierzam zaraz zacząć czytać, zamiast denerwować będą mnie zachwycać, bo kolejnego tak słabego tomu chyba nie przetrzymam. No, ale jak chce się dalej czytać cykl, to trzeba się czasem przemęczyć.

Książkę czytałam na czytniku.

Jeffery Deaver: Hak

2011-07-03T11:46:00.002+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 448
Wymiary: 140 x 200 mm
Tytuł oryginału: Edge
Tłumaczenie: Łukasz Praski

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4+/6

Moim zdaniem ta książka powinna nosić tytuł „Gra”. Ulubioną rozrywką głównego bohatera - agenta Corte - są gry planszowe i w powieści jest pełno jego przemyśleń o różnego typu grach*. Książka podzielona jest na kilka części, z których każda rozgrywa się w jeden dzień. Poszczególne z nich opatrzone są mottami z instrukcji różnych gier planszowych.

Agent Corte jest „owczarkiem”, czyli osobą opracowującą i realizującą plan ochrony powierzonych agencji obiektów. Obiekt to bezosobowa nazwa dla chronionego człowieka, bo do obiektów nie wolno się przywiązywać. Należy za wszelką cenę chronić ich życie, ale nic ponadto. Owczarka i obiekt nie może nic łączyć.
Corte dostaje zadanie ochrony rodziny Kesslerów składającej się z męża policjanta, jego nastoletniej córki oraz żony zajmującej się wychowywaniem pasierbicy. W ich domu przebywa jeszcze czasowo siostra pani Kessler, która także zostaje objęta ochroną. Agent postanawia całą czwórkę umieścić w schronie (czyli bezpiecznym domu), co spotyka się z duży oporem ze strony policjanta. W końcu staje na tym, że dorośli udają się do schronu, dziewczynka zaś trafia pod opiekę przyjaciela rodziny, z całkowitym zakazem kontaktowania się z otoczeniem.
Sprawa Kesslerów jest dla Cortego sprawą szczególną. Zbieraczem, który zagraża jej członkom, jest Henry Loving, przestępca, który kilka lat wcześniej zabił mentora Coretego. Zbieracz jest złoczyńcą, który ma za zadanie wydobyć z ofiary potrzebne zleceniodawcy informację. Loving jest szczególnie zdolnym i bezwzględnym zbieraczem, który dążąc do celu doskonale potrafi wykorzystać innych ludzi. Ma talent do znajdowanie na nich doskonałych haków**.
Ze wględu na osobę zbieracza, poczynania Coretego oceniane są przez pryzmat jego chęci zemsty. Powiązani z nim ludzie podejrzewają, że bardziej zależy mu na schwytaniu Lovinga, niż na ochronie powierzonych mu obiektów. Czy tak jest naprawdę? Czy Kesslerowie są bezpieczni pod opieką tego owczarka? Czy uda się schwytać zbieracza? Na te pytania może wam odpowiedzieć tylko lektura tej książki ;)

Powieść czytało mi się dobrze. Częste odniesienia do gier nadają lekturze szczególnego kolorytu. Choć fabuła na pierwszy rzut oka nie porywa, to podział książki na kilkukartkowe rozdziały sprawia, że czyta się ją bardzo szybko. Kilkakrotnie zdarzało mi się, że przerwałam czytanie sporo później niż planowałam.

Jak na książkę sensacyjną przystało, Hak jest pełen zaskakujących zwrotów akcji, które burzą wszystkie teorie zarówno czytelnika, jak i agenta Cortego. Deaver cały czas myli tropy, obraca wszystko o sto osiemdziesiąt stopni i co rusz wpuszcza czytelnika w maliny, aby na końcu rozłożyć ręce i powiedzieć: „No, a tego to się zupełnie nie spodziewaliście.”
Dla każdego, kto tak jak ja, lubi książki, w których pełno jest zwrotów akcji i trudno jest cokolwiek przewidzieć, Hak będzie doskonałym umileniem wieczoru. Należy tyko uważać, aby ten wieczór nie przemienił się niespodziewanie w noc ;) Jako odprężającą i niewymagającą lekturę serdecznie polecam.

*nie planszowych, raczej z ogólnej teorii gier (edit 07.07.2011)
**stąd tytuł
Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Maite Carranza: Przekleństwo Odi

2011-07-02T14:45:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Jaguar
Rok wydania: 2009
Liczba stron: 350
Wymiary: 135 x 205 mm
ISBN: 978-83-60010-79-2
Trylogia Wojna czarownic (tom 3)
Tytuł oryginału: La maldicion de Odi
Tłumaczenie: Marcin Sarna

Ocena
ocena ogólna: 4-/6
fabuła: 4-/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4=/6

Przekleństwo Odi to ostatni tom trylogii Wojna czarownic. Książkę czytało mi się dobrze, ale zdecydowanie słabiej niż poprzednią część. Akcja rozpoczyna się dokładnie w momencie zakończenia poprzedniego tomu. Przekleństwo Odi z powrotem przenosi nasz w teraźniejszość, gdzie krwiorwiorzercze Odisz chcą dopaść Dianę. Zakończenie zaś definitywnie zamyka losy wybranki.

[osoby przed lekturą poprzedniej części proszone są o nie czytanie tego akapitu]
Okazuje się, że Selene myliła się co do Gunara. Dla niego zabicie wilczycy było aktem zemsty za śmierć córeczki i ukochanej. Gunar wcale nie chciał wydać ich w ręce swojej Lodowej Damy i to dążenie Selen na północ spowodowało dalsze komplikacje. Selen jest przekonana, że Gunar nadal kłamie, zaś jego celem jest dostarczenie Anaid matce. Ich córka ma co do tego odmienne zdanie.
Anaid nie bardzo wie, co powinna zrobić. Jest zafascynowana światem Odisz, chce czerpać garściami z życia, choć z drugiej strony zdaje sobie sprawę, że jest wybranką i mam w związku z tym obowiązki. Jej dążenie do odzyskania względów Rocka komplikuje i tak już skomplikowaną sytuację. W tym czasie zaś Odisch i Omar szykują się do decydującego starcia. Jak wybranka wpłynie na losy tej bitwy?

[dalej już dla wszystkich]
Książkę czytało mi się dobrze, niestety tylko dobrze. Nie spisuję autorki na straty, ale mocno bym się zastanawiała przed sięgnięciem po kolejną jej książkę. Bo o ile przygody Selene pasjonowały, to perypetię jej córki powodują co najwyżej zadziwienie i ciekawość co też ona jeszcze wymyśli i zrobi nie tak. Polecam bardzo umiarkowanie.

Książkę czytałam na czytniku.

Podsumowanie czerwca 2011

2011-06-30T19:04:00.000+02:00

W czerwcu opisałam sześć książek. Z czego jedna była audiobookiem pozostałe zaś to książki recenzenckie. Można więc powiedzieć, że było to bardzo recenzencki miesiąc ;) Jednak książką miesiąca zostaje właśnie rodzynek, czyli Której imię wymazano, choć Green był nie dużo w tyle.

Czerwiec okazał się bardzo skąpy w recenzje. Nie dosyć, że w sumie mało przeczytałam (dziesięć książek jeżeli się oprzeć na datach ocenienia w biblionetce), to na dokładkę miałam utrudniony dostęp do komputera (mówię tu oczywiście o dostępie prywatnym). A wszystko to przez remont. Tak remont, bynajmniej nie przez oczy, bo wychodzi na to, że oczy mnie bolały także przez remont...
Kiedy po skończeniu leczenia kropelkami i cackania się z nimi przez cały czas, okazało się, że wszystko zaczyna się od początku, uciekłam z domu. Można powiedzieć, że dosłownie ;) bo decyzję podjęłam w ciągu 15 minut po upewnieniu się, że ciocia przyjmie mnie do siebie na czas remontu. I tym sposobem od dwóch tygodni z małych hakiem mieszkam u cioci, gdzie niestety nie mam ani komputera ani netu :(
Utrudniło mi to także wysłanie zakładek, bo początkowo wogóle ich z domu zapomniałam, potem zaś miałam problemy z ustaleniem która gdzie mam wysłać. Tak więc przepraszam, ale jeszcze ich nie wysłałam. Najpóźniej zrobię to w przyszłym tygodniu.

Jennifer Estep: Ukąszenie pająka

2011-06-28T17:54:00.006+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Dwójka bez sternika
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 320
Wymiary: 205 x 135 mm
Cykl: Pająk (tom 1)
Tytuł oryginału: Spider's Bite
Tłumaczenie: Ewa Spirydowicz

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Kiedy pani Joanna z wydawnictwa Dwójka bez sternika zaproponowała mi recenzję tej książki, w pierwszym odruchu chciałam odmówić. Nie wiem dlaczego sądziłam, że jest to romans paranormalny, do którego ostatnio jakoś mnie nie ciągnie. Kiedy jednak dowiedziałam się, że Ukąszenie pająka jest kryminałem umieszczonym w magicznym świecie, postanowiłam zapoznać się z tą książką.

Ukąszenie pająka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Po około 100 stronach powieść tak mnie wciągnęła, że nie oderwałam się od niej do samego końca. Co gorsza zakończenie jest taki, że człowiek od razu chciałby sięgnąć po kolejny tom, co niestety jest niewykonalne, bo premiera Ukąszenia pająka jest dopiero jutro, więc na następną część przyjdzie mi zapewne kilka miesięcy poczekać :(

Ukąszenie pająka to kryminalne urban fantasy osadzone w świecie, w którym obok siebie żyją ludzie, krasnoludy, olbrzymy i wampiry. Przedstawiciel każdej z ras może władać magią żywiołów (ogień, powietrze, kamień, lód) lub jedną z magii pochodnych. Krasnoludy i wampiry są długowieczne, te ostatnie (jak na uczciwe wampiry przystało) żywią się krwią. Znaczną ich część mocno kręci seks, dlatego tez większość prostytutek to wampirki.
Cała akcja powieści dzieje się w mieście Ashland, które jest trzymane w garści przez Mab Monroe. Mab posiada silna magię ognia i oficjalnie jest bogatą przedsiębiorczynią. W rzeczywistości jest bezwzględną przestępczynią, która nie brzydzi się ubrudzić swoich rąk. Mab pozostaje jednak bezkarna, bo zarówno policja, jak miejscy urzędnicy, siedzą jej w kieszeni.
Główna bohaterka książki jest Gin – płatna zabójczyni władająca silną magia kamienia i szczątkową lodu. Mimo jej zawodu, Gin jest postacią pozytywną i łatwo daje się polubić. To ona jest tytułowym Pająkiem, tak właśnie brzmi jej zawodowe przezwisko. Jak zwierze od którego wzięła przydomek jest cierpliwa i potrafi uważnie tkać swoja sieć, a potem spokojnie czekać na ofiarę.
Gin, mimo swej profesji, wyznaje swoisty kodeks honorowy: nie zabija dzieci ani zwierząt, nie torturuje, uśmierca szybko zadając ofierze jak najmniej bólu. Czasem wykonuje także zlecenia charytatywne, jeżeli cel zrobi coś naprawdę ohydnego.
W ciągu dnia Pająk przeobraża się w kucharkę. Bo o ile zabijanie to jej sposób zarabiania na życie, to gotowanie jest jej pasją. W książce mamy nawet jeden przepis, który tak mnie zaciekawił, że postanowiłam go wykorzystać, jak tylko uda mi się znaleźć dynię w puszce albo chociaż jakiś mus z tego warzywa.

Gin jest osobą skrzywdzoną przez los. W dzieciństwie, w tragicznych okolicznościach, straciła matkę i dwie siostry. Jej pośrednik, były płatny zabójca, przygarną ją z ulicy i wychował jak córkę. Dziewczyna do tej pory nie może sobie poradzić z przeżytą traumą i wielokrotnie koszmar wraca do niej w snach. Pająk chętnie by się zemścił na sprawcy swego nieszczęścia, niestety jednak nie wie, kim on jest.
Ta książka nie jest jednak o poszukiwaniu sprawcy zbrodni z przeszłości. Osią fabuły jest zemsta na zleceniodawcy Pająka, który oszukał ją w tragiczny dla niej sposób. Do sprawy włącza się jedyny uczciwy policjant w mieście, który pała żądzą zemsty na Gin za to, że ta zabiła jego partnera. Z każdym krokiem sprawy gmatwają się bardziej i trudno przewidzieć jak to wszystko się skończy. I choć finał jest miły czytelnikowi, to na koniec autorka dokłada fragment, po którym chciałoby się już i natychmiast sięgnąć po następną część, tylko niestety książki brak :(

Ukąszenie pająka czytało mi się bardzo dobrze. Książka jest wciągająca i oparta na ciekawej intrydze. Wprowadzenie w magię świata jest umiejętnie wplecione w fabułę i nie powoduje niepotrzebnych przestojów. Książka jest warta polecenia każdemu, kto lubi kryminał z magicznym tłem lub urban fantasy.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Dwójka bez sternika.

Simon R. Green: Coś z Nightside

2011-06-26T10:41:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 224
Wymiary: 125 x 195 mm
Cykl: Nightside (tom 1)
Tytuł oryginału: Something from the Nightside
Tłumaczenie: Mateusz Repeczko

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5/6
styl narracji: 6/6
uczucie własne: 5+/6

Kojarzycie takie stare filmy z prywatnymi detektywami w nieodłącznych prochowcach? Właśnie taki obraz pojawił mi się przed oczyma, kiedy zaczęłam czytać tę książkę. Skojarzenie to przywołał bardzo szczególny styl narracji, którym pisana jest ta książka i który bardzo mi się podoba. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, narratorem jest John Taylor - prywatny detektyw, który ma dar odnajdywania każdej rzeczy czy osoby, niezależnie od tego, czy ona chce zostać odnaleziona.

Książka zaczyna się w momencie, w którym do Johna przychodzi Joanna - zrozpaczona matka, której córka uciekła z domu i w żaden sposób nie można jej znaleźć. John jest jej ostatnią deską ratunku, dlatego kobieta jest skłonna zapłacić każdą sumę, aby tylko udało się odnaleźć córkę.
Okazuje się, że trop prowadzi do Nightside – tajemniczego, ukrytego, mrocznego serce miasta, przepojonego złem odbicia Londynu. Nightside to miejsce w którym cały czas panuje noc, spokój i bezpieczeństwo to niezrozumiałe słowa, każdy może liczyć tylko na siebie, a przyjacielem jest ten, kto za często nie próbuje nas zabić. W Nightside nic nie jest tym, czym się wydaje, i choćbyśmy nie wiem jak chcieli, naprawdę nikomu nie można tam ufać.

John Taylor urodził się i wychował w Nightside. W tym mieście w mieście każdy go zna, a przynajmniej każdemu tak się wydaje. John ma dar, dzięki któremu może znaleźć dowolną rzecz, a także zrobić o wiele więcej. W Nightside Taylor wzbudza szacunek, jego mroczna sława poprzedza każdy jego krok, tak, że nawet demony ustępują mu z drogi. Tożsamość jego matki okrywa tajemnica, tak że jest on jedną z zagadek Nightside.
Pięć lat temu John uciekł z Nightside. Uciekł przed sobą, przed tym czym zaczął się stawać, miał dość wiecznego krycia się przed tajemniczymi prześladowcami, którzy od zawsze próbowali go zgładzić. Kiedy jednak zgodził się odnaleźć córkę Joanny i prowadził ją w noc, miał wrażenie, że wraca do domu. Nightside przywitało go oczywiście odpowiednio do swojej reputacji...

Coś z Nightside bardzo mi się podobało. Przygody Joanny i Johna Taylora były interesujące, ale tym, za co pokochałam tę książkę, jest styl narracji. Sposób w jaki napisana jest ta książka jest po prostu genialny! Ja się w nim zakochałam i już. Zakończenie było ciekawe i trzeba przyznać, że zaskakujące. Ze względu na nie, bardzo ciekawa jestem następnej części, którą na szczęście mam także na półce i po którą na pewno sięgnę w najbliższym czasie.
Wszystkich lubiącym mroczne i magiczne miejsca, oraz detektywów w stylu retro, bardzo serdecznie zachęcam do lektury tej książki. Narracja jest genialna, zaś fabuła ciekawa. Po prostu bardzo serdecznie polecam :).

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Stephen Deas: Adamantowy Pałac

2011-06-24T15:37:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Dwójka bez sternika
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 432
Wymiary: 135 x 205 mm
Cykl: Pamięć Płomieni (tom 1)
Tytuł oryginału: The Adamantine Palace
Tłumaczenie: Krystyna Chodorowska

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 6=/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 5-/6

Adamantowym pałacem zainteresowałam się już na etapie jego zapowiedzi. Lubię smoki, a zapowiedzi obiecywały ciekawe ich wydanie. I rzeczywiście, smoki są tym, co wyjątkowo się Deasowi w tej powieści udało. To nie są wierne i mocno związane z człowiekiem smoki McCaffrey ani wręcz usłużne smoki Novik, te smoki najbardziej przypominają mi smoki Hobb, ze swoją niezależnością i dążeniem do dominacji własnej rasy. Smoki Deasa są po prostu smocze, oczywiście pisze tu o przebudzonych smokach, bo w Adamantowym pałacu smoki budzą się po trwającej tysiąclecia niewoli, pytanie czy uda im się wyrwać z ludzkiego więzienia pozostaje nadal otwarte…

Przebudzenie smoków jest w Adamantowym pałacu jedną z dwóch głównych osi fabuły. Drugą z nich jest walka o władzę – o stanowisko rzecznika – wybieranego co dziesięć lat zwierzchnika wszystkich królów. O ile smoczy wątek jest prosty i zrozumiały, o tyle walka o władzę jest pełna intryg i zawiłości. Kiedy już czytelnikowi wydaje się, że zrozumiał o co w niej chodzi i kto z kim jest w sojuszu, okazuje się, że wszystko jest całkiem inaczej. Ponieważ ja (chyba) nie przepadam za tego typu zawiłościami, to smoczy wątek o wiele bardziej mi się podobał.

Deasowi udało się stworzyć ciekawy świat zamieszkiwany przez prawdziwe smoki i wymyślić naprawdę dobrą fabułę. Niestety sposób opisania tego wszystkiego nie jest już tak dobry. Adamantowy pałac czyta się bardzo dobrze. Dzięki bardzo krótkim rozdziałom książkę pochłania się szybko, ale w sposobie narracji brakowało mi tego „czegoś”, co by sprawiło, że byłabym tą książką zachwycona. Ponieważ fabuła była interesująca, to z chęcią otwierałam książkę i czytałam kolejne strony, nie miałam jednak trudności z przerwaniem lektury i zajęciem się innymi sprawami. Mam nadzieję, że przy kolejnych częściach cyklu będzie mi trudniej się od nich oderwać ;)
Wszystkim miłośnikom smoczych smoków lub walki o władzę, książkę serdecznie polecam :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Dwójka bez sternika.

Andrzej Pilipiuk: Wampir z M-3

2011-06-17T19:25:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 336
Wymiary: 125 x 195 mm

Ocena
ocena ogólna: 4-/6
fabuła: 3/6 (jako powieść), 4/6 (jako zbiór opowiadań)
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4=/6

Jakiś czas temu przeczytałam sporo książek Pilipiuka i generalnie mi się podobały, może bardziej cykl "Kuzynki" niż ten o Wędrowyczu, ale ogólnie było nieźle. Dlatego też poprosiłam o książkę Wampir z M-3. Cóż, nie było źle, ale bardzo dobrze też nie było. Można by powiedzieć, że momentami to było tak głupie, że aż śmieszne.

Książka opowiada o przygodach grupki polskich wampirów mieszkających w PRL-owskiej Warszawie. Do ich grona dołączyła właśnie Gosia - osiemnastolatka, która sześć miesięcy wcześniej powiesiła się ponieważ jej chłopak jej nie chciał i chodził z nią tylko z powodu układów jej ojca. Od starszych "krewniaków" dowiaduje się, że nie wszystkie mity o wampirach są prawdziwe: nie są one nadludzko silne, zaś przemiana następuje nie na skutek ugryzienia, ale z nieustalonych powodów jakiś czas po śmierci.
Życie Wampira pod rządami komunistów nie jest usłane różami. Co prawda ofiar w dużym mieście pod dostatkiem, ale deficytowa dieta odbija się na smaku krwi, dlatego też warto polować na ludzi lepiej odżywionych. I trzeba pamiętać, aby za dużo nie wypić, bo lepiej nie narażać się na śledztwo w sprawie morderstwa.

Trudno napisać o czym właściwie jest ta książką, bo moim zdaniem nazwanie jest powieścią jest sporą nadinterpretacją. Co prawda ma rozdziały, ale moim zdaniem jest to raczej zbiór opowiadań połączonych postaciami bohaterów i ułożonych w porządku chronologicznym. Nie istnieje oś fabularna łącząca całość książki, jest zaś kilka kolejnych wątków, które przewodzą kolejnym opowieścią. Myślę, że trochę lepiej odebrałabym tę książkę, gdybym od początku wiedziała, że jest to raczej zbiór opowiadań, a nie powieść, no, ale przepadło. Wy w każdym razie bądźcie ostrzeżeni ;)

Generalnie książka była niezła, można się było trochę pośmiać, czasem lekko załamać, kiedy indziej zaś na poważnie zastanowić, czy rzeczywiście w opisany sposób wyglądała PRL-owska Warszawa? Historykiem nie jestem, o tamtych czasach zaś nikt mnie w szkole nie uczył, więc nie mam pojęcia, ale wygląda to dość surrealistycznie, choć nie twierdzę bynajmniej że fałszywie.
Wszystkim miłośnikom prozy Pilipiuka, a szczególnie cyklu o Wędrowyczu (który się zresztą w Wampirze epizodycznie pojawia) książkę z polecam. Pozostałym miłośnikom fantastyki już raczej umiarkowanie, aczkolwiek można się trochę przy niej pośmiać :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.

Donna Woolfolk-Cross: Której imię wymazano

2011-06-14T18:51:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Książnica
Rok wydania: 2000
Liczba stron: 432
Wymiary: 155 x 230 mm
Tłumaczenie: Alina Siewior-Kuś
Czyta*: Blanka Kutyłowska

Ocena*
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 6/6

Długo zastanawiałam się jak napisać o tej książce: przyjąć założenie z blurba, czy jednak zrobić to całkowicie inaczej. W końcu ta druga alternatywa zwyciężyła. Powodem jest to, że zarówno blurb, jak większość recenzji zdradza zakończenie tej opowieści. Nie można powiedzieć, że jest to typowy spoiler i ja doskonale rozumiem dlaczego tak się dzieje, jestem jednak pewna, że lepiej by mi się czytało tę książkę, gdybym nie miała tej wiedzy. Czy bym po nią sięgnęła to sprawa kompletnie inna, niestety obawiam się, że tak by się nie stało. Tak więc tych, którym moja recenzja wyda się dostatecznie zachęcająca, przestrzegam przed blurbem i szukaniem innych informacji w sieci (bo większość z nich zdradza zakończenie), inni zaś niech sobie jeszcze coś niecoś na ten temat poczytają, może mimo wszystko temat ich zainteresuje. Z powyższych przyczyn nie podaję oryginalnego tytułu tej angielskiej powieści, ani alternatywnego polskiego, bo za dużo zdradzają. Nie jest problemem je znaleźć.

Której imię wymazano opowiada o dorastaniu i dorosłym życiu Joanny - córki kanonika i siłą nawróconej za chrześcijaństwo Saski. Joanna była najmłodszą z trójki rodzeństwa i jedyną dziewczynką w rodzinie. Dlatego też to z nią matka dzieliła sekret opowieści o swoich bogach, którego bała się powierzyć synom.
Jest IX wiek, wczesne średniowiecze w Europie. Analfabetyzm jest powszechny i akceptowany. Tylko księża i nieliczni świeccy umieją czytać i pisać. Wykształcona kobieta to kuriozum, coś przeciwnego naturze. Pęd Joanny do wiedzy drażni jej ojca, dziewczyna musi ukrywać przed nim swoje umiejętności. Czy w takich warunkach są jakiekolwiek szanse na to, aby mogła zostać uczonym?

Której imię wymazano łączy w sobie sprawnie napisaną historię z opisem średniowiecznych realiów. Fabuła jest dobrze skonstruowana i wciągająca, tak że naprawdę trudno się od tej książki oderwać. Moim zdaniem książka jest genialna i warta polecenia każdemu. Na mój zachwyt może trzeba spojrzeć przez pryzmat faktu, że ja generalnie książki historyczne lubię, ale niezależnie od tego serdecznie ją polecam wszystkim :)

Jednym minusem książki jest tłumaczenie, które jest nie tyle złe, co nie wiarygodne. W książce jest fragment, w którym Joanna podaje się za mężczyznę i jej sekret zna jeden człowiek z jej otoczenia. W tym kawałku wszystkie prywatne rozmowy między nimi są przetłumaczone z żeńskimi końcówkami (w angielskim nie ma odmiany czasowników przez osoby), co wydaje mi się bardzo niewiarygodne. Wielokrotnie bohaterowie nie mają pewności czy ktoś ich przypadkiem nie usłyszy i rozmawianie w ten sposób wydaje się całkowicie niepotrzebnym ryzykiem (wystarczy jedno podsłuchane słowo), zaś, że Joannie, za podawanie się za mężczyznę, groziła śmierć (prawdopodobnie w męczarniach). Dlatego też uważam, że tłumaczenie w tym miejscu jest dość niefortunne.

Pomijając jednak ten drobny minus, książka jest znakomita. Bardzo szybko wciąga i zmusza do dalszego zgłębianie treści. Autorce, w zgrabny sposób, udało się wpleść w fabułę wątek romansowy, który dodaje całości pikanterii. Choć można by powiedzieć, że był on nieodzowny, aby historia skończyła się tak, jak skończyć musiała, czyli zgodnie z informacjami zawartymi w źródłach.
Na końcu książki mamy jeszcze posłowie, w którym autorka wyjaśnia, które z wydarzeń nie były całkowicie zgodne z prawdą historyczną i motywuje swoje przekonanie, co do istnienia jednej z przedstawionych postaci historycznych. Ja osobiście jestem skłonna całkowicie w to uwierzyć.

Której imię wymazano to książka naprawdę warta przeczytania. Moim zdaniem każdy, kto lubi książki historyczne, powinien koniecznie po nią sięgnąć. Ja już sama nie wiem, jak mam wyrazić zachwyt dla tej książki, ale wierzcie mi, że jestem nią oczarowana. Po prostu bardzo, bardzo polecam :)

*Książki słuchałam.

Wyniki zakładkowej rozdawajki i słów kilka

2011-06-12T18:15:00.000+02:00

Na początek chciałam was wszystkich przeprosić za to opóźnienie z wynikami, ale po prostu z powodu kłopotów z oczami nie siadałam w poprzedni weekend do komputera. Mam nadzieję, że mnie zrozumiecie.
Z oczami powoli wychodzę na prostą, moje początkowe leczenie się samodzielne nie było najlepszym pomysłem i dlatego tyle to trwało :/ Po kuracji zaleconej prze okulistę jest dużo lepiej :) Mam nauczkę, że nie należy się samemu leczyć :P

Przechodząc do meritum sprawy, przedstawiam listę zwycięzców. Obok nicku znajduje się numer wygranej zakładki. Do wszystkich z tej listy za 5 minut wyślę maila, więc jakby ktoś z tej listy ode mnie maila nie dostał, to niech da mi znać.

A oto lista:
Agaton 12
Agnes 30
Aneta 21
Angelika 5
Aspartate 3
Beatrix73 28
Elziutka 22
Eprilway (anonim) 7
Grendella 15
Hadzia 29
Hiliko 19
Ileana 9
Iza 16
Kalio 24
Katee 13
Kornwalia 2
Ksiazkowiec 20
Ksiazkowo 27
LadyBoleyn 11
Madmad 1
Madzia 8
Mariola 18
Moreni 6
Niedopisanie 25
Noelka 10
Vivi22 14
Ysabell 17

Zwycięzcom serdecznie gratuluję i mam nadzieję, że zakładki się spodobają :)

Gail Z. Martin: Krwawy Król

2011-06-11T17:55:00.002+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Dwójka bez sternika
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 528
Wymiary: 135 x 205 mm
Cykl: Kroniki Czarnoksiężnika (tom 2)
Tytuł oryginału: Blood King
Tłumaczenie: Marta Koniarek

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

W drugim tomie o przygodach Trisa akcja minimalnie zwalnia. Nadal jest bardzo wciągająca i było mi bardzo trudno się od niej oderwać, ale autorka wplata o wiele więcej opisów. Krwawy król rozwiał kilka moich wątpliwości powstałych w pierwszej części, choć sprawy Sadena nie wyjaśnił, więc zmuszona jestem zadowolić się własną teorią na ten temat ;)

W Krwawym królu poznajemy niewyobrażalne okrucieństwo i jednocześnie głupotę Jareda, które obracają przeciw niemu mieszkańców Margolanu. Obserwujemy szkolenie Trisa w Stowarzyszeniu Sióstr, które postanowiły albo przygotować go dobrze do starcia z mrocznym magiem, albo zabić, jeżeli okaże się niedostatecznie gotowy. Romanse zapoczątkowane w Przywoływaczu są kontynuowane, choć Carina ma trudności z zaakceptowaniem swoich uczuć. Czas szybko mija i miesiąc Głogu przybliża się nieubłagania, a wraz nim ostateczne zwycięstwo lub ostateczna klęska. I choć wszyscy od początku wiedzą, że całkowita klęska raczej nie wchodzi w grę (w końcu ten cykl ma kolejne tomy), to pytanie kogo będzie trzeba poświęcić, aby wygrać w tej grze...

Podobał mi się sposób przedstawienia w tej książce wampirów. Z jednej strony są to istoty żądne krwi, choć zwykle jeleniej, posiadające nadnaturalną szybkość i wytrzymałość i ogromną zdolność regeneracji, z drugiej wielu z nich ,nawet po swoim przemienieniu, czynnie uczestniczy w życiu swoich bliskich i w części krain związki wampira ze śmiertelnikiem są całkowicie akceptowane.
Przyznam się wam, że kiedy w Przywoływaczu zorientowałam się, że autorka wprowadziła wampiry, zaczęłam być mocno sceptyczna, ale okazało się, że niepotrzebnie. Moim zdaniem wampiry w tej książce nie rażą i ładnie komponują się z resztą świata, co zapisuję jako duży atut tej książki. Ciekawa wydaje mi się religia podstawionego świata - wszystkie krainy wierzą w Panią, ale każda z nich w inny jej aspekt. Są cztery aspekty jasne i cztery ciemne, choć generalnie w książce bogini przedstawiana jest jako bóstwo dobre, które we wszystkich swoich aspektach sprzyja głównym bohaterom.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, częstokroć z zapartym tchem. Fabuła, podobnie jak poprzednio, nie zachwyca oryginalnością, ale rekompensuje nam to z nawiązką wciągalność tej książki. Krwawy król to lekkie fantasy na letni wieczór, choć może lepiej napisać, że na letni weekend, bo na wieczorze może się nie skończyć ;) Polecam jako dobrą odskocznię od codziennych spraw :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Dwójka bez sternika.

Podsumowanie maja 2011

2011-05-31T19:29:00.000+02:00

W maju opisałam rekordowo mało książek, bo tylko sześć. Mam nadzieję, że mimo mojego braku czasu, będzie to raczej wyjątek i chociaż do ośmiu-dziesięciu będę dochodzić, jednak niczego nie obiecuję.

W tym miesiącu opisałam dwa audiobooki (pocieszam się, że to ich długość przyczyniła się do tak skromnego wyniku), jedną książkę pożyczoną od Ysabell oraz trzy książki recenzyjne (w tym jedną szczotkę).

Książką miesiąca zostaje Przywoływacz dusz za ciekawy świat i wciągającą fabułę.

Maj był miesiącem audiobookowych porażek. Zaczęłam słuchać Chaty wuja Toma, wytrzymałam może godzinę i dałam sobie spokój. Nie wiem, czy to lektor mnie zdenerwował, czy to książka mi się nie podobała, ale słuchać się tego nie dało. Potem pora przyszła na Mariola, moje krople... znowu słuchałam może godzinę i doszłam do wniosku, że to nie dla mnie, choć tym razem nie była to na pewno wina lektora. Trzecie podejście to książka Kolebka nawigatorów Borchardta i znowu brak zainteresowania tematem. Za czwartym razem się udało, ale książka była zbyt mało interesująca, aby słuchać jej leżąc z kompresami na oczach*, więc zaczęłam znów poszukiwania. Najpierw sięgnęłam po Zwodniczy punkt Browna, ale lektor mnie pokonał, drugi strzał był tym razem celny, bo Której imię wymazano okazała się bardzo interesującą książka.

Mam nadzieję, że czerwiec będzie bardziej obfity w lektury i z tą nadzieją w sercu żegnam Was aż do weekendu, kiedy to planuję najbliższą recenzję :)

*jak pisałam przy stosiku, przemęczyłam sobie oczy i muszę być dla nich obecnie bardzo miła ;)

Stosik

2011-05-29T13:23:00.003+02:00

Dziś jak na mnie bardzo nietypowo, bo chciałabym wam przedstawić stosik! I to w większości składający się z moich nowych książek. A wszystko przez to, że zaczęłam trochę recenzować dla wydawnictw, a one się zmówiły, aby przysłać mi przesyłki w jednym czasie ;) do tego jeszcze doszły trzy książki pożyczone od Ysabell i jedna zakupiona przeze mnie (tak kupiłam jedną! a to wszystko wina Kalio!), tak więc jak na mnie, to nie stosik, a istne stosisko!

Od góry:
->Namiestniczka: Księga I - to właśnie ta kupiona przeze mnie książką, po recenzji Kalio złamałam się i promocyjna cena w Merlinie (30 zł) doprowadziła do zakupu. A przecież ja nie mam miejsca na nowe książki i tyle czytnikowych w kolejce!
->Namiestniczka: Księga II na własną prośbę dostałam od Pruszyńskiego zamiast egzemplarza Wezwania Ziemi, które recenzowałam ze szczotki
->Rzeczy niekształtne - książka do recenzji od Fabryki Słów, polecona przez panią Martę z tejże
->Coś z Nightside wydała mi się interesująca z opisu i fragmentu, do recenzji z Fabryki, dodatkowo dostałam niepodziankę: Istoty światła i ciemności, czyli drugą część cyklu zaczynanego przez Coś
->Wampir z M-3 - ostatnia z serii recenzyjnych dla Fabryki, nie mogę się już doczekać, bo czytałam bardzo pochlebne recenzję, a poza tym lubię Pilipiuka
->W północ się odzieję - tym razem do recenzji od Pruszyńskiego (dopiero jak przycinałam do zdjęcie, zorientowałam się, że tytuł jest do góry nogami, drugi raz zdjęć robić nie będę, więc musi być jak jest)
->Adamantowy Pałac - do recenzji z Dwójki bez sternika, po recenzji Pabla, aż boję się zacząć czytać tę książkę ;)
->Przywoływacz Dusz, którego niedawno zrecenzowałam, także od Dwójki bez sternika
->Śmierć w La Fenice - pierwszy tom przygód Komisarz Brunetti, polecona przez Ysabell, pożyczona od tejże
->Komisarz, pożyczone od Ysabell po jej bardzo zachęcającej recenzji
->Źródło Mamerkusa - kolejna książka pożyczona przez moją przemiłą koleżankę, którą pragnę przeczytać po recenzji Kalio.
Na stosik powinnam jeszcze dołożyć szczotkę od Dwójki bez sternika, ale doszłam do wniosku, że stos luźnych kartek mało interesująco by wyglądał, więc dałam sobie spokój ;)

To teraz jestem bardzo ciekawa kiedy ja się spod tego stosu wygrzebię ;) Szczególnie, że ostatnio z czytaniem u mnie niestety krucho :( a jeszcze ostatnio przemęczyłam sobie oczy, więc wszelkie czynności je nadwyrężające muszę sobie ostrożnie dawkować :( Dlatego też pewnie w tym miesiącu żadnych więcej recenzji już nie będzie, zaś losowanie zakładek odbędzie się w następny weekend. Trzymajcie kciuki, aby moje oczy szybko doszły do siebie.

Stieg Larsson: Zamek z piasku, który runął

2011-05-24T18:47:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Czarna Owca
Rok wydania: 2009
Objętość: 800 strony, 181 tys. słów
Wymiary: 135 x 210 mm
Cykl: Millennium (tom 3)
Tytuł oryginału: Luftslottet som sprängdes
Tłumaczenie: Alicja Rosenau
Czyta*: Krzysztof Gosztyła
Ocena*
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 4+/6

Tym razem wrażenia bardziej na bieżąco, bo tylko z kilkudniowym poślizgiem ;)
Podobnie jak w poprzedniej części przeszkadzały mi opisy czynności związane z komputerem, ale poza tym było dużo lepiej. Książka była zdecydowanie bardziej wciągająca niż część druga. Można wręcz powiedzieć, że moja melanżowa chusta dużo jej zawdzięcza. Zapewne gdyby Zamek był mniej wciągający, chusty byłoby o wiele mniej ;) Jednak zdecydowany wpływ na dużo większą wciągalność Zamku miało to, że akcja została zawiązana w Dziewczynie, więc nie był konieczny żaden wstęp.

Nad fabułą nie będę się rozwodzić, bo (a) łatwo znaleźć coś na ten temat w sieci, (b) książka jest bezpośrednią kontynuacją Dziewczyny, więc trudno coś napisać nie zdradzając zakończenia poprzedniej części.
Książka miała swoje wzloty i upadki, ale ogólnie jest nieźle. Były momenty, w których udało się autorowi mocno mnie zaskoczyć, co odbieram jako duży plus. Bardzo mi się podobało pognębianie pewnego psychiatry, zaś kawałek po zakończeniu głównego wątku lekko mnie zniesmaczył. Jednak przyznać trzeba autorowi, że w sumie ładnie zakończył książkę, choć przez tamtą krótką chwilę myślałam inaczej. Generalnie wszystkim lubiącym książki sensacyjne, Zamek (oczywiście co najmniej po Dziewczynie) serdecznie polecam.

*Książki słuchałam.

Mark Barrowcliffe (pseud. M. D. Lachlan): Synowie boga

2011-05-22T18:00:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron:
Wymiary: 125 x 195 mm
Cykl: Synowie boga (tom 1)
Tytuł oryginału: Wolfsangel
Tłumaczenie: Kamil Lesiew

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4/6

Synowie boga to książka przesycona nordycką mitologią. Samo w sobie nie jest to zarzutem, ale staje się nim biorąc pod uwagę, że książkę ciężko się czyta bez znajomości tejże. Niby są w treści książki drobne wprowadzenia, ale moim zdaniem mogą one co najwyżej pomóc sobie coś przypomnieć, niż wprowadzić czytelnika w nordycki świat bogów. Może ja mam za duże wymagania, ale moim zdaniem przydałby się jakiś wstęp wyjaśniający wzajemne powiązania i charaktery tych bogów... choć z drugiej strony pewnie musiałby być za obszerny, więc może nie mam racji?

Synowie boga to opowieść o bliźniętach, synach boga, których rozdziela królowa czarownic. Jeden z nich trafia na dwór jednego z królów, gdzie wszyscy uważają go za królewskiego syna, zaś prawdę zna tylko jego przybrany ojciec. Drugi wychowuje się wśród wojowniczych wyznawców Odyna, potem zaś zostaje porzucony i przekazany na wychowanie wilkołakowi. Los każdego z nich obserwuje królowa czarownic, przekonana, że ich zadaniem jest obalenie Odyna. Jednak wszystko okazuje się bardziej skomplikowane niż się wydaje...

Książka jest dziwna i poplątana. Na początku mamy mozolne, ponad stu stronicowe wprowadzenie w świat, a dopiero potem książka się rozkręca. Jak już się rozkręci, to gna dość szybko do przodu, aby zwolnić gwałtownie pod sam koniec. A koniec jest tak poplątany i dziwny, że po prostu nie wiem co napisać. Mi w każdym razie to zakończenie się nie podobało.

Książka utrzymywana jest w stylu mitologicznej opowieści, przez co w polskim tłumaczeniu język jest stylizowany na staropolski. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że stylizacja ta jest nieudana. Nie wiem, czy autor w wersji oryginalnej też robił to tak słabo, czy to polski tłumacz się nie popisała, ale wygląda to źle. Stylizacja jest niekonsekwentna i czasami występuje, czasami jej wcale nie ma, a w pozostałych przypadkach jest sztucznie wprowadzana pojedynczymi słowami, które raczej kują w oczy, niż wprowadzają mitologiczny nastrój.

Generalnie polecam bardzo umiarkowanie, mocniej mogę polecić tylko osobom dobrze znającym nordycką mitologię, bo zapewne jest spora szansa, że im ta książka bardziej się spodoba, z tego prostego powodu, że ją lepiej niż ja zrozumieją.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Gail Z. Martin: Przywoływacz Dusz

2011-05-21T14:24:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Dwójka bez sternika
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 576
Wymiary: 135 x 205 mm
Cykl: Kroniki Czarnoksiężnika (tom 1)
Tytuł oryginału: The Summoner
Tłumaczenie: Marta Koniarek

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5+/6
uczucie własne: 5/6

Przywoływacz Dusz zainteresował mnie jeszcze na etapie zapowiedzi, zaś po recenzji Pablo stwierdziłam, że muszę go przeczytać. Trudno nie zgodzić się z Podłuchem, że książka ta, mimo dość schematycznej fabuły, jest świetnym kawałkiem fantasy. Ma w sobie to "coś", dzięki któremu trudno się od niej oderwać, zaś po jej skończeniu ma się ochotę na więcej.

Podoba mi się sposób w jaki jest napisany Przywoływacz Dusz. Z jednej strony już po kilku stronach zaczyna się coś dziać, zaś po kilkudziesięciu akcja zaczyna pędzić, z drugiej autorka umiejętnie wplata w tekst informacje o przedstawianym świecie. Dzięki temu nie mamy nudnego wprowadzenia, jednocześnie zaś czytelnik nie ma uczucia, że informacji o świecie jest za mało. Kolejne elementy układanki dopasowują się powoli i wielokrotnie zmuszeni będziemy zweryfikować swoje poglądy na temat świata opowieści, jednak żadna z przyszłych informacji nie jest nam potrzebna do zrozumienia aktualnie czytanych wydarzeń. Wydaje mi się to najlepszym z możliwych sposobem wprowadzenia czytelnika w świat opowieści.

Przywoływacz Dusz opowiada o Martrisie Drayke, drugim synu króla Margolanu, wnuku Bava K'aa - ostatniej Przywoływaczki Dusz. Poznajemy go w Nawiedziny - w dniu, w którym duchy chodzą otwarcie po świecie i każdy może je zobaczyć. Widzenie duchów nie jest dla Trisa niczym niezwykłym, gdyż w odróżnieniu od innych ludzi, jest on w stanie widzieć je zawsze, nie tylko w dzień ich święta. Tego dnia jednak po raz pierwszy dostaje ostrzeżenie od ducha, niebezpieczeństwo czyha ze strony Łapacza Dusz...
Bardzo szybko poznajemy przyrodniego brata Martrisa - Jareda - następce tronu i wielkiego okrutnika. Tris wraz z siostrą Kaity próbują uświadamiać ojcu jakim człowiekiem jest jego pierworodny, niestety król nie chce przyjąć faktów do wiadomości. Wszystko wróży czarną przyszłość królestwa Margolanu. Noc zaś nadejdzie szybciej niż się tego ktokolwiek spodziewa...
O ile Tris jest głównym bohaterem tej książki, o tyle główną bohaterką jest Kiara Sharsequin - następczyni tronu Isencroftu od dziecka zaręczona z dziedzicem Margolanu. Jej kraj jest słynny z tego, że każdy jego mieszkaniec doskonale obchodzi się z bronią i Kiara nie jest wyjątkiem, to księżniczka-wojowniczka. Jest także wybranką Pani - bogini, która pobłogosławiła ją na polu bitwy i oznajmiła, że ma co do niej swoje plany. Nadchodzi czas ich wypełnienia...

Martin umiejętnie splata losy bohaterów budując powiązania, z których części daje szybko poznać czytelnikowi, resztę zaś ukrywa sprawiając nam później duża niespodziankę. Jej świat pełen jest magii jakiej nie znamy i pełnych głębi bohaterów zarówno żywych jak i (nie)umarłych.
W Przywoływacz Dusz widzimy zmagania Trisa z jego nowo odkrytą mocą, która jest tak samo wielka jak nieokiełznana, przerażająca zarówno dla niego, jak i jego otoczenia. Pytanie czy uda mu się opanować swoją magię i ocali świat przez rządami zła jest cały czas otwarte. Dlatego z niecierpliwością czekam na kolejną część cyklu, która w polskich przekładzie ukaże się już 10 czerwca. Wszystkim zaś pragnę polecić Przywoływacz Dusz jako świetny kawałek fantasy, który czyta się bardzo dobrze, błyskawicznie połykając kolejne strony.

Jedyną moją wątpliwość w całej książce, wzbudziły końcowe wydarzenie rozgrywające się po przekroczeniu mostu. Doprawdy nie rozumiem, dlaczego autorka nie wyjaśniła motywacji króla Stadena, albo nie napisała, że to nie król, ale generał stał za wydarzeniami. Mogę sobie wymyślić kilka teorii wyjaśniających wszystko, ale wołałaby o tym przeczytać, a nie zgadywać. No, ale może wyjaśni się to trochę w następnej części? Zobaczymy. Niezależnie od tego książka była bardzo dobra i jeszcze raz pragnę ją wszystkim bardzo polecić :)

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Dwójka bez sternika.

Wielka księga opowieści o czarodziejach: Tom 2

2011-05-18T19:33:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 432
Wymiary: 125 x 205 mm
Tytuł oryginału: The Mammoth Book Of Sorcerer's Tales
Tłumaczenie: Marcin Mortka

Ocena
ocena ogólna: 4/6

Skoro pożyczyłam od Ysabell dwa tomy Wielka księga opowieści o czarodziejach to i drugi tom trzeba było przeczytać. Generalnie prezentował podobny poziom jak pierwszy.
Drugi tom Wielkiej księgi opowieści o czarodziejach składa się z następujących jedenastu opowiadań (obok ocena):

- Darrell Schweitzer: Życie czarownika (To Become a Sorcerer) 3/6
- Ralph Adams Cram: Rue M. le Prince, nr 252 (No. 252 Rue M. le Prince) 3/6
- Ursula K. Le Guin: Kości ziemi (The Bones of the Earth) 4+/6
- A.C. Benson: Zamknięte okno (The Closed Window) 5-/6
- Lawrence Schimel i Mike Resnick: Odarcie z iluzji (Disillusioned) 4+/6
- Esther M. Friesner: W królestwie smoków (In the Realm of Dragons) 4+/6
- Tim Lebbon: Wieczność (Forever) 4/6
- David Sandner: Czarodziej Popiołów i Deszczu (The Wizard of Ashes and Rain) 4+/6
- James Bibby: Ostatnia wiedźma (The Last Witch) 5/6
- Louise Cooper: Ostatnie rytuały (Last Rites) 3+/6
- Peter Crowther: Niekończąca się waśń (The Eternal Altercation) 3+/6

Najbardziej (co zresztą widać z ocen) podobało mi się opowiadanie Ostatnia wiedźma opowiadające o współczesnej nastolatce, która jest ostatnią wiedźma na świecie. Ma z tego powodu prawie same kłopoty i wielokrotnie w dzieciństwie musiała się przeprowadzać z powodu swojego dobrego serca i spełniania marzeń dorosłych. Teraz już wie, że nie należy spełniać tego rodzaju życzeń i wszystko wydaje się w porządku, ale tak nie jest, bo tropem ostatniej wiedźmy zaczyna podążać pewien wścibski dziennikarz...

Zamknięte okno należy pochwalić za ładne budowanie uczucia grozy, Odarcie z iluzji za przewrotny tytuł i swoisty humor, W królestwie smoków zaś za ładne smocze kawałki.
Wypada także wspomnieć o Kościach ziemi, opowiadaniu ze świata Ziemiomorza, które opowiada o tym jak Ogion (nauczyciel Geda) nie powstrzymał trzęsienia ziemi.

Ogólnie nie było źle, ale mogło by być lepiej. Fakt jest faktem, że ja generalnie wolę powieści, ale i tak kilka z tych opowiadań było bardzo słabych, no dobrze napiszę to inaczej, kilka z nich mi się całkowicie nie podobało, może były świetne, tylko czytało mi się je bez przyjemności ;)

Znów ogólnie nie polecam, choć jak wiadomo są gusty i guściki, więc może ta książka was zachwyci? Kto wiem? Dla mnie to pozycja raczej przeciętna.

Książkę przeczytałam dzięki Ysabell, która pożyczyła mi swój egzemplarz, za co serdecznie dziękuję :)

Stieg Larsson: Dziewczyna, która igrała z ogniem

2011-05-16T18:06:00.002+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Czarna Owca
Rok wydania: 2009
Objętość: 704 strony, 158 tys. słów
Wymiary: 135 x 210 mm
Cykl: Millennium (tom 2)
Tytuł oryginału: Flickan som lekte med elden
Tłumaczenie: Paulina Rosińska
Czyta*: Krzysztof Gosztyła

Ocena*
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4+/6

Bolesne jest pisanie recenzji po dwóch tygodniach po wysłuchaniu książki, bo się już słabo pamięta co się chciało napisać. Nawet miałam wtedy wenę na pisanie tej recenzji tylko czasu brak :( No i wyszło, jak wyszło.
Pamiętam, że szczególnie w początkowej części książki, strasznie mnie coś irytowało (chyba głównie sceny brutalnego seksu). Szczerze to zastanawiałam się mocno, czy nie dać sobie z tą książką spokoju. Zanim jednak zdążyłam podjąć decyzję, zaczęło być bardziej interesująco, więc wysłuchałam jej jednak do końca.
Początkowo książka jest mało interesująca i właściwie chyba pierwsza połowa to wprowadzenie do zasadniczej akcji. Potem zaś wydarzenia tak ruszają z kopyta, że trudno za nimi nadążyć.

Czytałam opinie, że irytujące jest w tej książce wyszczególnianie prozaicznych czynności bohaterów. To mi nie przeszkadzało. Jednak opisy czynności związanych z komputerem, że Mac taki a taki, że program o nazwie itp., doprowadzały mnie do pasji. Nie pamiętam czy tak samo było w Mężczyznach, chyba tak, ale dopiero pod koniec, za to w Zamku, który teraz słucham jest tak na pewno i nadal strasznie mnie to irytuje. Część z tych rozwiązań wydaje się nawet realna, ale sposób opisywania tego doprowadza mnie po prostu do pasji i nic na to nie potrafię poradzić. Mimo tego książkę polecam, tylko przygotujcie sobie na podorędziu od razu ostatnią część tej trylogii, bo Dziewczyna, w odróżnieniu od Mężczyzn, nie jest zamkniętą całością i na pewno będziecie chcieli wiedzieć co wydarzy się dalej.

*Książki słuchałam.

Orson Scott Card: Wezwanie Ziemi

2011-05-14T17:23:00.000+02:00

Dane pierwszego wydania
Wydawca: Zysk i S-ka
Rok wydania: 1995
Dane najnowszego wydania
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 284
Wymiary: 140 x 200 mm
Informacje ogólne
Cykl: Powrót do domu (tom 2)
Tytuł oryginału: The Call of Earth
Tłumaczenie: Edward Szmigiel
Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4+/6

Druga część cyklu Powrót do domu jest zupełnie inna niż pierwsza. Nafai jest postacią prawie marginalną, zaś Card wprowadza mnóstwo innych postaci. Chyba najważniejszym z nowych bohaterów jest Vozmuzhalnoy Vozmozhno zwany Moozh - generał Gorayni.
Wojskowy jest postacią bardzo ciekawą. Z jednej strony jest jednym z najważniejszych generałów imperium Gorayni, z drugiej zaś czuje nienawiść do imperatora i jego ludu. Sam Moozh wywodzi się z plemienia górali Sotchitsiya, którzy za czasów jego pradziadka za przykładem Basiliki oddali władzę kobietą, co przypłacili później podbojem przez imperium Gorayni. W związku z tym Moozh pogardza Basiliką i jej prawami, zaś jego marzeniem jest zniszczyć imperatora i jego imperium. Moozh wierzy, że imperator jest wcieleniem boga, ponieważ od czasów jego młodości bóg przeciwstawia się jego planom. Wielokrotnie sprawiał, że zapominał o swoim świetnym pomyśle i musiał wymyślać go od nowa. Jego życiowym celem stało się przeciwstawianie jego woli.
Postacią, która odegra bardzo ważną rolę w przedstawionych wydarzeniach jest Torstiga - niewolnica, której Naddusza dała wolność jednocześnie skazując na los świętej kobiety. W czasie wprowadzania postaci Spragnionej (tak brzmi jej imię w języku Basiliki) naszły mnie wątpliwości co do spójności przedstawionego świata. Z jednej strony wiemy, że Naddusza jest po prostu rezydującym na orbicie Harmonii komputerem, który, z samej swej istoty, nie może zsyłać na ludzi proroczych wizji. Oczywiście może powodować sny, które się wydają być takimi wizjami, powodując u ludzi działania doprowadzające do "przepowiedzianych" wydarzeń, przecież jednak nie może przewidywać zdarzeń losowych. Zaś w przypadku opisanej wizji Torstigi, moim zdaniem miało miejsce przewidywanie przyszłości:
Pewnego dnia spojrzała na swego pana i zaczęła łkać, a on nie mógł jej uspokoić. Tego samego popołudnia nadzorował budowę wspaniałego nowego domu dla jednego z najbogatszych ludzi w mieście i powalił go kamień, który wyślizgnął się z rąk załogi usiłującej wstawić go na miejsce. Dwóch niewolników połamało sobie kości podczas tego wypadku, a pan Spragnionej upadł na ulicę i został stratowany przez konia.*
Jasne można dorabiać do tego teorię, że to Naddusza spowodował, że ludzie upuścili ten kamień. Można, tylko po co. Scena ta nie ma większego znaczenia dla reszty książki, więc po co wzbudzać w ludziach wątpliwości co do jej spójności? Dla mnie jest to jeden z dwóch powodów, dla których Wezwanie Ziemi podobało mi się mniej niż Pamięci Ziemi. Drugi z powodów jest dość subiektywny. Po prostu po pierwszej części zakładała, że oni już wyruszą, podczas gdy przez całą książkę oni się cały czas do tego przygotowują. Owszem, dzieje się mnóstwo innych rzeczy, można wręcz powiedzieć, że pustynna grupa jest tu zmarginalizowana, no, ale ja chciałam, aby oni już wyruszyli, i co ja na to poradzę, że tak właśnie jest?

Na początku powieści poznajemy wydarzenia rozgrywające się w Basilice. Młodsza córka Rasy dowiaduje się o tragicznej śmierci swego ojca i sama udaje się na poszukiwanie swojej siostry, aby oznajmić jej tę wieść. Kokor bardzo zazdrości starszej siostrze sławy i głosu, co powoduje, że odkrywszy jej naganny postępek, dopuszcza się niespodziewanego czynu.
Tymczasem do Rasy przychodzi żołnierz, który wypuścił z miasta Nafai, i prosi ją o ochronę. Rasa dochodzi do wniosku, że nie jest w stanie go chronić i wysyła go do Gorayni, z listem wyjaśniającym, że pomógł pokonać stronników ich wrogów Potokgavan. W ten właśnie sposób Vozmuzhalnoy Vozmozhno poznaje sytuację panującą w Basilice i postanawia wykorzystać nadarzającą się sposobność.
W tym czasie na pustyni Elemak ma sen, w których Naddusza zsyła mu wizję żon. Po wysłuchaniu tej historii ojciec postanawia, mimo grożącego im niebezpieczeństwa, wysłać trzech z synów do Basiliki. Dwaj starsi chętnie się na to godzą tęskniąc do wygód miasta. Nafai jedzie obrażony na Nadduszę, że to nie jemu zesłał ten sen. W Basilice rzeczywiście odbywają się śluby kilku z ważnych bohaterów, zaś jeden z nich ostatecznie pieczętuje przyszłość miasta.

Biorąc pod uwagę prolog, który opowiada o przyszłości Basiliki na przestrzeni najbliższych lat, tym razem mogę już chyba założyć, że następna część będzie już o podróży. Wreszcie! Tak więc pozostaje mi czekać cierpliwie na kolejną część, tę część polecić zaś tym, którzy lubią nie tylko science-fiction, bo choć moim zdaniem książka ta nadal wpisuje się w ten gatunek, to jest na jego krawędzi.

*strona 149
Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Ratunku!

2011-05-10T21:06:00.005+02:00

Nie mam czasu, nie mam siły, nie mam weny! Po dwóch miesiącach przerwy wróciłam do pracy i po powrocie do domu po prostu nie wiem w co mam ręce włożyć*. Już pięć recenzji czeka na napisanie i doczekać się nie może. Myślałam, że uda się w weekend, ale stawianie nowego kompa (dla mnie) i reinstalowanie starego (dla rodziców) zjadło mi oba dni i jeszcze wczorajszy wieczór. Okazało się jeszcze, że klawiatura, którą kupiłam (najtańsza**) jest do... no nie będę się wyrażać, więc właściwie to powinnam sobie jeszcze kupić inną klawiaturę :/
I jest do zrobienia jeszcze to, i tamto, i wogóle :/ Poza tym po siedzeniu 8 rodzin w przed kompem w robocie, w domu mnie już do niego za bardzo nie ciągnie... W efekcie w czytniku RSS mam ok. 200 zaległych wpisów z blogów czytelniczych i 260 robótkowych i już nawet w moich ulubionych blogach czytelniczych mam zaległości :/
Miałam napisać przedpremierową recenzję "Wezwania Ziemi" Carda, premiera dziś, a ja nie napisałam jeszcze ani słowa :( No, nic trudno, recenzja będzie normalna, a nie wyprzedzająca, bo ja do niej muszę usiąść na spokojnie. Dobrze chociaż, że książkę zdążyłam przeczytać...
No to się wyżaliłam. To teraz proszę trzymać kciuki, abym w ten weekend miała wenę na napisanie tych zaległych recenzji i mogła z nowymi siłami przystąpić do czytania i recenzowania kolejnych książek :)

*oczywiście nie skończyłam jeszcze poprzeprowadzkowego cyrku
**do tej pory regularnie kupowałam najtańsze klawiatury i były ok.

27 zakładek na 27 urodziny - rozdawajka

2011-05-04T00:01:00.002+02:00

Liczba 27 jest w liczbą szczególną, bo otrzymujemy ją po podniesieniu liczby 3 do potęgi 3. Człowiek ma w swoim życiu szansę tylko trzy razy obchodzić urodziny, których numer jest tożsamy z liczbą do samej siebie. Kolejno są to: pierwsze urodziny (1 do 1), czwarte urodziny (2 do 2) i ostatnie dwudzieste siódme urodziny. 4 do 4 daje 256, więc przy obecnym stanie nauki są one dla nas nieosiągalne :)

Właśnie dzisiaj obchodzę swoje dwudzieste siódme urodziny i z tej okazji chciałabym ogłosić rozdawajkę: "27 zakładek na 27 urodziny". Zapisywać się można do 30 maja do północy, czyli przez najbliższe 27 dni :)
Do wygrania są, wykonane przeze mnie własnoręcznie, szydełkowe zakładki:

Aby nawet ostatnia wylosowana osoba miała jakiś wybór przedstawionych jest 30 zakładek, ale rozlosuję tylko 27 z nich.
Zakładki mają długość 16-18 cm (krótsze są tylko 15 i 30) oraz szerokość 2-4 cm (2 cm mają 3, 5 i 18), wykonałam je z bawełnianego kordonku i usztywniałam roztworem soli (kuchennej).

Teraz kilka zasad:
1. Zapisywać się można tylko i wyłącznie w komentarzach do tego wpisu. Zapis musi zawierać mail osoby zgłaszającej się (może być z dowolną czytelną wstawką antyspamową).
2. Każdy zapisujący się proszony jest o podanie co najmniej trzech numerów zakładek zgodnie z kolejnością preferencji (numery ze zdjęcia z końca wpisu). Czym dłuższa ta lista tym lepiej, bo większa szansa, że nie będę musiała wysyłać dodatkowych maili. Listy preferencji nie trzeba zamieszczać, ale w taki przypadku uznaję, że zgłaszającemu jest wszystko jedno i w przypadku wylosowania zakładka dla takiej osoby zostanie wybrana na końcu (losowo z trzech ostatnich).
3. Po losowaniu będę zmuszona wysłać i otrzymać masę maili, dlatego ustalam termin 3 dni (= 3*24 h) jako nieprzekraczalny czas, w którym wylosowana osoba będzie musiała odpowiedzieć na maila dotyczącego wyboru zakładki. W przypadku niedotrzymania terminu zostanie ona pominięta, ja zaś będę losować ponownie.
4. Będzie mi bardzo miło jeżeli umieścicie informację o tej rozdawajce na swoim blogu/stronie aczkolwiek gest ten nie wpłynie w żaden sposób na szansę wygrania zakładki.

To tyle :) Teraz pozostaje mi mieć tylko nadzieję, że znajdzie się choć 27 chętnych ma moje wytwory :)

Podsumowanie kwietnia 2011

2011-04-30T10:44:00.000+02:00

Moje czytanie nadal wykazuje tendencję spadkową :( Mam nadzieję, że obecny poziom uda mi się choć utrzymać, bo do powrotu do, jeszcze niedawnej, średniej pietnastu książek na miesiąc nie mam co liczyć w ciągu najbliższego pół roku, a i potem jest to nadzieja wątpliwa.

W kwietniu przeczytałam(/przesłuchałam) dziesięć książek, z czego siedem już opisałam, trzy zaś czekają na maj ;) Wśród siedmiu opisanych książek były aż trzy audiobooki, jedna książka pożyczona, jedna przeczytana na czytniku oraz dwie otrzymane od wydawnictw.

Jednego z opisanych audiobooków nie dosłuchałam, bo miałam go już dość i właśnie Przepowiednia Koontz'a zostaje antyksiążką miesiąca. Natomiast najlepszą książka miesiąca bezkonkurencyjnie zostaje Nadzieja pokonanych Goodkinda, która moim zdaniem jest najlepszą z dotychczasowych części cyklu Miecz Prawdy.

Monika Szwaja: Dom na klifie

2011-04-28T13:54:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2006
Objętość: 272 strony, 94 tys. słów
Wymiary: 146 x 225 mm
Czyta*: Anna Maria Komorowska

Ocena*
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 5-/6
stopień wzruszalności: 5/6
uczucie własne: 5/6

Po ostatnim niepowodzeniu z książką Szwaji, długo nie sięgałam po jej inne książki. Jakiś czas temu przeczytałam tę recenzję Domu na klifie i postanowiłam spróbować. Książki słuchało się bardzo dobrze.

Zofia Czerwonka jest opiekunką w państwowym domu dziecka. Nie podoba jej się sposób, w jaki są w nim traktowane dzieci, ale nie ma możliwości tego zmienić. Marzy jej się założenie rodzinnego domu dziecka i przeniesieni tam dzieci z jej grupy, ale nie spełnia podstawowego wymogu - nie jest mężatką, zaś tylko małżeństwa mogą taki dom założyć.
Adam Grzybowski jest dziennikarzem szczecińskiej telewizji, który w wieku prawie czterdziestu lat nie znalazł jeszcze swojego miejsca w życiu. Wielokrotnie zmieniał już zawody i wcale nie myśli o znalezieniu drugiej połowy.
Los styka ich w dniu, w którym Adam dowiaduje się o śmierci swojej ciotecznej babki - Bianki, która była słynną postacią w żeglarskim świecie. Dzięki hołdowi oddanemu Biance, przez występujący w klubie zespół muzyczny, Zosia zwraca uwagę na Adama. Pierwszy raz od dłuższego czasu czuje się zainteresowana mężczyzną, uważa jednak, że nie ma u niego żadnych szans. Wewnętrzny osąd Adama jej osoby wydaje się to potwierdzać.

Dom na klifie można pewnie zakwalifikować do kategorii babskich czytadeł, ale nie jest to typowa powieść tego rodzaju. Książka ta ma w sobie to "coś", które sprawia, że mimo dość przewidywalnej fabuły czyta się ją z przyjemnością.
Tematyka powieści jest dość nietypowa. Dom na klifie pokazuje małych mieszkańców państwowego domu dziecka, których rodzice nie chcą się nimi zajmować. Ukazuje opiekunów bez powołania, którzy napawają się poczuciem władzy nad podopiecznymi. Przedstawia władze, które robią wszystko, aby uniemożliwić powstanie rodzinnym domom dziecka. Nie wiem, czy opisywana sytuacja jest prawdziwa, ale jeżeli jest tak choć częściowo, to jest to po prostu przerażające.
Czytając tę książkę mamy szansę z jednej strony się wzruszyć a z drugiej uśmiechnąć. Właśnie tego typu książki aktualnie potrzebowałam. Wszystkim (kobietom?) serdecznie ją polecam :)

*Książki słuchałam.

Carlos Ruiz Zafón: Książę Mgły

2011-04-27T12:47:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Muza
Rok wydania: 2010
Objętość: 200 stron, 36 tys. słów
Wymiary: 132x205 mm
ISBN: 978-83-7495-837-0
Tytuł oryginału: El príncipe de la niebla
Tłumaczenie: Katarzyna Okrasko, Casas Carlos Marrodán
Czyta: Piotr Fronczewski

Ocena*
ocena ogólna: 4=/6
fabuła: 3+/6
stopień wciągania: 4-/6
uczucie własne: 4=/6

Pierwsza (wg. chronologii powstania) powieść Carlosa Ruiz Zafóna nie wzbudziła mojego zachwytu. Była to moja pierwsza książka Zafón, więc nie wiem, czy jest od innych gorsza czy lepsza, z przeczytanych opinii zrozumiałam, że jest inna, więc być może dam jeszcze kiedyś autorowi drugą szansę.

Książę Mgły opowiada o przygodach trójki nastolatków: Maxa, jego siostry Alicji oraz ich nowego przyjaciela Rolanda. Mamy rok 1943, rodzice rodzeństwa przeprowadzili się właśnie z dziećmi do małego miasteczka. Ich najmłodsza córka Irina zaraz po przyjeździe przygarnia, zachowującego się dziwnie, kota.
Rodzina Carverów kupiła opuszczony dom Fleishmanów, których dziewięcioletni syn Jacob utonął w kilka lat temu w morzu. Później okazuje się, że miało to związek z tajemniczym czarownikiem zwanym Księciem Mgły, o którym opowiada nastolatkom latarnik będący opiekunem Rolanda. Czy opowieść o nim jest tylko zmyślą historią, czy też naprawdę przyjdzie im się z nim zmierzyć?

Właściwie chyba jednym, co ratowało tego audiobooka, było wykonanie Fronczewskiego, którego po prostu lubię. Mnie osobiście książka nie wciągnęła. Potrafiłam przerwać w najbardziej, zdawałoby się, interesującym momencie i nie powrócić do książki przez cały dzień. Może dla młodszego czytelnika książka ta jest mroczna i tajemnicza, ja przeczytałam już chyba za dużo fantastyki, aby się nią zachwycać. Postać Księcia Mgły jest dla mnie niewiarygodna i całość mnie po prostu nie zachwyciła. Osobiście nie polecam, ale też jakoś strasznie nie odraczam, może komuś innemu bardziej się spodoba...

*Książki słuchałam.

Wielka księga opowieści o czarodziejach: Tom 1

2011-04-16T15:35:00.001+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 392
Wymiary: 125 x 205 mm
ISBN: 978-83-7574-122-3
Tytuł oryginału: The Mammoth Book Of Sorcerer's Tales
Tłumaczenie: Marcin Mortka

Ocena
ocena ogólna: 4/6

Pierwszy tom Wielkiej księgi opowieści o czarodziejach składa się z następujących jedenastu opowiadań (obok ocena):

- Steve Rasnic Tem: Dziesięć rzeczy, które wiem o tym czarodzieju (Ten Things I Know about the Wizard) 3+
- Richard A. Lupoff: Villaggio (Villaggio Sogno) 3+
- Doug Hornig: Gra magicznej śmierci (The Game of Magical Death) 4-
- Tom Holt: Skażenie nadprzyrodzone (The Infestation) 5-
- Tim Pratt: Rower wiedźmy (The Witch's Bicycle) 5=
- Diana Wynne Jones: Saga o Theare (The Sage of Theare) 4+
- John Morressy: Zegarmistrz (Timekeeper) 5
- Clark Ashton Smith: Drugi cień (The Double Shadow) 3
- Michael Kurland: Czego potrzeba do rytuału (The Rite Stuff) 4+
- Michael Moorcock: Władca Chaosu (Master of Chaos) 4
- Robert Weinberg: Siedem kropli krwi (Seven Drops of Blood) 4+

Dodałam tę książkę do kolejki pod wpływem recenzji Agnieszki i z przykrością muszę stwierdzić, że zbiór ten nie przypadł mi do gustu tak jak jej :( Jednak, co ciekawe, pragnęłabym wyróżnić te same dwa opowiadania co ona ;) czyli Zegarmistrza i Skażenie nadprzyrodzone dodając może jeszcze Rower wiedźmy.

Zegarmistrza opowiada historię tajemniczego zegarmistrza, który wprowadza się do pewnego miasteczka. W zastraszająco szybkim tempie tworzy on kolejne dzieła sztuki, które sprzedaje po bardzo przystępnych, aby nie powiedzieć zaniżonych, cenach. Nie wszystkim podoba się jego postępowanie, a i ono nie zawsze jest jednoznaczne moralnie...

Skażenie nadprzyrodzone to historia czarodzieja-nieudacznika, który znalazł zatrudnienie jako kontroler towaru. Oglądane przez niego skrzynie i beczki zwykle nie zawierają niczego niebezpieczniejszego od zgniłych śledzi, tym razem jednak jest inaczej..

Rower wiedźmy opowiada o Dziewczynie, Chłopaku i Rywalu, dobrym uczniu i koleżance, której to nie przeszkadza, chuliganie, który leczy się u psychiatry i Wiedźmie, która ma co do nich własne plany...

Ogólnie zbiór czytało mi się dobrze, ale nie było żadnych fajerwerków. Trzy opisane wyżej opowiadania były jedynymi bardzo dobrymi w tej antologii. Zbioru jako całości nie polecam, ale zachęcam do zapoznania się z tymi trzema opowiadaniami, bo naprawdę były ciekawe :)

Książkę przeczytałam dzięki Ysabell, która pożyczyła mi swój egzemplarz, za co serdecznie dziękuję :)

Terry Goodkind: Nadzieja pokonanych

2011-04-13T14:26:00.002+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2001
Objętość: 696 stron, 221 tys. słów
Wymiary: 130 x 195 mm
ISBN: 978-83-7301-010-9
Cykl: Miecz Prawdy (tom 6)
Tytuł oryginału: Faith of the Fallen
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 6-/6
fabuła: 5+/6
stopień wciągania: 6/6
uczucie własne: 6/6

Pierwsze "czytanie" tej książki zajęło mi 6 godzin i, jak można się domyśleć, nie były to godziny ranne. 7% przeczytałam uczciwie, potem zaś zaczęłam przeskakiwać idąc tylko po rozdziałach związanych z Richardem, a i te czytałam kawałkami pobieżnie. W ten sposób w krótkim czasie książka była skończona. Dopiero dzień później wzięłam się za jej uczciwe przeczytanie, które zajęło mi zdecydowanie więcej czasu, bo dwa tygodnie ;) Ale trudno się dziwić skoro znałam już sporą część fabuły. Mimo to "porządne" czytanie także było interesujące.

Richard zaszywa się z żoną i Carą w głuszy. Kahlan powoli wraca do zdrowia. Obie kobiety próbują namówić Richarda do powrotu do wojsk, tej jednak ciągle odmawia. Nie pomagają wysłannicy generała Reibischa (którzy znajdują go dzięki więzi), wszystkich odsyła mówiąc, że jeżeli wrócić, to Imperialny Ład ostatecznie wygra.
Ważnym bohaterem Nadziei jest Nicci - Siostra Mroku, znana w Starym Świecie jako Pani Śmierci, niewolnica samego imperatora. Poznajemy jej przeszłość oraz powodu dla których postanawia porwać Richarda. Nicci nie rozumie otaczającego ją świata i jest przekonana, że Imperialny Ład jest zbawieniem ludzkości. Lord Rachl udaje się wraz z nią do serca starego świata, gdzie ma żyć jako szary człowiek, udając jej męża. Ta próba doprowadza do nieoczekiwanych rezultatów.

Nadzieja pokonanych to moim zdaniem najlepsza z dotychczasowych części cyklu. Dużą część książki zajmują opisy życia pod panowaniem Imperialnego Ładu, które jest pasmem wiecznej udręki dla zwykłych ludzi. Ustrojem wprowadzonym przez Ład jest swego rodzaju socjalizm. Wszystkie idee równości społecznej są wypaczone: najlepiej mają się osoby udające niezdolnych do pracy, ci zaś, którzy chcą uczciwie i ciężko pracować, są karani za zabieranie pracy innym. Podobnie jest z przedsiębiorstwami (będącymi oczywiście własnością ogółu) - te najwydajniejsze nie mogą pracować na pełnych obrotach, bo zlecenia dzielone są po równo między wszystkich. Państwo próbuje na każdym kroku kontrolować obywateli, zaś wszelka nieprawomyślność (albo nawet podejrzenie o nią) jest karana śmiercią po uprzednich torturach (powodujących oczywiście przyznanie się do winy).
Trochę nieprawdopodobne (w kontekście ludzkich reakcji) wydaje mi się zakończenie książki, ale Nadzieja pokonanych i tak mi się bardzo podobała. Wszystkich miłośnikom cyklu książkę serdecznie polecam, zaś tym którzy jeszcze tej serii nie poznali, zachęcam do jej przeczytania.

Książkę czytałam na czytniku.

Karina Pjankowa: Z miłości do prawdy

2011-04-07T10:28:00.002+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 520
Wymiary: 125 x 205 mm
ISBN: 978-83-7574-294-7
Cykl: Z miłości do prawdy (tom 1)
Tytuł oryginału: Из любви к истине
Tłumaczenie: Ewa Skórska

Ocena
ocena ogólna: 5=/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5/6
styl narracji: 5+/6 i 3/6 (dialogi)
uczucie własne: 5/6

Zbieram się do napisania tej recenzji od ponad tygodnia i zebrać się nie mogę. Wszystko przez to, że mam dość mieszane uczucia co do tej książki, a szczególnie do jej stylu narracji. Z jednej strony ksiażka bardzo mi się podobała, a z drugiej miałam czasem ochotę zgrzytać zębami. Ale może po kolei.

Z miłości do prawdy opowiada o śledczej Straży Królewskiej miasta Illeny, stolicy Erolu, Rinnelis Tyen. Jest ona osobą bardzo skrupulatną, całkowicie nieprzekupną i nie ulegającą naciskom. Z tego też powodu zostaje wyznaczona do śledztwa w sprawie zabójstwa córki księcia Ayrela, w którym głównym podejrzanym jest pewien kahe (rasa nieludzia).
Kahe okazuje się twardym orzechem do zgryzienia i trudno jest zmusić go do złożenia zeznań. Właściwie śledczej pomaga przypadek, potem zaś wydarzenia toczą się całkiem niespodziewanym torem.

Styl narracji tej książki jest strasznie nierówny. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, ale narratorzy się zmieniają. Najczęstszym narratorem jest śledcza, ale spora część osób, z którymi się spotyka, dostaje także swoje kilka akapitów. Ten sposób narracji bardzo mi się podobał, poszczególne fragmenty zachodzą na siebie czasowo, więc czytelnik częstokroć ma szansę zobaczyć jedno wydarzenie oczyma więcej niż jednej postaci.
Z drugiej strony dobiły mnie dialogi. Jest w nich strasznie dużo niepotrzebnych wtrętów. Na przykład:
-Kiedy się poznali? - przeszłam do rzeczy.*
-Dziękuję, możesz odejść - zakończyłam rozmowę.*
W części dialogów jest mnóstwo tego nadmiaru i właśnie w takich momentach zgrzytałam zębami. To zmienianie narratorów jest takie fajne, ale te dialogi psują odbiór całości :(

Podoba mi się postać śledczej, która okazuje się nie do końca taka, jaka wydaje się być na początku. Poznajemy ją jako żmiję, zimnego gada, który zrobi wszystko, aby rozwiązać sprawę. Później dopiero okazuje się kim naprawdę jest...

Rinnelis Tyen była wyjątkową żmiją – tak brzmiała opinia każdego, kto miał okazję rozmawiać z nią choćby dziesięć minut. Wręcz niewiarygodne, że taka mieszanka uporu, niezachwianej pewności o własnej racji, lodowatej obojętności i sadyzmu może się pomieścić w istocie płci żeńskiej, która niedawno skończyła dwadzieścia lat. A wszystkie te cechy były uzupełnione idealną znajomością prawa i potężnym darem magicznym.
[..]
Pisanie skarg na Rinnelis Tyen było zupełnie beznadziejną sprawą – zawsze działała w sposób absolutnie poprawny, nigdy nie naruszała litery prawa, nigdy nikomu nie pobłażała. Tam, gdzie należało dokonać wyboru między wymogami moralności i prawa, lare Tyen bez wahania wybierała prawo. Nawet, gdy miała absolutną pewność, że naruszenie prawa zadośćuczyni zwykłej ludzkiej sprawiedliwości i nikt się o niczym nie dowie, lare nigdy nie łamała prawa. Czasem wydawało się, że nie jest żywym człowiekiem, lecz jakimś potwornym mechanizmem, który wykonuje swoje zadania, nie odczuwając żadnych emocji.*

Fabuła mi się bardzo podobała, choć brakowało mi jakiegoś wprowadzenia do przedstawianego świata. Niby jakieś wprowadzenie było, ale długo czułam, że ja tak naprawdę nie wiem o co w tym świecie chodzi i nadal nie czuję się usatysfakcjonowana uzyskanymi informacjami. Akcja jest dobrze prowadzona i nie ma dziur, ale chciałabym, żeby książka skończyła się na pięćsetnej stronie (nie, nie zaglądajcie na nią, bo sobie zepsujecie całą zabawę), bo zakończenie mi się bardzo, ale to bardzo nie podoba. Właśnie ono jest dla mnie głównym minusem fabuły.

Z miłości do prawdy jest, podobnie jak poprzednia książka autorki, powieścią humorystyczną. Czytelnik śmieje się z sytuacji i przemyśleń bohaterów (szczególnie z konfrontacji myśli jednych osób z myślami drugich). Niestety Prawa i powinności są książka sporo lepszą. Mam jednak nadzieję, że kolejne książki autorki dorównają jej debiutowi. W każdym razie ja na pewno zamierzam je przeczytać, bo bardzo odpowiada mi humor Pjankowej.

Książkę polecam osobą lubiącym się pośmiać przy lekturze i umiejącym przymknąć oko na niedopracowane dialogi. I może należy ją czytać przed Prawami, aby mieć mniejsze wymagani i cieszyć się tym co jest, nie zaś żałować, że nie jest tak dobrze, jak mogło.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Fabryka Słów.
*strony (w kolejności) 60, 61, 11-14

Dean R. Koontz: Przepowiednia

2011-04-05T10:27:00.000+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Albatros
Rok wydania: 2006
Liczba stron: 416
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-7359-434-0
Tytuł oryginału: Life Expectancy
Tłumaczenie: Jerzy Żebrowski
Czyta: Wiktor Zborowski

Ocena*
ocena ogólna: 3/6
fabuła: 4=/6
stopień wciągania: 2/6
uczucie własne: 3/6

W tymi miesiącu na pewno wybiorę antyksiażkę miesiąca. Ta pozycja jest pierwszym kandydatem do tego tytułu. A miało być tak miło, bo zaczyna się nawet nieźle...

W pewną burzliwą noc Rudy Tock doświadcza dwóch zupełnie przeciwstawnych uczuć: z jednej strony właśnie rodzi mu się syn, z drugiej odchodzi jego schorowany ojciec. Jednak zanim Śmierć wyciągnie po niego swą rękę, Josef wypowiada przepowiednię. Przewiduje dokładną godzinę narodzin wnuka, jego wagę i wzrost oraz deformację polegająca na zrośnięciu palców. Poza tym przewiduje pięć strasznych dat w jego życiu...

Narratorem książki jest Jimmy Tock piszący jakoby swoją autobiografię. W chwili pisania ma już za sobą cztery z pięciu strasznych dni, co moim zdaniem, jest pierwszą i niestety nie ostatnią wadą tej książki. Skoro po czterech datach Jimmy żyje i może pisać książkę, to znaczy, że nic poważnego mu się nie stało! O ile podobny zabieg nie drażnił mnie w Księdze Małgorzaty o tyle w Przepowiedni wywołał duże skrzywienie, w końcu ma to być chyba książka sensacyjna, a czytelnik już na wstępie wie, że cztery z pięciu dat przejdą głównemu bohaterowi ulgowo! Dalej jest już tylko gorzej...

Przesłuchałam ponad połowę tej książki krzywiąc się co kilka zdań, aż w końcu doszłam do wniosku, że mam dość. Jest naprawdę tyle innych powieści na świecie, że nie ma co się męczyć z tą jedną. Od książki sensacyjnej oczekuję bycia interesująca, a tego na pewno nie można powiedzieć o Przepowiedni.

Rodzina Tocków jest szczególna. Wszyscy jej członkowie, czyli Jimmy, jego rodzice oraz babcia, później zaś także żona, są aktywni w nocy, zaś śpią w dzień (co jest usprawiedliwione ze względu na zawód Jimmiego i jego ojca, jeden jest piekarzem, a drugi cukiernikiem). Wszyscy mają świetny metabolizm i potrafią pochłonąć tony jedzenia nie tyjąc przy tym. (Nie wzbudziło to mojej sympatii do bohaterów, a tylko zazdrość, co zapewne wpłynęło trochę na mój odbiór powieści.) Zachowanie głównych bohaterów w krytycznych sytuacjach jest czasem po prostu dobijające, zaś pamięć o tym, że na pewno nic złego się nie stanie, odbiera czytelnikowi wszelkie emocje.

Może ostatnie 40% powieści jest genialne. Nie wiem, nie dotrwałam. Po wysłuchaniu kolejnego kulinarnego porównania i kolejnego genialnego pomysłu bohaterów, doszłam do wniosku, że to nie ma po prostu sensu. Nie da się bać o bohaterów, o których wiemy, że nic im się nie stanie, zaś pomijając ten aspekt historia nie jest zbyt zajmująca ani realna.

Jeżeli o mnie chodzi, to zdecydowanie i z całego serca odradzam. Może kiedyś dam autorowi jeszcze jedną szansę, ale Przepowiedni zdecydowanie nie polecam!

*Książki słuchałam.

Amy Chua: Bojowa pieśń tygrysicy

2011-04-02T12:04:00.005+02:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 280
Wymiary: 125 mm x 195 mm
ISBN: 978-83-7648-644-4
Tytuł oryginału: Battle Hymn of The Tiger Mother
Tłumaczenie: Magdalena Moltzan-Małkowska

Ocena
ocena ogólna: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Zapragnęłam zapoznać się z tą książką po przeczytaniu fragmentu:
Jest to opowieść o matce, dwóch córkach i dwóch psach. A także o Mozarcie i Mendelssohnie, fortepianie i skrzypcach oraz tym, jak znaleźliśmy się w Carnegie Hall. To miała być historia o tym, że chińscy rodzice umieją lepiej wychowywać dzieci niż rodzice zachodni. Ale skończyło się na opowieści o gorzkim zderzeniu kultur, ulotnym posmaku zwycięstwa i trzynastolatce, która zapędziła mnie w kozi róg.
Jestem zadowolona ze swojego wyboru. Książkę czytało mi się bardzo dobrze i żałuję tylko, że nie jest grubsza, bo niestety udało mi się spędzić w jej towarzystwie tylko cztery godziny :(

Bojowa pieśń tygrysicy to autobiografia Amy Chua - córki chińskich emigrantów, żony białego Żyda i matki dwóch córek: Sophii i trzy lata młodszej Louisy zwanej Lulu. Akcja powieści dzieje się w Stanach Zjednoczonych w latach 1996 - 2009, czyli od momentu skończenia przez Sophię 3 lat.

Amy rozróżnia dwa sposoby wychowania chiński i zachodni (co nie oznacza, że Amerykanin nie może być chińską matką, zaś Chinka rodzicem zachodnim) i według tej pierwszej metody postanowiła wychować swoje córki. W przypadku starszej córki zamiar udało jej się wprowadzić w życie. Młodsza okazała się ulepiona z zupełnie innej gliny.

Według Guardian jest to najbardziej kontrowersyjnych książek 2011 roku, z czym, przynajmniej w kontekście Polski, trudno się zgodzić. Może dla Amerykanów ona rzeczywiście taka jest, ale mnie chińska matka jakoś szczególnie nie szokuje. Uważam, że Amy dobrze wychowywała Sophię, bo ten typ wychowania pasował do jej osobowości i źle postępowała z Lulu. Pierwszym jej (przynajmniej z opisanych) błędem było postawienie trzyletniej Lulu ultimatum, którego ona jako matka nie umiała wypełnić. Amy pisze, że była to jej pierwsza przegrana, ale wojna dopiero się rozpoczynała, moim zdaniem to był pierwszy krok w drodze do przepaści, a przynajmniej zaprzepaszczeniu chińskiej metody w przypadku Lulu.

Według Amy chińska metoda wychowania polega na wymaganiu od dziecka najlepszych wyników w nauce, całkowitego zawierzenia rodzicom i wykonywania ich wszystkich poleceń. Ten model nie przewiduje nagród ani publicznego chwalenia, zakłada zaś wielką krytykę w przypadku małej porażki. Amy pisze, że ma to jakoby udowodnić dziecku, że jest w stanie zrobić to, czego od niego żądają rodzice, że jest w stanie wygrać. O ile metoda sprawdza się nieźle w przypadku osiągania sukcesów, bo nie pozwala osiadać na laurach, o tyle w sytuacji porażki nie sprawdza się zupełnie.
W przypadku Lulu Amy co jakiś czas łamała założenia tej metody, próbując ją czasem przekupić. Moim osobistym zdaniem Amy o wiele więcej osiągnęłaby z Lulu wychowując ją innymi metodami, choć ja oczywiście nie jestem ekspertem, bo jedynym stworzeniem które wychowałam jest pies.

Bojowa pieśń tygrysicy jest książką dobrze napisaną, którą czyta się bardzo przyjemnie. Można z niej wyczytać, że surowe wychowanie nie zawsze jest złe (Sophia), ale także nie zawsze się sprawdza (Lulu). Z drugiej strony bycie chińską matką wymaga bardzo wielu wyrzeczeń i spędzanego z dziećmi czasu i może tego akurat zachodni rodzice powinni się od Amy nauczyć.
Każda metoda wychowania ma swoje wady i zalety, zaś wychowując surowo należy być konsekwentnym. Metodę należy dostosować indywidualnie do każdego dziecka, co Amy niestety się nie udało. Uważam, że popełniła ona wiele błędów (sporo w samych założeniach), co bynajmniej nie odbiera uroku lekturze jej autobiografii. Myślę, że warto przeczytać jej książkę, chociażby po to, aby choć przez chwilę zastanowić się nad problemem wychowywania dzieci i zobaczyć, że przekonanie rodzica o własnej słuszności może być bardzo złudnym uczuciem.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Podsumowanie marca 2011

2011-03-31T12:00:00.000+02:00

W tym miesiącu opisałam 17 książek, ale 8 z nich było zaległościami z lutego, więc w tym miesiącu z lekturą było raczej dość krucho. W marcu opisałam dwa audiobooki, dwie książki z biblioteki (jeszcze warszawskiej), trzy książki były moje (ale już znalazły nowy dom), zaś pozostałe przeczytałam na czytniku.

W tym miesiącu w moich lekturach zdecydowanie królował Goodkind, przeczytałam cztery jego książki. I także książka miesiąca zostaje Kamień łez jego autorstwa. Podobnie jak poprzednio antyksiążki nie wybieram, bo żadna nie była aż tak zła.

Joanna Chmielewska: Wszyscy jesteśmy podejrzani

2011-03-28T14:48:00.001+02:00

Informacje ogólne
Rok pierwszego wydania: 1964
Objętość: 61 tys. słów
Cykl: Przygody Joanny (tom 2)

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5/6
humor: 5+/6
ocena n-tego czytania: 4+/6

Wszyscy jesteśmy podejrzani to jedna z częściej czytanych przeze mnie książek Chmielewskiej. Kiedy czytałam ją teraz nadal wzbudzała we mnie śmiech, ale... Wiedziałam jak to się skończy, znałam większość elementów fabuły... Tak więc z tego czytania 4+, choć ogólnie książka zasługuje na ocenę wyżej.

Przy okazji tej lektury Wszyscy jesteśmy podejrzani przekonałam się ostatecznie, że rzeczywiście nie mam w tej chwili ochoty na dorosłą Chmielewską. Niby nadal mnie śmieszy, ale nie jest tak fajnie jak mogło być, więc akcję przypominania sobie Chmielewskiej na razie wstrzymuję. Chwilowo o wiele bardziej ciągnie mnie do Goodkinda niż do niej.

Wszyscy jesteśmy podejrzani właściwie jest kryminałem. Główną osią fabuły jest śledztwo w sprawie morderstwa, które wydarzyło się na terenie pracowni architektonicznej, w której pracuje główna bohaterka i jednocześnie narratorka książki - Joanna Chmielewska. Dodatkowej pikanterii całej sprawie dodaje fakt, że Joanna właściwie to przewidziała:
- W sali konferencyjnej stał stół, krzesła i telefon...
W oczach Wiesia pojawiło się zdumienie. Umeblowanie sali konferencyjnej było mu doskonale znane i pewnie pomyślał, że zwariowałam, skoro mu o tym tak tajemniczo opowiadam. Nie zrażona ciągnęłam dalej:
- I tam, w tej sali konferencyjnej, znaleziono zwłoki Tadeusza Stolarka, uduszonego paskiem od damskiego fartucha. Kto znalazł, jeszcze nie wiem. I wyobraź sobie, Matylda zaświadczyła, że nikt w tym czasie nie wchodził ani nie wychodził z pracowni, to znaczy, że ukatrupił go ktoś z nas!
Wiesio zastygł z chlebem w ręku i z osłupiałym wyrazem twarzy. Nagle wydał z siebie dziwny dźwięk, który mnie przestraszył, bo nie wzięłam przedtem pod uwagę tego, że on je i może się udławić, słuchając mojej wstrząsającej relacji.
- Popij herbatą - poradziłam z niepokojem. Wiesio gwałtownie chwycił szklankę, popił i znów wpatrzył się we mnie.
- Kiedy?!...
- Co kiedy?
- Kiedy to było?!...
- Nigdy! Ja ci opowiadam kryminalną powieść!
Kiedy jednak morderstwo wydarza się naprawdę, Joanna za wszelką cenę pragnie wykryć sprawcę. W dochodzeniu pomaga jej Diabeł - widzialny tylko dla niej mieszkaniec piekła z uczciwymi rogami i ogonem, który swoimi wypowiedziami doprowadza ją do furii i na kolejne tropy. Poza tym Joanna ma także wizję zdarzeń, które pozwalają w końcu wykryć prawdziwego mordercę. Tak więc po części jest to także książka fantastyczna, gdyż takie elementy pełnią w niej kluczową rolę.
Jednak tym, za co najbardziej lubię powieści Chmielewskiej, jest humor. Większość jej książek jest pełna różnego typu komizmu, który w sporej części bawi nawet wtedy, gdy fabuła jest już znana. Dlatego mimo chwilowej "niedyspozycji" będę jeszcze do jej książek wracać, zaś wszystkich, którzy jeszcze nie czytali, zachęcam do lektury książki Wszyscy jesteśmy podejrzani a także innych powieści autorki.

Książkę czytałam na czytniku.

Maja Lidia Kossakowska: Żarna niebios

2011-03-25T13:08:00.003+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 512
Objętość: 94 tys. słów
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-7574-088-2
Cykl: Zastępy Anielskie (tom 1)

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 5/6
uczucie własne: 4/6

Żarna niebios to poszerzone wydanie zbioru opowiadań Obrońcy Królestwa z 2003 roku. W Żarna niebios umieszczono dodatkowo opowiadania Żarna niebios i Gringo. Ten zbiór opowiadań wprowadza nas w świat, w którym później dzieją się Siewca Wiatru i Zbieracz Burz.

Podeszłam do lektury z wielkim optymizmem i to był mój błąd. Rozczarowałam się. Oczekiwałam czegoś świetnego, a dostałam coś li tylko dobrego. No, ale to standard, nie należy się nastawiać na fajerwerki, bo zwykle się człowiek rozczaruje. Ja to wiem, ale mimo wszystko się czasem jeszcze nastawiam.

W Żarnach niebios poznajemy świat aniołów i demonów, przekonujemy się, że ci pierwsi nie zawsze są dobrzy, a ci drudzy nie zawsze są źli. Dowiadujemy się o wydarzeniu, które odmieniło Piekło i Niebo. Pan odszedł. Co w takiej sytuacji mają zrobić Archaniołowie? Ujawnienie tej informacji może spowodować katastrofalne skutki zarówno dla Nieba jak i Piekła. Czy uda się im ją ukryć?

Ludzie na ogół nie wyobrażają sobie aniołów o stalowoszarych skrzydłach, czarnych włosach i bliznach na twarzy. Szczerze mówiąc, obiegowy obraz anioła nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.
Te słodkie, bezpłciowe istoty ze złotymi lokami i spojrzeniem emanującym dobrocią po prostu nie istnieją. Fizycznie ten opis najbardziej pasuje do Świetlistych, anielskiej arystokracji zamieszkującej wyższe Nieba, ale pozory lubią mylić. Wszyscy Świetliści, których spotkałem, okazali się w końcu draniami pozbawionymi czci i sumienia. To właśnie przez tych złotowłosych sukinsynów dorobiłem się większości blizn, a mam ich całkiem sporo. Życie anioła tylko z pozoru jest łatwe.* A jest jeszcze trudniejsze, kiedy anioł zakocha się w śmiertelniczce, jak w opowiadaniu Sól na pastwiskach niebieskich, które mi osobiście podobało się najbardziej z całego zbioru.

Większość opowiadań jest ze sobą ściśle związanych chronologicznie i opowiada o konsekwencjach odejścia Pana oraz sposobach na ukrycie tego faktu. Kilka jest poza tym nurtem i te podobały mi się najbardziej. Biorąc poprawkę na to, że są to opowiadania, to Żarna niebios czytało mi się dobrze. Mam jednak nadzieję, że Siewca wiatru jest lepszy, jest ona o tyle uzasadniona, że jest to powieść a nie zbiór opowiadań, a ja jednak bardziej lubię powieści.

Książkę czytałam na czytniku.
*z opowidania Sól na pastwiskach niebieskich

Michael Scott Rohan: Kuźnia w lesie

2011-03-24T13:27:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Amber
Rok wydania: 1995
Objętość: 111 tys. słów
Cykl: Zima świata (tom 2)
Tytuł oryginału: The Forge in the Forest

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Niebezpieczeństwo ze strony Ekweszów zostało chwilowo zażegnane, ale wiadome jest, że oni jeszcze powrócą. Kermorvan postanawia wyruszyć na wyprawę mającą na celu odnalezienie pozostałości ludu jego przodków. Elof ma inny cel - odnalezienie Kary, ale przyłącza się do wyprawy, bo jego droga wiedzie w tym samym kierunku. Na wędrowców czeka wiele niebezpieczeństw, a pierwszym z nich jest konieczność przejścia przez Las. Tapiau - Władcy Lasów prawie udaje się ich zatrzymać...

Czuję się bardzo rozczarowana drugą częścią Zimy świata. Książka bardziej przypominała Rogi Tartarusa i Zaklęcie imperium niż część pierwszą, czyli Lodowe kowadło. Początek i końcówkę można jeszcze uznać za interesujące, ale środek, w którym najpierw podróżują a potem poznają ludzi z przeszłości, był po prostu nudny.
Pewnie przeczytam ostatni (z wydanych po polsku) tomów tego cyklu, skoro już go mam i jestem trochę ciekawa dalszych przygód bohaterów, ale na inną książkę tego autora, raczej się już nie skuszę.

Książkę czytałam na czytniku.

Judith Merkle Riley: W poszukiwaniu szmaragdowego lwa

2011-03-23T14:17:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Książnica
Rok wydania: 1998
Objętość: 399 stron, 131 tys. słów
Cykl: Księga Małgorzaty (tom 2)
Tytuł oryginału: In Pursuit of the Green Lion
Tłumaczenie: Ewa Pankiewicz
Czyta: Elżbieta Kijowska

Ocena*
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5-/6
uczucie własne: 5-/6

W poszukiwaniu szmaragdowego lwa opisuje dalsze losy Małgorzaty, której dzieciństwo i młodość przedstawia Księga Małgorzaty. Książka pisana jest w podobnym stylu, jako opowieść, którą Małgorzata spisuje. Z tego powodu od razu wiemy, że skończy się ona dobrze.
Historia rozpoczyna się w miejscu zakończenia poprzedniej części. Małgorzata jest świeżo po zamążpójściu, którego nie chciała ani ona, ani jej mąż. Posiadłość trzymana żelazną ręką teścia nie przypada jej do gustu. Kiedy jej mąż decyduje się wyruszyć z księciem na wyprawę wojenną, myśli że nie może już być gorzej. Jednak, kiedy okazuje się, że jej mąż poległ na wyprawie, jej świat się zawala. Jakby tego było mało, teść jest jedną nogą w grobie, zaś jego pierworodny syn pragnie śmierci Małgorzaty. Jedynym pocieszeniem jest przekonanie, że mąż wcale nie umarł. Czy jednak samotna wyprawa na pomoc może odnieść jakiś skutek?**

W poszukiwaniu szmaragdowego lwa jest w moim odczuciu mniej fantastyczna i bardziej historyczna niż poprzednia część. Co prawda Małgorzata nadal uzdrawia światłem, a do tego dochodzą jeszcze dwa duchy, diabelskie praktyki i alchemia, ale jest to jakoś bardziej zgrane z całą resztą. Ponieważ nie ma żadnych wymyślnych przyrządów medycznych, to jestem bardziej skłonna uwierzyć w realizm i historyczność przedstawionego świata, zaś wszelką magię potraktować jako dodatek mający na celu ubarwienie opowieści.
Książkę polecam, nadal bardziej jako fantastykę, ale z pewną domieszką historii.

*Książki słuchałam.
**Jak coś przekręciłam, to przepraszam, ale jakoś strasznie mi nie szło pisanie tej recenzji i w chwili obecnej minęły już dwa miesiące odkąd skończyłam słuchać książki.

Jacek Piekara: Łowcy dusz

2011-03-22T13:25:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2006
Objętość: 412 stron, 79 tys. słów
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 83-60505-22-5
Cykl: Mordimer Madderdin (tom 4)

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Łowcy dusz to moje czwarte i w najbliższym czasie ostatnie spotkanie z Mordimerem Madderdinem inkwizytorem Jego Ekscelencja biskup Hez-hezronu. Powód jest banalny: następna część cyklu to Płomień i krzyż: Tom 1, czyli niedokończona powieść o młodości Mordimera, o której słyszałam, że po prostu się w pewnym momencie urywa. Ponieważ nie zamierzam czytać tylko połowy powieści, to z kontynuacją tego cyklu poczekam, aż Piekara wyda drugi jej tom. Ciekawe, czy się doczekam...

Wracając jednak do głównego tematu... Zbiór opowiadań Łowcy dusz podobał mi się najmniej z dotychczasowych zbiorów. Trudno mi określić co było tego przyczyną, może te opowiadania były po prostu za długie? Nie wiem. W każdym razie nie było już tak ciekawie jak na początku. Zaś zakończenie ostatniego opowiadania to już masakra. Bardzo mi się nie podobało. Poza tym było sprzeczne (przynajmniej moim zdaniem) z jednym z opowiadań z poprzedniego tomu (tym, w którym Mordimer dowiaduje się czemu jest ważny dla aniołów). Zbioru raczej nie polecam.

Książkę czytałam na czytniku.

Wilbur Smith: Odgłos gromu

2011-03-21T16:50:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Mizar*
Rok pierwszego wydania: 1992
Objętość: 366 stron, 120 tys. słów**
Cykl: Saga rodu Courteneyów (tom 2)
Tytuł oryginału: The Sound of Thunder
Tłumaczenie: Artur Leszczewski
Czyta: Leszek Teleszyński

Ocena***
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 5/6

Dawno tak długo nie męczyłam słuchanej książki. Ale to głównie wina tego, że aktualnie nic nie robótkuję. Wszechobecny bałagan i niekompletność stanu posiadania uniemożliwia mi oddawanie się tej przyjemności. Niby mogłabym słuchać sprzątając, ale to jakoś słabo mi wychodzi. No, ale wreszcie udało się skończyć!

Odgłos gromu rozpoczyna się kilka lat po zakończeniu pierwszego tomu sagi. Syn Seana - Dirk ma obecnie dziewięć lat. Przez ostatnie pięć lat wychowywał się bez matki, która zmarła. Przebywając tylko w otoczeniu ojca i uwielbiających go zuluskich łowców, nabiera złych nawyków. Coraz częściej kwestionuje polecenia ojca, który musi podpierać swój autorytet chłostą.
Spotykamy Seana, kiedy wraca z buszu z wozami wyładowanymi kością słoniową. Jest grudzień 1899 roku. Po dotarciu do miasta nad rzeką Apies, Sean przekonuje się, że wybuchła II wojna burska i on, jako Brytyjczyk, znajduje się na terytorium wroga. Dzięki znajomości z miejscowym kupcem, udaje mu się sprzedać kość za ćwierć rzeczywistej wartości i bez wzbudzania podejrzeń opuścić miasto. W drodze do Natalu towarzyszy im Ruth - krewna kupca, która mimo odmowy Seana, uparła się z nimi jechać.

Odgłos gromu to historia wojny widziana oczami brytyjskiego żołnierza. Wojny, w której krewny stawał przeciwko krewnemu, sąsiad przeciwko sąsiadowi, a wszystko to, jak zawsze, z powodu polityki. Sean w brytyjskim obozie, gdzie zgłasza się jako ochotnik, spotyka brata, choć żaden z nich nie przyznaje się do drugiego.
Książka opowiada także losy Seana po wojnie, ziszczenie jego marzenia o posiadaniu własnej farmy, potem zaś kolejną odmianę losu. Ważnymi bohaterami są jego dwaj synowie: Dirk i Michael i ich rywalizacja o jego względy, tym ostrzejsza, że żaden z nich nie zdaje sobie sprawę, że są braćmi.

Książki słuchało mi się bardzo dobrze. Wydaje mi się, że była nieco lepsza od poprzedniej części. Autor trochę mniej gnębi swojego głównego bohatera i może właśnie to wpłynęło na mój nieco lepszy odbiór książki. Wszystkim miłośnikom książek przygodowych, Odgłos gromu z czystym sumieniem polecam :)

*przy współpracy z wydawnictwem Amber
**pod wpływem Ysabell od dzisiaj będę dorzucać informację o objętości książki (oczywiście tylko dla książek, które mam w wersji elektronicznej) w tysiącach słów, wartość będzie orientacyjna zaokrąglona do pełnych tysięcy
***książki słuchałam

Poul Anderson: Stanie się czas - wyniki losowania

2011-03-21T14:48:00.002+01:00

Nadszedł czas na ogłoszenie zwycięzcy.

Komisja w składzie: ja i mój pies (zwany suką) przygotowała papierowe losy, które następnie zwinęła w ruloniki. Po wielokrotnym potrząśnięciu maszyną losującą (salaterka), wylosowałam (Dina nie chciała wziąć na siebie tej odpowiedzialności) jeden z ruloników.

I proszę państwa! Zwyciężczynią jest Mery!

Posiadaczka szczęśliwego losu proszona jest o kontakt mailowy w celu ustalenia adresu wysyłki :)

Wszystkim, którzy się zapisali, serdecznie dziękuję za udział w zabawie :)

Terry Goodkind: Dusza ognia

2011-03-19T15:06:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2000
Liczba stron: 656
Wymiary: 135 x 205 mm
ISBN: 978-83-7120-835-5
Cykl: Miecz Prawdy (tom 5)
Tytuł oryginału: Soul of the Fire
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Richard i Kahlan wzięli wreszcie ślub w wiosce Błotnych Ludzi. Wkrótce po nocy poślubnej zamierzali wrócić dzięki Sylfie do Aydindril, ale okazuje się to niemożliwe. Magia zaczyna zanikać, jej zniknięcie może wpłynąć na wszystkie stworzenia, nie tylko na ludzi. Koniecznie trzeba znaleźć sposób aby temu przeciwdziałać.
Zedd wysyła małżonków do Wieży Czarodzieja, gdzie ukrył magiczny przedmiot, którego rozbicie Mieczem Prawdy ma powstrzymać kataklizm. Czy rozwiązanie naprawdę jest takie proste?
Równolegle poznajemy Fitch - Hakena - podkuchennego w posiadłości Ministra Spraw Duchowych Anderith. Poznajemy kulturę tego kraju, kraju, w którym mieszkają dwa odrębne narody: rudowłosi Hakeni i ciemnowłosi Anderyjczycy. Hakeni od dziecka nauczani są o swej plugawości i o dobroci Anderyjczyków, którzy zapewniają im mieszkanie i pracę. Hakenom nie wolno zawierać małżeństw, używać mieczy czy noży, ani czytać i pisać. Muszą uczęszczać na spotkanie pokutne, na których dowiadują się o plugawości swojej i swoich przodków.
Oczami Fitch poznajemy Dalton Campbell - adiutanta Ministra Spraw Duchowych Chanboora. Dowiadujemy się o układzie tych dwojga z Imperialnym Ładem i poznajemy jego przedstawiciela Steina. Przekonujemy się jak szlachetni w rzeczywistością są niektórzy Anderyjczycy i kto stoi za niektórymi plugawymi czynami Hakenów. Obserwujemy jak niektórzy z bohaterów przeglądają na oczy.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Ku mojemu zaskoczeniu nie ciągnęło mnie już tak bardzo do tych fragmentów z Richardem i ciekawiły mnie także przygody Fitcha i jego znajomej Beaty.
W lekkie osłupienie wprawił mnie fakt, że część ta zaczyna się tylko około roku później w stosunku do początku Pierwszego Prawa Magii. Jakoś wydawało mi się, że wszystkie te wydarzenia zajmują sporo więcej czasu.
Właściwie jedynym drobnym mankamentem powieści jest zakończenie, które jest dość przygnębiające. Ale w końcu nie każda książka musi kończyć się dobrze.

Wszystkim miłośnikom fantasy książkę serdecznie polecam :)

Książkę czytałam na czytniku.

Gabriel Weston: Cięcie: Opowieść o chirurgii

2011-03-17T16:35:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Znak
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 192
ISBN: 978-83-240-1381-4
Tytuł oryginału: Direct Red. A Surgeon's Story
Tłumaczenie: Magdalena Czech

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4/6

Przyznam szczerze, że na śmierć zapomniałam o fakcie przeczytania tej książki. Przeczytałam ją w lutym, oddałam do biblioteki i wyleciało mi z głowy, że mam ją zrecenzować. Jak to mówią: "skleroza nie boli", tylko potem trzeba się męczyć nad recenzją książki, którą czytało się ponad miesiąc temu.

Cięcie to zbiór opowiadań o pracy lekarzy. Każde opowiadanie ma inny temat przewodni i opowiada o innym etapie życia narratorki (jak sądzę samej autorki). Opowiadania ułożony są chronologicznie - od pierwszego dnia studiów medycznych do momentu, gdy narratorka jest już lekarzem specjalistą.

W książce nie ma opisów zadziwiających terapii, czy sposobu dochodzenia do diagnozy. Są to raczej przemyślenia na temat zawodu, poparte konkretnymi przykładami. Książka ukazuje medyków jako ludzi posiadających takie same jak inni przywary. Zniechęconych kiedy są zmęczeni, sprawiających ból pacjentowi w obawie przed gniewem przełożonych i chcących osiągnąć zawodowy sukces.

Cięcie czytało mi się dość dobrze. Nie było fajerwerków, ale nie było także fragmentów dyskwalifikujących. Książkę umiarkowanie polecam.

Terry Goodkind: Świątynia Wichrów

2011-03-15T19:11:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 1999
Liczba stron: 712
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-7120-835-5
Cykl: Miecz Prawdy (tom 4)
Tytuł oryginału: Temple of the Winds
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 5=/6
uczucie własne: 4/6

Czwarty tom cyklu Miecz prawdy rozczarował mnie. Na początku dobiło mnie nietrzymanie się przez autora jakichkolwiek realiów, potem zaś nie podobało mi się zastosowane rozwiązanie. Całość uratowało trochę zakończenie, ale nie zmienia to faktu, że na tle innych tomów cyklu Świątynia Wichrów wypada słabo. Będę czytać kolejne tomy, ale wielki zapał już mi chyba minął.

Kolejne kraje poddają się imperium D'Hary. Do pałacu spowiedniczki zakrada się asasyn. Jagang wikła Richarda w zapętlone proroctwo, z którego nie ma wyjścia. Chcąc uratować przed śmiercią ludzi, Richard naraża się na zdradę Kahlan. Tymczasem nad światem wstaje czerwony księżyc - zapowiedź zagłady...

Na początku książka nie wciągnęła mnie tak jak poprzednie tomy, bo mało opisywała poczytania Richarda, a dużo Kahlan, a mnie bardziej podobają się jego przygody. Potem doszłam do momentu, w którym miałam ochotę rzucić czytnikiem o ścianę, albo walnąć nim kogoś, najlepiej autora. Powstrzymałam emocję, bo szkoda czytnika, ale jak można coś takiego wymyśleć?!
Richard jest władcą D'Hary. Od iluś pokoleń władza lorda Rahla jest absolutna, ludzie się nawet do niego modlą! Rahl Posępny ścinał ludzi za to, że płatek upadł w grobowcu jego ojca, a teraz autor pisze coś takiego. Nie, to naprawdę było straszne przegięcie...
Na początku książki żołnierze chorują na żołądek. Richard osobiście jedzie przywieźć im odpowiednią korę, bo gdzieś widział stosowne dęby. Pomińmy już milczeniem, że akurat miał pod ręką uzdrowicielkę, która mogła pojechać za niego, bo on miał ważniejsze sprawy na głowie. Dobra pojechał. Wrócił, żołnierze wyzdrowieli i są mu bardzo wdzięczni. Fajnie. Ale jak okazują swoją wdzięczność? Część składa mu hołd poprzez modlenie się do niego, ok, to rozumiem. Ale totalnie nie rozumiem, jak reszta może zapraszać go na piwo! Zapraszać na piwo swojego władcę absolutnego! To jest po prostu jakaś kpina!
Na tym nie koniec. Do pałacu przychodzi jeden chłopiec z drużyny Ja'La i prosi o pomoc lorda Rahla. Kahlan odsyła go z pieniędzmi, aby miał za co wyleczyć chorego brata. W tym czasie Richard jest tak zajęty, że nie ma nawet kilku minut na przyjęcie ambasadorów, którzy mają poddać (lub nie) swoje krainy. Kilka dni później, chłopiec znów zjawia się w pałacu. Okazuje się, że żadne leki nie skutkują, zaś z chłopcem jest coraz gorzej. Kahlan obwinia się o to, że nie zaprowadziła go jednak do Richarda. Lord Rachl, słaniający się na nogach, bo od kilku dni nie spał próbując znaleźć jakieś rozwiązanie mogące uratować ludzkość, idzie do domu chłopca, aby zobaczyć jego brata. Wie dobrze, że nie umie uzdrawiać, więc nie pomoże chłopcu, ale i tak idzie sam, zamiast wysłać uzdrowiciela, którego ma nawet pod ręką. Czy tak się zachowuje ktoś, na kogo barkach spoczywają losy świata?!
Ta wycieczka Richarda do domu chłopca, nie dobiła mnie jednak tak, jak to zapraszanie na piwo. Oj, chyba długo nie zapomnę Goodkindowi tego zapraszania na piwo władcy absolutnego.

W kwestii dalszej części, to mi się nie podobała i już. Nie istnieją jakieś szczególne argumenty. Przyznać muszę, że autor ładnie skonstruował kluczową postać i całkowicie udało mu się wywieść mnie w pole, choć nawet podpowiadał... Jeszcze tylko w jednym miejscu miałam ochotę się wciekać: nieudolność Richarda w dawaniu znaków, a potem obwinianie się Kahlan że nie zrozumiała (choć nie miała szans zrozumieć), doprowadziło mnie do lekkiej furii...

Taaak, dawno żadna książka nie wzbudziła we mnie tyle emocji. Szkoda tylko, że były one negatywne. Jeżeli byłaby to samodzielna książka, to nikomu bym jej nie poleciła, no ale czytając ten cykl trzeba przez nią przebrnąć. Mam nadzieję, że ci, którzy się za to zabiorą, dzięki wiedzy czego w niektórych momentach mają się spodziewać, mniej się nią zdenerwują niż ja.

Książkę czytałam na czytniku.

Poul Anderson: Stanie się czas - losowanie

2011-03-14T14:14:00.002+01:00

Wszystkich, którzy poczuli się zainteresowani książką opisaną w poprzedni wpisie zachęcam do wzięcia udziału w losowaniu tej pozycji.

Zasady są proste - należy zgłosić swój udział w komentarzach pod tym wpisem do niedzieli 20 marca. Losowanie postaram się zrobić w poniedziałek, ale nie później niż w środę. Jestem strasznie ciekawa, czy będą jacyś chętni...

Poul Anderson: Stanie się czas

2011-03-14T14:10:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka (dodatek do czasopisma Fantastyka)
Rok wydania: 2010
Rok pierwszego wydania oryginalnego: 1973
Liczba stron: 232
Wymiary: 96 x 162 mm
ISBN:978-83-7648-421-1
Tytuł oryginału: There Will Be Time
Tłumaczenie: Tadeusz Markowski

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 3+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4/6

Stanie się czas jest książką, którą jako jedyną (do tej pory) czytałam zarówno na papierze jak i na czytniku. Kiedy byłam w podróży czytałam wersję analogową ;), w domu zaś elektroniczną. Okazało się, że wolę czytać książkę na czytniku, zamiast na papierze. Na pewno wpływ na to miała mała czcionka w wersji papierowej, ale nawet książkę z dobrą czcionką, wolałabym chyba mieć w wersji elektronicznej :)
Po tej przydługiej dygresji, przystąpmy do omówienia treści ;)

Głównym bohaterem książki jest Jack Havig. Poznajemy go, kiedy jest jeszcze niemowlęciem i doprowadza do histerii swoją mamę. Później w wieku 4 lat dzieciak ginie na kilka godzin. W końcu do domu przynosi go tajemniczy mężczyzna, który znika zaraz po przekazaniu chłopca rodzicom.
Okazuje się, że Jack jest podróżnikiem w czasie. Potrafi przenieść się w dowolny czas geograficznie pozostając w tym samy punkcie. Chłopak bardzo chce poznać podobnych mu ludzi. W tym celu udaje się na ukrzyżowanie, gdzie odnajdują go przedstawiciele Orlego Gniazda - organizacji z przyszłości, która skupia takich jako on. Początkowo wydaje się, że kierują nią szczytne cele, ale czy tak jest naprawdę?

Stanie się czas nie jest książką zło. Czyta się ją dobrze, ale... Każdy, kto chce pisać o podróżach w czasie, z własnej i nieprzymuszonej woli naraża się na problemy i zarzuty. Anderson nałożył na te podróże dziwne ograniczenia, które moim zdaniem są wewnętrznie sprzeczne. Nie da się zmienić wydarzeń, które miały miejsce. Z jednej strony Jack może się wielokrotnie cofać w czasie i pojawić w wielu egzemplarzach w jednocześnie w tym samym miejscu, z drugiej zaś nie może uratować przed śmiercią ojca, czy też cofnąć się w czasie tak, aby uratować ukochaną. Może sam sobie dawać rady cofając się do swojej przeszłości, ale jego ścieżka życia jest jakby z góry wytyczona. Generalnie odniosłam wrażenie, że bardzo wiele jest wytyczone i niezmienne. Ale skoro tak, to po co Jack wogóle się przejmuje walką? Chyba że to jego przejmowanie też jest zdeterminowane...
Ten determinizm miał pewnie na celu uniknięcia paradoksów, ale takie podróże w czasie nie przemawiają do mnie i już. Choć faktem jest, że ja w takich sytuacjach jestem strasznie czepliwa. Przyczepiłam się nawet do pewnego odcinak Stargate, w którym niedopracowany był właściwie tylko jeden szczegół, a reszta była nawet całkiem dobrze pod tym względem przemyślana.

Podsumowując książkę polecam umiarkowanie, raczej osobom, które w kwestii paradoksów czasowych, są mniej czepliwe niż ja. Warto jeszcze zaznaczyć, że książka powstała w 1973 i, moim zdaniem, trzeba ją czytać z uwzględnieniem tego faktu.

Terry Goodkind: Bractwo Czystej Krwi

2011-03-13T19:06:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 1999
Liczba stron: 600
Wymiary: 131 x 202 mm
ISBN: 978-83-7120-798-3
Cykl: Miecz Prawdy (tom 3)
Tytuł oryginału: Blood of the Fold
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5-/6
stopień wciągania: 6/6
uczucie własne: 5+/6

Pisałam w komentarzach, że dojście do tomu piątego zajmie mi z pół roku. Ten cykl bardzo pragnął mnie przekonać, że się myliłam. Zamierzałam najpierw poczytać książki z innych rozgrzebanych przeze mnie cykli i nawet zaczęłam czytać kolejny tom Zimy świata, ale poległam. Mój pociąg do poznania dalszych przygód Richarda i Kahlan zwyciężył wszystko. Goodkind spowodował, że zarwałam kolejną noc. A ja naprawdę miałam robić coś zupełnie innego... No, ale z taką przemocą się nie wygra ;) Zaraz zaczynam tom czwarty, ale najpierw napiszę coś na temat trzeciego.

Zbiegłe Siostry Mroku poznają grozę Nawiedzającego Sny. Mriswithy atakują Richarda w Aydindril. Przywódca Bractwa Czystej Krwii przybywa do miasta, jest przekonany o słuszności swej sprawy i o tym, że sam Stwórca nawiedza go we śnie.
Ksieni odeszła, w Pałacu Proroka rozpoczyna się wojna o władzę. Richard wyrusza do dowódcy D’Haranczyków stacjonujących w mieście, po drodze spotyka go niespodzianka. Potem zaś rusza lawina wydarzeń...

Bractwo Czystej Krwi to książka, którą przeczytałam jednym tchem. No dobra, tak naprawdę to dwoma. Kiedy przekonałam się już, że nie uda mi się oderwać o niej póki nie skończę, zaczęłam przeskakiwać rozdziały, które nie dotyczyły Richard i wróciłam do nich dopiero jak wstałam.
Książkę czytało mi się świetnie. W tej części może nie dowiadujemy się zbyt dużo o świecie bohaterów, ale i tak jestem zachwycona. Jedyną moją wątpliwość budzą kwestie peleryny i Sylfy oraz znamion, które, jak dla mnie, najpierw została rozpoczęte, a potem nie wyjaśnione. No, ale może wyjaśni się to w następnym tomie.
Po raz kolejny chciałabym wszystkim polecić ten cykl, sama zaś biorę się za lekturę kolejnego tomu.

Książkę czytałam na czytniku.

Robert J. Sawyer: Eksperyment terminalny

2011-03-12T15:01:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Zysk i S-ka
Rok wydania: 1997
Tytuł oryginału: The Terminal Experiment
Tłumaczenie: Michał Jakuszewski

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 5-/6
stopień wciągania: 5-/6
uczucie własne: 5-/6

Po Eksperyment terminalny sięgnęłam pod wpływem nazwiska autora, z którym zetknęłam się wcześnie w trylogii Neandertalska paralaksa oraz faktu, że miałam ją akurat pod ręką, a potrzebowałam lekkiej (wagowo) książki na podróż.

Doktor Peter Hobson jest naukowcem pragnącym opracować super EEG, które jednoznacznie potrafiłoby określić, czy człowiek umarł, czy nadal jeszcze żyje. W trakcie testów odkrywa dość szczególną falę. Upublicznienie odkrycia wywołuje mnóstwo kontrowersji.
O ile w życiu zawodowym doktorowi wiedzie się świetnie, to w jego małżeństwo przeżywa kryzys. Peter nie umie wybaczyć żonie jej zachowania.
W ramach badania życia po śmierci Hobson tworzy trzy komputerowe kopie siebie. Jedna ma badać życie duchowe, więc odłączone są od niej funkcje ciała, druga życie wieczne, więc wyłączono strach przed śmiercią, trzecia zaś jest kontrolna. Eksperyment wydaje się przebiegać bez zarzutu, aż do chwili, w której okazuje się, że jedna z kopi jest mordercą...

Generalnie książka była bardzo dobra. Autorowi udało się wyprowadzić mnie na manowce, bo do ostatniej chwili nie wiedziałam która kopia jest winna, choć on przecież tak podpowiadał... Wszystkim miłośnikom science-fiction książkę polecam. Powieść otrzymała nagrodę Nebula '95 i była nominowana do nagrody Hugo '96.

Książkę otrzymałam od Kaliny i oddałam ją już przez podaj.net

Terry Goodkind: Kamień łez

2011-03-11T14:10:00.002+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 1998
Liczba stron: 890
Wymiary: 130 x 200 mm
ISBN: 978-83-7120-487-6
Cykl: Miecz Prawdy (tom 2)
Tytuł oryginału: Stone of Tears
Tłumaczenie: Lucyna Targosz

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 6/6
uczucie własne: 5+/6

Ponieważ pierwszy tom cyklu skończyłam czytać pod koniec maja, to przed przystąpieniem do lektury Kamienia łez, postanowiłam przejrzeć Pierwsze Prawo Magii. Skończyło się na tym, że to było bardziej czytanie niż przeglądanie, zaś mimo (częściowej) znajomości wydarzeń było to ciekawsze niż za pierwszym razem. Zastanawiałam się czy nie zwiększyć oceny tamtej części, ale doszłam do wniosku, że pewnie teraz mnie bardziej wciągnęło, bo omijałam nudne kawałki i dałam spokój. Fajne jest jednak to, że książka nadal jest ciekawa w trakcie drugiego czytania.

Po tej małej dygresji, przejdę może wreszcie do tematu ;) Jak widać z oceny, Kamień łez podobał mi się bardzo. Generalnie książka miała tylko dwie wady: bardzo trudno się było od niej oderwać i miała małą nieścisłość z pierwszą częścią w kwestii tego kto wyniósł Księgę opisania mroku. Drugi tom zachęcił mnie do cyklu bardziej niż pierwszy (w pierwszym czytaniu) i dość szybko planuję wziąć się za tom trzeci. Zaś wszystkich czytających tę notkę bardzo zachęcam do lektury cyklu.

Kamień łez rozpoczyna się dokładnie w momencie zakończenia poprzedniego tomu. Początkowo mamy dwa główne wątki: jeden dotyczący Richarda i Kahlan i ich poczynań w wiosce Błotnych Ludzi, drugi zaś Zeda.
Czarodziej odkrywa, że w wyniku otwarcia szkatuły, na świat wydostał się przedmiot, którego wcale nie powinno tu być. Jakby tego było mało, okazuje się, że posłużenie się magią Ordena, umożliwiło wydostanie się na świat niebezpiecznych sług Opiekuna i grozi uwolnieniem jego samego.
Richardowi szybko przychodzi pożałować nieprzemyślanej decyzji opuszczenia Zeda. Zaczynają trapić go straszne migreny*, które udaje mu się znieść tylko dzięki swojemu uodpornieniu na ból. Jakby tego było mało, w wiosce pojawiają się tajemnicze Siostry Światła, próbujące przekonać Richarda, że tylko założenie obroży i udanie się z nimi, pozwoli mu przeżyć...

Mam nieodparte wrażenie, że pisząc Pierwsze Prawo Magii autor nie miał jeszcze pomysłu na Siostry Światła, zaś myśl o Opiekunie zaczęła mu dopiero kiełkować. To samo można powiedzieć o kwestii budzenia daru, bo w przeciwnym wypadku Zed powinien nie tylko zaproponować Richardowi naukę, ale także go ostrzec. Wydaje mi się jednak, że nie należy mieć tego za złe autorowi, bo przecież nie można wszystkiego wymyślić od razu. Mimo tego wymyślania na raty, przedstawiony świat jest dość spójny i czytanie cyklu jest bardzo przyjemne :)

*Autor chyba nigdy w życiu nie miał migreny, bo jakby miał, to wiedziałby, że machanie głową zamiast mówienia, to naprawdę nie jest w takiej sytuacji najlepszy pomysł.

Książkę czytałam na czytniku.

Naomi Novik: Języki węży

2011-03-05T10:45:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rebis
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 392
Wymiary: 130 x 200 mm
ISBN: 978-83-7510-507-0
Cykl: Temeraire (tom 6)
Tytuł oryginału: Tonques of Serpents
Tłumaczenie: Jan Pyka

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 3+/6
uczucie własne: 4/6

Laurence i Temeraire dopływają do Australii gdzie mają odbywać swoje wygnanie. Początkowo Laurence ma nadzieję na przysłużenie się koloni i uzyskanie ułaskawienia od gubernatora, ale stan, który zastaje całkowicie go przekreśla. Kolonią rządzą buntownicy, zaś odsunięty od władzy gubernator nie jest człowiekiem, któremu Laurence chciałby pomóc wrócić do władzy.
Razem z wygnańcami, do Australii przybyli Granby i Iskierka oraz trzy smocze jaja zdobyte w Turcji, które mają się stać zalążkiem tutejszej kryjówki. Niedługo po nich przybywa Rankin, któremu ma zostać przekazane jedno z jaj. Temeraire nie chce się pogodzić z tą decyzją i planuje ucieczkę z jajem na czas jego wyklucia, jednak okazuje się to nierealne.
Po spędzeniu dłuższego czasu bezczynnie, Temeraire, Iskierka i niedawno wykluty smok, wyruszają w głąb kontynentu, aby odkryć i uzdatnić drogę z wybrzeża ku centrum lądu. Ich poszukiwania długo są bezowocne, aż pewnego dnia zuchwała kradzież całkowicie zmienia ich cel...

Języki węży czytało mi się ciężko. Właściwie tak do 2/3 to czytałam je prawie z obowiązku, wiedząc, że muszę je oddać do warszawskiej biblioteki, zaś w żadnej łódzkiej ich nie uświadczę. Ostatnia jedna trzecia książki jest całkiem fajna, szczególnie kawałki dotyczące smoka, który wykluł się z najmniejszego jaja. Zaś port, który pod koniec znajduje wyprawa, całkowicie zmienia sytuację na kontynencie.

Miłośnikom serii książkę umiarkowanie polecam, inni zaś niech zaczną od Smoka Jego Królewskiej Mości i potem się zastanowią czy chcą kontynuować serię. Jeżeli ukaże się następna część, to pewnie ją kiedyś w końcu przeczytam, ale zdecydowanie mniej będę na to czekać, niż na przeczytanie Języków.

Joanna Chmielewska: Klin

2011-03-04T08:41:00.001+01:00

Informacje ogólne
Rok pierwszego wydania: 1964
Cykl:
Przygody Joanny (tom 1)

Dane najnowszego wydania
Wydawca: Kobra Media
Rok wydania: 2009
Liczba stron: 232
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-61455-15-8

Ocena
ocena ogólna: 4/6
fabuła: 4/6
humor i styl : 4/6
uczucie własne: 4/6

Klin rozpoczyna cykl o przygodach alter ego autorki - Joanny Chmielewskiej. Może w tym miejscu warto wspomnieć, że Joanna Chmielewska to tylko pseudonim artystyczny pisarki, która naprawdę nazywa się Irena Kühn (wiki).

Lektura Klinu wprawiła mnie przyznam szczerze w lekkie osłupienie. Byłam przekonana, że podobają mi się wszystkie książki Chmielewskiej z jej wczesnego etapu, a tu okazało się, że Klin mi się zbyt szczególnie nie podoba. Przy czytaniu tej książki miałam wrażenie słowotoku, który niby coś opisuje, ale...

Joanna jest beznadziejnie zakochana bez wzajemności w pewnym mężczyźnie. Zdając sobie sprawę ze swojej sytuacji postanawia zwalczać klin klinem i umawia się z tajemniczym mężczyzną, którego poznała przypadkiem przez telefon. Nieznajomy nie chce zdradzić jej nawet swojego imienia, więc Joanna postanawia odkryć jego tajemnicę, powodując w przy tym niezłą aferę. Dodatkowo zaczyna mieć dziwne telefony od uczestników akcji "Szkorbut", pytanie jest tylko o co w niej chodzi...

Szczerze się zastanawiam, czy mi się przez ostatnie lata nie zmienił gust literacki. Klin to betka, bo jak się okazuje praktycznie nic z niego nie pamiętałam. Zanim zaczęłam czytać, to myślałam, że to jest powieść o tym małym z dnem co łapie fale. A swoją drogą w czym to było? Przypomnicie mi? Ale mój szok powoli narasta, bo zaczęłam ostatnio czytać Wszyscy jesteśmy podejrzani, 10% za mną, no i co prawda jest lepiej niż w Klinie, ale... Nie wiem, czuję się trochę skonsternowana tym faktem i zastanawiam się, czy mi się Chmielewska już tak nie podoba, czy może po prostu jednak nie mam w tej chwili na nią (a przynajmniej na jej "dorosłe" książki) szczególnej ochoty?

Książkę czytałam na czytniku.

Joanna Chmielewska: Wielkie zasługi

2011-03-04T07:58:00.002+01:00

Informacje ogólne
Rok pierwszego wydania: 1981
Cykl: Janeczka i Pawełek (tom 2)

Dane najnowszego wydania
Wydawca: Kobra Media
Rok wydania: 2004
Liczba stron: 268
Wymiary: 125 x 185 mm
ISBN: 83-88791-56-7

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5/6
humor i styl : 5+/6
uczucie własne: 5+/6

Wielkie zasługi to drugi tom przygód Janeczki i Pawełka. Teoretycznie da się je czytać bez tomu pierwszego (sama tak po raz pierwszy robiłam, nie wiedząc nawet, że jest to druga część), ale myślę jednak, że warto czytać po kolei.

Są wakacje i rodzina Chabrowiczów odpoczywa nad morzem. Już pierwszego dnia rodzeństwo, oczywiście dzięki Chabrowi, odkrywa, że ktoś rozkopuje groby na starym cmentarzu. Koniecznie muszą się dowiedzieć kto za tym stoi. W pewnym momencie może i by poinformowali o wszystkim milicję, ale niezwiązane ze sprawą okoliczności zmuszają ich do popełnienia Wykroczenia. Taką winę mogą zmazać tylko Wielkie Zasługi.

Rodzeństwo i pies znowu są rewelacyjni. Przyznam szczerze, że nie pamiętałam, że ta książka jest taka dobra. W chwili obecnej jest ona dla mnie porównywalna z Nawiedzonym domem, choć wcześniej pierwszy tom wydawał mi się lepszy. Chaber jest boski i dzieciaki też. Nie wiem co jeszcze dodać, po prostu wszystkim serdecznie tę serię polecam. Ja jeszcze kiedyś do tej książki wrócę.

Książkę czytałam na czytniku.

Jenna Burtenshaw: Wintercraft

2011-03-02T19:02:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 304
Wymiary: 130 x 195 mm
ISBN: 978-83-7648-624-6
Cykl: Wintercraft (tom 1)
Tytuł oryginału: Wintercraft
Tłumaczenie: Agnieszka Sylwanowicz

Ocena
ocena ogólna: 4-/6
fabuła: 4-/6
stopień wciągania: 4-/6
uczucie własne: 4-/6

Do przeczytania tej książki zachęcił mnie jej opis, który wydał mi się bardzo tajemniczy. Szczególnie pierwsze zadanie było bardzo intrygujące: Oto świat, w którym śmierć jest nagrodą!. Niestety okazało się, że jak to bywa z blurbem, nie do końca o to w tej książce chodziło.

Poznajemy wyspę, której pradawne prawa zostały zapomniane, zastąpione przez chciwość i żądzę władzy, której stolica niegdyś służąca zmarłym, teraz jest siedzibą Rady, której zupełnie nie interesują potrzeby zwykłych ludzi. Jedną z członkiń rady jest Da’ru - Utalentowana, która chce udowodnić, że ich magia jest wielka, choćby kosztowało to wiele ludzkich istnień.
Główną bohaterką książki jest Kate Winters - dziewczynka, która dowiaduje się o swoim Talencie, w trakcie obławy na Utalentowanych w jej mieście. Utalentowani to ludzie umiejący manipulować Zasłoną miedzy życiem a śmiercią, umiejący zarówno leczyć, jak przywracać do życia. To właśnie z ich powodu Albion jest w stanie wojny z resztom świata, zaś sami Utalentowani muszą się ukrywać przed władzami.
Ważnym przedmiotem jest zaginiona księga Wintercraft, w której opisane są różne rytuały pozwalające naginać zasady Zasłony. Da’ru pragnie za wszelką cenę odzyskać tę księgę. Z misją jej znalezienia wysyła swojego sługę Silasa, który jednak ma co do niej swoje własne plany.

Początek książki był całkiem interesujący, zakończenie też jest obiecujące, ale niestety środek był po prostu nudny. Ile razy można uciekać i być łapanym? Naprawdę, po którymś razie przestaje to już być ciekawe. A niestety na tym właśnie polega spora część akcji.
Wintercraft to pierwsza część cyklu. Ze względu na zakończenie chętnie przeczytam kolejną część, o ile wpadnie mi w ręce, ale sama szukać jej nie zamierzam. Sam Wintercraft polecam bardzo umiarkowanie. Pomysł świata autorka miała ciekawy, ale zabrakło chyba trochę pomysłu na fabułę. Może w następnej części uda jej się rozwinąć? A może nie? Zobaczymy...

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Podsumowanie lutego 2011

2011-02-28T23:57:00.000+01:00

Luty był miesiącem, w którym moje życie osobiste wywróciło się do góry nogami. Pewien długi rozdział mojego życia został definitywnie zamknięty. Zakończył się także mój pobyt w stolicy i rodowita łodzianka powróciła do Łodzi. Sytuacja ta sprawiła, że zaniedbałam nieco bloga, bo nie miałam po prostu weny na pisanie. Mam nadzieję, że niedługo mi ona powróci.

Po tym krótkim wyjaśnieniu czas przystąpić do właściwego podsumowania. W lutym opisałam 7 książek, przeczytałam dwa razy więcej (mam 7 zaległych recenzji), ale to już wiadomo czemu. Z tych siedmiu książek sześć przeczytałam na czytniku, jedna zaś jest moją pierwszą książką recenzyjną otrzymaną od wydawnictwa.

W ramach poprawiania sobie humoru rozpoczęłam powtórkę z Chmielewskiej. Co prawda opisałam tylko jedną książkę, ale trzy kolejne już czekają na trochę weny. Zapoznałam się z twórczością Kariny Pjankowej i bardzo żałuję, że po polsku są dostępne tylko dwie jej książki: Prawa i powinności, które tak mi się bardzo spodobały i nowość wydawnicza Z miłości do prawdy. Jestem ciekawa, ile książek wydała w Rosji, ale moja nieznajomość języka nie pozwala mi się tego dowiedzieć :(

Na książkę miesiąca zdecydowanie wybieram wspomniane Prawa i powinności, antyksiążki w tym miesiącu wybierać nie będę, bo uważam, że żadna z opisanych przeze mnie książke nie zasługuje na to miano.

Maj Sjowall, Per Wahloo: Śmiejący się policjant

2011-02-22T22:30:00.000+01:00

Dane pierwszego wydania
Wydawca: Czytelnik
Rok wydania: 1973
Dane najnowszego wydania
Wydawca: Amber
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 208
Wymiary: 145 x 210 mm
ISBN: 978-83-241-3601-8
Informacje ogólne
Cykl: Martin Beck (tom 4)
Tytuł oryginału: Den skrattande polisen
Tłumaczenie: Maria Olszańska

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 4/6
uczucie własne: 4+/6

Trzynastego listopada 1967 roku w Sztokholmie wydarzyło się masowe morderstwo. Tuż przed końcem trasy, nieustalony sprawca zastrzelił osiem osób, zaś jedną ciężko ranił. Szybko okazało się, że jedną z ofiar był policjant.
Policja nie ma praktycznie żadnych śladów. W związku z tym czepiają się wszelkich poszlak. Czy uda im się wykryć sprawcę?

Książkę czytało mi się dobrze. Nie była to Roseanna, ale nie było również tak źle jak w Mężczyźnie, który rozpłynął się w powietrzu. Książka, podobnie jak pozostałe z serii, ma wolne tempo, rekompensowane stylem narracji. Wszystkim miłośnikom skandynawskiego kryminału książkę umiarkowanie polecam :)

Książkę czytałam na czytniku.

Joanna Chmielewska: Nawiedzony dom

2011-02-21T11:48:00.001+01:00

Informacje ogólne
Rok pierwszego wydania: 1979
Cykl: Janeczka i Pawełek (tom 1)

Dane najnowszego wydania
Wydawca: Kobra Media
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 288
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-61455-54-7

Ocena
ocena ogólna: 5+/6
fabuła: 5/6
humor i styl : 5+/6
uczucie własne: 5+/6

Chmielewska jest ulubioną pisarką mojego dzieciństwa. Zaczęło się chyba od Wielkich zasług, które dawno temu kupili mi rodzice. Potem sięgałam praktycznie po wszystko, co mi wpadło w ręce w bibliotece, tak że pod koniec podstawówki byłam po lekturze większości jej wczesnych książek (do Złotej much). Potem ja przestałam mieć czas na czytania, zaś Chmielewska zaczęła tracić formę. Nadal od czasu do czasu sięgałam po jej kolejne książki, ale w większości przypadków, choć nadal niezłe, to już nie było to.
Już od jakiegoś czasu myślałam nad tym, aby sobie przypomnieć jej wszystkich książki, ale zawsze kolejka jeszcze nie przeczytanych książek zniechęcała mnie do tego przedsięwzięcia. Teraz, kiedy potrzebna mi książka optymistyczna do rozjaśnienia mroków egzystencji, uznałam, że nadszedł jej czas. Niniejszym ogłaszam akcję powrotu do Chmielewskiej. O ile nic się nie zmieni, możecie w najbliższym czasie, spodziewać się wysypu recenzji jej książek.

Nawiedzony dom to pierwsza część przygód Janeczki i Pawełeka, zaczynająca się od znalezienia ich nieodłącznego psa Chabra. Janeczka ma około 11 lat*, zaś brat jest od niej o rok starszy. Ojciec rodzeństwa otrzymał niedawno spadek z zagranicy w postaci wielkiego domu i pewnej sumy pieniędzy. Testator zastrzegł jednak, że cała jego rodzina musi w tym domu zamieszkać, co wiąże się z wieloma kłopotami. W domu tym mieszkają obecnie lokatorzy, z którymi należy dokonać zamiany mieszkania, nie wszyscy zaś się na tę zamianę zgadzają. Poza tym posesja wymaga generalnego remontu, który okazuje się trudniejszy niż początkowo sądzono.

Janeczka i Pawełek są rodzeństwem zgranym i ciekawskim. Potrafią z determinacją dążyć do celu, nawet jeżeli przez to muszą mieć same piątki w szkole i unikać wagarów. Ich chęć rozwikłania tajemnicy, doprowadza ich do łażenia po dachu (i darcia kolejny spodni), włamania (jak dobrze mieć kolegę z ojcem ślusarzem) oraz tresowania babci. Na szczęście dzięki wielkim zasługą wszystkie przewinienia przechodzą im ulgowo.

Nawiedzony dom czytałam teraz co najmniej po raz drugi. Muszę przyznać, że ocena z przeszłości była nieco wyższa niż obecna. Zapewne ma na to wpływ fakt, że jest to powieść dla młodzieży, a ja już chyba troszkę wyrosłam ;) oraz (choć pobieżna) wiedza co będzie dalej.
Wszystkim młodym czytelnikom, powieść tą serdecznie i ze wszystkich sił polecam. Starszym polecam także, aczkolwiek gorąco tylko miłośnikom autorki.

*Janeczka ma 11 lat w Wielkich zasługach, które mogą się równie dobrze dziać w wakacje zaraz po Nawiedzonym domu, jak i jakiś czas później.

Książkę czytałam na czytniku.

Karina Pjankowa: Prawa i powinności

2011-02-19T17:03:00.002+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2009
Rok pierwszego wydania polskiego:
Liczba stron: 532
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-7574-065-3
Tytuł oryginału: Права и обязанности
Tłumaczenie: Ewa Skórska

Ocena
ocena ogólna: 6-/6
fabuła: 5-/6
stopień wciągania: 5/6
humor i styl: 6/6
uczucie własne: 6/6

Na recenzję tej książki trafiła na blogu rosyjskiego wyzwania (cała recenzja tu) i dodałam ją do kolejki na zasadzie wyzwaniowej fantastyki. Potem zaś przyszedł czas, kiedy miałam ochotę się pośmiać, Prawa i powinności okazały się w moim przypadku strzałem w dziesiątkę!

Tajemnicze niebezpieczeństwo zagraża światu. Przedstawiciele wszystkich ras wyruszają, aby je pokonać. Na końcu zaglądają do krasnoludów, które powiadamiają o wszystkim Władcę. Ten postanawia osobiście dołączyć się do wyprawy, ale wszak trzeba to zrobić incognito, więc dołącza do niej jako nekromanta.
Ciemny czarownik nie przypada pozostałym członkom drużyny do gustu. Początkowo drwią z jego młodego wieku i niedoświadczenia. Szybko jednak okazuje się, że nekromanta nie jest wcale tym za kogo się podaje, tylko w takim razie kim jest naprawdę?

Książka bardzo mi się podobała. Dawno żadna książka tak mnie nie rozśmieszyła. Sama fabuła nie była może jakoś szczególnie odkrywcza i miała kilka drobnych dziur, ale za humor i styl, jestem w stanie wybaczyć drobne niedociągnięcia. Dla mnie ta książka była po prostu świetna. Wszystkim lubiącym fantastykę i pragnącym się pośmiać serdecznie ją polecam.

Książkę czytałam na czytniku.

Ray Bradbury: 451 stopni Fahrenheita

2011-02-13T19:34:00.000+01:00

Dane pierwszego wydania polskiego
Wydawca: Czytelnik
Rok wydania: 1960
Tytuł oryginału: Fahrenheit 451
Tłumaczenie: Adam Kaska

Dane najnowszego wydania
Wydawca: Solaris
Liczba stron: 224
Wymiary: 130 x 200 mm
ISBN: 978-83-7590-027-9
Tłumaczenie: Iwona Michałowska

Ocena ogólna: 4/6

Dodałam tę książkę do mojej kolejki pod wpływem recenzji Podsłucha, zaś czytając wpis Poniedziałkowy gość w Mieście książek poczułam się sprowokowana wypowiedzią peek-a-boo na temat tej książki i tak trafiła ona na mój czytnik.

451 stopni Fahrenheita opowiada o świecie, w którym strażacy nie zajmują się gaszeniem pożarów (wszystkie domy są ognioodporne), lecz ich wzniecaniem u osób, u których znaleziono zakazane książki. Tak samo jak za czasów inkwizycji istnieje lista pozycji zabronionych, jest ona jednak o wiele dłuższa: Montag wpatrywał się nad głowami kolegów w ścianę z wypisanym na maszynie milionem tytułów zakazanych książek. Właściwie wszystkie książki należące do literatury pięknej są zakazane, a że szkolenia odbywają się za pomocą filmów, to posiadanie jakiejkolwiek książki wzbudza podejrzenia.
Większość ludzi nie pamięta już, że strażacy kiedyś gasili pożary zamiast je wzniecać i że książki umiały dodawać wartości ludzkiemu życiu. Ludzie żyją otumanieni przez "rodzinkę" z interaktywnych ścian salonów i nie widzą w swojej egzystencji sensu, choć sami sobie z tego nie zdają sprawy. Samobójstwa są właściwie normą: każdy zna kogoś, kto się zabił, zaś każdej nocy w mieście kilka razy jest wzywana ekipa odtruwająca do tych, którzy połknęli za dużo tabletek nasennych.
Ludzie żyją koło siebie, a nie ze sobą. Małżeństwa są sobie obce, znajomi tak naprawdę się nie znają. Mieszkańcy szukają rozrywek w niebezpiecznie szybkiej jeździe, która stosunkowo często kończy się śmiertelnym wypadkiem.
W takim właśnie świecie żyje Guy Montag - strażak, posiadacz symbolicznego hełmu z numerem 451. Pewnego dnia spotyka on Klarysa McClellan - dziewczynę, która zaczepia go na ulicy i zaczyna z nim rozmowę, co samo w sobie jest już dziwne. Te spotkania, oraz nieudane samobójstwo żony zaczynają otwierać mu oczy na świat...

451 stopni Fahrenheita to temperatura, w której pali się papier, jednak moim zdaniem książki nie są tym, o co w tej powieści chodzi. Światu, w którym żyje Montag, brakuje przede wszystkim relacji między ludzkich. Książki są symbolem nośnika, który te relacje jest w stanie przechować, pokazać, uzmysłowić potrzebę ich istnienia. Medialna papka podawana na co dzień ludziom jest całkowicie ich pozbawiona. Masowe samobójstwa i wypadki nikogo nie wzruszają, ludzie, którym brakuje książek są w mniejszości i boją się sprzeciwić systemowi. Książki są ważne, ponieważ są w stanie wzbudzać w ludziach emocje i nie jest ważny sposób przechowania ich treści. Bohaterowie tworzą bibliotekę z ludzi, którzy daną książkę przeczytali i dzięki którym może kiedyś w przyszłości, będzie można je, choć częściowo, odtworzyć.

451 stopni Fahrenheita jest na pewno książką poruszającą istotne współcześnie kwestie. Mimo tego, że od jej powstania minęło prawie 60 lat, nie straciła zbyt wiele ze swojej aktualności.
Moim zdaniem jest to pozycja dość trudna i powiedźmy szczerze: przeczytałam ją tylko dlatego, że okazała się książką krótką, ja zaś nie lubię zostawiać rozgrzebanych lektur. Dlatego też myślę, że małe są szansę, aby głos Bradbury trafił do tych, których dotyczy. Jest on w stanie poruszyć conajwyżej tych, którzy nie zostali jeszcze ostatecznie otumanieni prze media i jakieś książki jeszcze czytają.

Odnosząc się do słów peek-a-boo w linkowanym wpisie uważam, że albo miał być to żart, albo nastąpiła jakaś pomyłka. Osoby posiadające czytniki książek, są w przytłaczającej większości osobami, które książek czytają dużo. Fakt, że czytając na czytniku, nie mają do czynienia z papierem, jest w tym kontekście nieistotny. Zmiana nośnika nie powoduje, że nie trafiają do nas przekazywane treści, a dzięki łatwości przechowywania zawartości wielu książek w jednym miejscu, mamy większą łatwość zapoznawania się z nimi.

451 stopni Fahrenheita polecam wszystkim, ale dość umiarkowanie. Myślę, że wszyscy, którzy przeczytają te słowa, należą raczej do ludzi, którzy mimo większego lub mniejszego zabiegania, sięgają jeszcze czasem po książkę, więc was moim drodzy, tak naprawdę jeszcze nie trzeba uświadamiać. Każdego, który zdecyduje się na lekturę, uprzedzam, że jest to książka dość trudna, bardziej wymagająca niż przeciętna lektura dla przyjemności i trzeba zarezerwować dla niej pewien czas. Dla mnie książka ta, mimo bycia trudną, była także w jakiś niewyjaśniony sposób wciągająca, zmuszająca do połknięcia jej jednym tchem.

Naprawdę nie wiem, jak mam ocenić tę książkę. Myślałam nad tym długo i nie będę chyba zadowolona z żadnej oceny. Książka mnie nie zachwyca, ale z drugiej strony sprowokowała mnie do napisania na jej temat bardzo długiej, jak na mnie, notki. Więc chyba jednak "coś" w niej jest. Ruskim targiem ocena ogólna 4/6, choć jednocześnie chciałabym jej postawić 5 i 3, 5 za mówienie o rzeczach ważnych, zaś 3 za trudny sposób tej wypowiedzi.

Książkę czytałam na czytniku.

Edna Buchanan: Nie igra się z Miami

2011-02-11T18:33:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Amber
Rok wydania: 1996
Liczba stron: 206
Wymiary: 145 x 205 mm
ISBN: 83-7169-091-6
Cykl: Britt Montero (tom 2)
Tytuł oryginału: Miami, it's murder
Tłumaczenie: Paweł Wieczorek

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 4+/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 4+/6

W mieście grasuje nieuchwytny gwałciciel - atakuje w toaletach w centrum, choć w żadnym z budynków nie zauważono nikogo podejrzanego. Człowiek, który dzięki kruczkom prawnym uniknął krzesła elektrycznego (zabójstwo żony), ginie we własnym domu przypadkowo porażony prądem. Trwa kampania wyborcza Erica Fieldinga - kandydata na gubernatora, który jako nastolatek był głównym podejrzanym w śledztwie o zabójstwo Mary Beth Rafferty. Czy w przeszłości słusznie umorzono śledztwo?

Drugi tom przygód Britt Montero - reporterki policyjnej w Miami Daily News jest niestety słabszy od pierwszego. Wydaje mi się, że powodem jest za duża liczba głównych wątków (aż 3), co powoduje, że czytelnik się rozprasza. A może ja po prostu nie miałam nastroju na tę książkę? Nie wiem.
Ponieważ jednak nadal jest dobrze, to pewnie za jakiś czas sięgnę po kolejną książkę autorki. Nie igra się z Miami umiarkowanie polecam, także tym którzy nie czytali poprzedniego tomu, bo powiązanie jest luźne i dotyczy tylko życia osobistego reporterki.
Wszystkich, którzy zastanawiają się nad sięgnięciem po tę pozycję, ostrzegam przed blurbem, którego zdecydowanie nie należy czytać. Ja na szczęście przeczytałam go po zakończeniu lektury, bo w przeciwnym wypadku zgrzytałabym zębami, ponieważ zdradza on przemyślenia Britt gdzieś z połowy książki...

Książkę czytałam na czytniku.

Siergiej Łukjanienko: Czystopis

2011-02-08T20:32:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Mag
Rok wydania: 2008
Liczba stron: 317
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-7480-107-2
Cykl: Poprawianie błędów (tom 2)
Tytuł oryginału: Чистовик
Tłumaczenie: Anna Skórska

Ocena
ocena ogólna: 4+/6
fabuła: 5=/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 4/6

Czystopis to bezpośrednia kontynuacja Brudnopisu, dlatego trudno napisać o czym jest nie zdradzając zakończenia poprzedniej części. Jednak coś spróbuję ;)

Kirył wyrusza do Charkowa do znajomej celniczki-kowalki. Poprzez kolejne wieże trafia do Polski, gdzie spotyka go Kotia. Ten przekonuje go, że to co się między nimi stało, było nieporozumieniem, on ma zaś podobne przekonania do Kiryła. Zaopatrzony w pełnomocnictwa, Kirył wyrusza jako poseł do Opoki. Tam zaczyna się domyślać, co budzi jego zdolności. Idąc za poleceniem członka konklawe, wyrusza do jądra ciemności...

Czystopis mnie rozczarował. Początek jest w porządku, książka wciąga, poznajemy nowe światy i dowiadujemy się nieco więcej o funkcyjnych. Właściwie ciekawie jest prawie do końca. A potem, po dotarciu do wachlarzowego wieżowca, dowiadujemy się, że wszystko jest inaczej niż myślał Kirył i właściwie to nie ma żadnego wyjścia z zaistniałej sytuacji. Ja osobiście odniosłam wrażenia, że autorowi skończyły się pomysły na fabułę. Właściwie od momentu wejścia naszego bohatera do budynku, wszystko zaczyna być jakieś takie wymuszone. Zdecydowanie brakuje mi w tej książce wyrazistego zakończenia. To co jest, jest jakieś takie niedorobione...

Książki właściwie nie polecam. Nie wiem, czy nie wolałabym zostać z niedosytem po Brudnopisie, zamiast z takim zakończeniem tej historii. Wiem jednak, że sama po przeczytaniu takiej recenzji, mimo wszystko wzięłabym się za książkę, będąc po lekturze pierwszej części. Tak więc napiszę nieco inaczej: śmiało sięgnijcie po Czystopis, tylko nastawcie się najpierw, że to nie będzie już to :(

Książkę czytałam na czytniku.

Orson Scott Card: Pamięć Ziemi

2011-02-03T17:49:00.002+01:00

Dane pierwszego wydania
Wydawca: Zysk i S-ka
Rok wydania: 1994

Dane najnowszego wydania
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 296
Wymiary: 145 x 205 mm
ISBN: 978-83-7648-538-6

Informacje ogólne
Cykl: Powrót do domu (tom 1)
Tytuł oryginału: The Memory of Earth
Tłumaczenie: Edward Szmigiel

Ocena
ocena ogólna: 5/6
fabuła: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Naddusza to komputer, którego jedynym celem jest ochrona ludzkości na planecie Harmonia. Minęło jednak ponad czterdzieści milionów lat od czasu jego powstania i nie wszystkie podzespoły działają poprawnie. Naddusza potrzebuje naprawy i być może przeprogramowania, aby to uzyskać niezbędna jest mu pomocy ludzi z Harmonii.
Nafai jest najmłodszym z czterech braci mieszkających w domu swego ojca, stojącego pod miastem Basilika. Zgodnie z prawem, domy wewnątrz murów, mogą posiadać tylko kobiety i tylko one mogą przebywać w okolicach świętego jeziora. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety oddają cześć Nadduszy, ale oba kulty bardzo się różnią.
Wracający do domu ojciec Nafai doznaje wizji zniszczenia miasta. Naddusza przekazuje mu, że wszyscy muszą powrócić do starych praw, bo w przeciwnym wypadku miasto zginie. Wielu wierzy w opisaną wizję, ale także wielu się ona nie podoba. W mieście rozpoczyna się walka o władzę...

Początkowe kilkadziesiąt stron książki obejmuje opis świata. Czytając go, co chwila doznawałam dziwnego uczucia. Z jednej strony mamy wędrujące na wielbłądach karawany i towary przewożone na grzbietach zwierząt, z drugiej komputery, baterie słoneczne i lewitery. Kiedy już powoli przyzwyczajałam się do panującego tam "średniowiecza", natykałam się na kolejny niepasujący do ogólnego obrazu element, co po raz kolejny wywoływało chwilową konsternację. Ale właśnie taki jest ten świat: z jeden strony zacofany, z drugiej zaś bardzo rozwinięty technicznie. W trakcie lektury, dowiadujemy się w jaki sposób został ukształtowany i jakimi środkami to "zacofanie" było utrzymywane. Było, bo Naddusza traci siły...

Pamięć Ziemi czytało mi się bardzo dobrze. To jest zupełnie inny Card, niż ten znany mi z cyklu Endera. Oczywiście, to że inny, nie oznacza, że gorszy :)
Podobało mi się zakończenie książki. Pewien etap historii został zakończony, wskazano co będzie następnym. Więc jestem ciekawa co będzie dalej, ale nie czuję konieczności, aby już i natychmiast sięgać po kolejny tom. Lubię takie zakończenia. Po kolejny tom cyklu Powrót do domu na pewno za jakiś czas sięgnę i mam nadzieję, że drugi tom będzie równie ciekawy jak pierwszy.

Pamięć Ziemi chciałabym polecić wszystkim miłośnikom science-fiction, ale także tym, którzy z tego typu literaturą nie mieli jeszcze styczności. Myślę, że ta książka może być miłym wprowadzeniem do tego gatunku, bo jego elementy wprowadzane są tu stopniowo.

Książkę otrzymałam od wydawnictwa Prószyński i S-ka.

Podsumowanie stycznia 2011

2011-02-02T19:06:00.004+01:00

W poprzednim miesiącu opisałam 16 książek, 6 było z biblioteki (z czego jednej nie udało mi się przeczytać), jedna była własna, 2 to audiobooki, zaś pozostałe przeczytałam na czytniku.

Przeczytałam całą Sagę Cienia Carda, tak więc książek z cyklu Endera wydanych po polsku pozostał mi już tylko do przeczytania Ender na wygnaniu. Skończyłam cykle: Złotoskóry (jednocześnie wyczerpując wszystkie książki autorki przetłumaczone na język polski) oraz Percy Jackson i bogowie olimpijscy. Przeczytałam ostatnią z wydanych w Polsce części serii Kampanie Richarda Sharpe'a, kontynuowałam cykle Ziemiomorze, Jeźdźcy smoków z Pern (aktualnie mam przeczytane wszystkie części wydane po polsku) oraz Sagę o Midkemii i Kelewanie.

Zaczęłam cykl Biały Jaguar Arkadego Fiedlera, co było jednocześnie moim pierwszym spotkaniem z tym autorem i szczęśliwie spotkaniem udanym. Poza tym poznałam także twórczość Marcina Bruczkowskiego, co zachęciło mnie do wciągnięcia wszystkich jego książek na listę do przeczytania.
Niewątpliwie miesiąc ten upłynął mi pod znakiem Orsona Scota Carda oraz Robin Hobb. Carda przeczytałam aż cztery książki, Hobb zaś, co prawda dwie, ale w sumie objętościowo były chyba dłuższe niż tamte cztery.

Za najlepszą książkę miesiąca uznaję Złocistego błazna, zaś za antyksiążkę Rogi Tartarusa i Zaklęcie imperium.

Orson Scott Card: Cień olbrzyma

2011-01-31T20:18:00.001+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2007
Liczba stron: 344
Wymiary: 142 x 202 mm
ISBN: 978-83-7469-471-1
Cykl Ender (tom 8), Saga Cienia (tom 4)
Tytuł oryginału: Shadow of the Giant
Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa

Ocena
ocena ogólna: 5-/6
fabuła: 5-/6
stopień wciągania: 5-/6
uczucie własne: 5-/6

Han Tzu zostaje zaproszony na spotkanie, na którym proponowana jest mu emigracja z Ziemi. Kiedy odmawia dostaje mandat niebios. Randi - zastępcza matka, którą znalazł Achilles dla jednego z ukradziony embrionów, jest przekonana, że nosi jego dziecko. Uważa go za nowego Aleksandra Wielkiego i nie może uwierzyć w żadną podawaną w mediach informację. Postanawia, że za wszelką cenę ukryje swoje dziecko przed prześladowcami i wychowa je w kulcie ojca.
Peter wyrusza na spotkanie z Kalifem, udaje mu się udowodnić, że jest on marionetką w rękach swojego otoczenia. Groszek i Petra nadal szukają swojego największego skarbu. Rackham proponuje Groszkowi wyprawę statkiem kurierskim, która ma dać mu szansę na wyleczenie, w zamian oczekuje, że chłopak pomoże Hegemonowi zjednoczyć świat. Virlomi zaczyna pokazywać nagrania mówiące o bestialstwie muzułmanów w stosunku do Hindusów. Ukazuje się w nich jako boginie, czy jest możliwe, że sama uwierzyła w swoją boskość?

Chyba można napisać o Cardzie, że najlepiej wychodzą mu początki serii. Gra Endera była genialna, Cień Endera był świetny, a potem czym dalej, tym (trochę) gorzej.
Cień olbrzyma kończący (przynajmniej na chwilę obecną, bo autor zostawił sobie furtki) Sagę Cienia nie jest tak zły, jak Dzieci umysłu nie ma ich nawet co porównywać. Jednak książce tej brakuje już tego "czegoś", nadal jest ciekawa, nadal jest wciągająca, ale to już nie jest to. Po prostu nieśmiałe 5-.

Myślą, która mnie nie opuszczała w trakcie lektury, było pytanie, gdzie właściwie jest w tej książce to science-fiction? Trudno zakwalifikować ją inaczej, bo Groszek jest taki, a nie inny, bo przewijają się rozmowy na temat statków wylatujących z Ziemi. Ale tak naprawdę to jest to opowieść o globalnej wojnie, w której każda ze stron dąży do zdobycia władzy nad światem. Środki używane do walki nie różnią się zasadniczo od tych, o których słyszymy w informacjach, zaś cała fantastyka naukowa, jest tylko i wyłącznie tłem. I to jest właściwie chyba główny zarzut, który jej stawiam. Jak widać z oceny, jest on prawie nieistotny ;)

A teraz gratisy XD - recenzje dwóch opowiadań: Więzienie Mazera i Oszust które ukazały się w Nowej Fantastyce 12/2010.

Więzienie Mazera opowiada o locie Rackham Mazera, który pozwolił mu przeżyć współczesnych mu ludzi. Dowiadujemy się o dręczącej go nudzie i niechęci do powrotu i objęcia dowództwa nad flotą w dniu decydującej bitwy. Pewnego dnia pisze do niego młody Graff, co w końcu staje się początkiem jego Szkoły Bojowej.
Opowiadanie było bardzo ciekawe. Moje plany przeczytania go w dwóch ratach zostały brutalnie zweryfikowane przez życie ;) Jedyne wątpliwości budzą we mnie kwestie czasowe, ale przecież podróż z prędkością światła może zdziałać wszystko ;)

Oszust opowiada o dzieciństwie Han Tzu, o opiece jaką otaczał go ojciec, o wiecznie nieobecnej matce i o nauce do której nieustannie był zmuszany.
Opowiadanie jest raczej przeciętne. Moje niezrozumienie budzi fakt, że ojciec chłopca nie wiedział, że jego czujnik rejestruje wszystko wokół niego. W przypadku Endera był to powszechnie znany fakt, o którym wiedzieli nawet jego koledzy. Ender i Han Tzu są rówieśnikami, więc jedynym wytłumaczeniem tej niewiedzy mogą być różne państwa, ale ten argument jakoś mnie nie przekonuje.

Książkę czytałam na czytniku, opowiadania w podanym miesięczniku.

Rick Riordan: Ostatni Olimpijczyk

2011-01-30T19:30:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Galeria Książki
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 400
Wymiary: 125 x 195 mm
ISBN: 978-83-62170-04-3
Cykl: Percy Jackson i bogowie olimpijscy (tom 5)
Tytuł oryginału: The Last Olympian
Tłumaczenie: Agnieszka Fulińska

Ocena
ocena ogólna: 5=/6
fabuła: 5=/6
stopień wciągania: 4+/6
uczucie własne: 5=/6

Ostatni tom cyklu o Percym opowiada (jak można się spodziewać) o ostatecznym starciu z Kronosem. Tyfon zostaje uwolniony i wyrusza do Nowego Yorku, aby zniszczyć Olimp. Wszyscy bogowie (poza Neptunem i Hadesem) wyruszają mu na spotkanie i bezskutecznie starają się go zatrzymać. Neptun toczy wojnę z tytanami mórz, zaś Hades nie zamierza się mieszać.
Nadszedł czas, aby Percy poznał całą przepowiednię. Nico namawia go na ostateczny krok, jego zdaniem jedyne rozwiązanie mające szansę pomóc w obronie świata. Armia Kronosa nieubłaganie zbliża się do Nowego Jorku. Czy uda się uratować świat?

Ostatni Olimpijczyk wpisuje się w poziom pozostałych tomów. Nie ma w nim zbyt wielu niespodzianek, choć w kilku miejscach udało sie autorowi mnie zaskoczyć. Podobało mi się zakończenie, w sumie typowy happy end, ale nie do końca. Ciekawą postacią jest osoba Hestii - bogini ogniska domowego, która pomaga Perciemu zrozumieć wiele spraw.
Wszystkim miłośnikom serii książkę polecam, zaś do zapoznania się z tym cykle zachęcam jednak przede wszystkim młodzież, bo osoby nieco starsze, mogą, tak jak ja, trochę marudzić ;)

Michael Scott Rohan: Rogi Tartarusa i Zaklęcie imperium

2011-01-23T16:47:00.000+01:00

Informacje ogólne
Współautor: Allan Scott
Wydawca: Amber
Rok wydania: 1995
Liczba stron: 234, 240
Wymiary: 125 x 190 mm
ISBN: 83-7082-793-4, 83-7082-831-0
Tytuł oryginału: A Spell of Empire & The Horns of Tartarus
Tłumaczenie: Anna Reszka

Ocena
ocena ogólna: 3/6
fabuła: 4/6
stopień wciągania: 3/6
uczucie własne: 3/6

Rogi Tartarusa i Zaklęcie imperium to kolejna książka obrazująca "genialność" wydawnictwa Amber (jakiś czas temu pisałam w jaki sposób wydali Aurian). Książka, która jest całością, podzielili na dwie części. Każdej z nich nadali inny tytuł i dopisali jeszcze na każdej numer tomu... Taak... i jestem ciekawa na jakiej podstawie czytelnicy mieli się zorientować co jest kontynuacją Rogów Tartarusa, albo co pierwszym tomem dla Zaklęcia imperium. Ja uzyskałam te informacje w internecie, ale przecież, to nie o to chodzi...

Wracając jednak do książki. Cóż, właściwie to ja naprawdę nie wiem dlaczego ją przeczytałam. Już od początku wydawała mi się dość dziwna, ale, nie umiem wyjaśnić dlaczego, brnęłam dalej. Jak widać z ocen, dalej wcale nie było lepiej.
Przeczytałam tę książkę od początku do końca i w sumie to żałuję straconego czasu. Kilka pomysłów może i było ciekawych, ale ogólnie książka nie była warta poświęconych jej chwil.

Książka opowiada o wyprawie (1) pół człowieka będącego jednocześnie magikiem i muzykiem, (2) potomka Wikingów umiejącego wyczuć nosem magię, (3) szlachcica, który umie czarować tylko w stanie nietrzeźwym i (4) tajemniczej łowczyni (te numerki w nawiasach mają oznaczać kolejne osoby, bez nich miałam wrażenie, że wszystkie określenia tyczą się jednej postaci). Wyprawa ma na celu znalezienie drugiego rogu Tartarusa a potem zniszczenie obu, bo są one uważane za wielką broń. Po drodze dzieje się wiele dziwnych rzeczy, a czym dalej tym gorzej.

Świat przedstawiony jest dość dziwaczny i mnie przejął lekkim niesmakiem. Jego istota nie została za bardzo wyjaśniona, autorzy udzielają czytelnikowi tylko strzępkowych informacji, przez co łatwo można się pogubić. Cóż mi się nie podobało i nikomu nie polecam. Mam nadzieje, że w przypadku Rohana jest to wypadek przy pracy i inne jego książki są lepsze, bo po dalsze części cyklu Zima świata nadal zamierzam sięgnąć.

Marcin Bruczkowski: Bezsenność w Tokio

2011-01-22T15:03:00.000+01:00

Informacje ogólne
Wydawca: Rosner & Wspólnicy
Rok wydania: 2004
Liczba stron: 396
Wymiary: 145 x 205 mm
ISBN: 83-89217-51-1

Ocena
ocena ogólna: 5/6
stopień wciągania: 5/6
uczucie własne: 5/6

Bezsenność w Tokio to opowieść o życiu gajdzina* we współczesnej Japonii. Marcin Bruczkowski na przykładzie wybranych sytuacji ze swojego dziesięcioletniego pobytu w tym kraju, pokazuje je z punktu widzenia mieszkającego tam Europejczyka. O ile dobrze policzyłam, opowieści pochodzą z lat 1984-1994.

Książka napisana jest z wielką dawką humoru. Pokazuje codzienne życie, które obfituje w dziwne dla nas (Europejczyków) rzeczy. Okazuje się, że w Japonii popularne są publiczne łaźnie, zaś łazienka w mieszkaniu to niedostępny zwykłym ludziom luksus, nawet toaleta jest oznaką zamożności.
Razem z autorem poznajemy Irlandczyka Seana, który uświadamia nam, że na ulicy można zdobyć 2-3 letni sprzęt elektroniczny, którego pozbywają się zamożni Japończycy. Okazuje się, że Japonia, to kraj wymarzony dla autostopowicza, bo ta metoda podróży jest tam nieznana. Na przykładzie Kalifornijczyka Dwayne dowiadujemy się, że Japończycy mają trudności ze zrozumieniem, że człowiek o wschodnich rysach także może być obcym. Zaś znajomość Bostończykiem Michaelem uświadamia nam, że w okolicach Tokio praktycznie nie ma klubów karate.

Książkę czytało mi się świetnie i miałam duży problem, aby się od niej oderwać. Bruczkowski opowiada swoją historię z wielkim poczuciem humoru i aż trudno nie uśmiechać się co kilka stron. Czytelnik może się dużo dowiedzieć o realiach panujących w Japonii, a w szczególności w Tokio. Ja byłam zszokowana odmiennością ich kultury. Wszystkim Bezsenność w Tokio serdecznie polecam!

*Gadzin to określenia na każdego obcego przebywającego na stałe w Japonii. Osoby takie są traktowane z dużą nieufnością i nie wszędzie są mile widziane. Ze względu na to każdy inny spotkany gadzin jest potencjalny przyjacielem.